Er zijn zo van die kleine dingetjes waarvan ik instant gelukkig word. De zon in mijn woonkamer tijdens de winter, bijvoorbeeld. Of een zeer enthousiaste vogel in de tuin. Mijn kat die tegen me aan komt liggen en zachtjes begint te spinnen.
Toen ik onlangs nog eens naar Zomergem reed, was er zo nog eentje. Toen ik ons pa nog wekelijks ging ophalen, reden we altijd vanuit de Durmstraat via de vaart naar Gent. Op dat stuk staan geen huizen: dat is een en al veld en weide, en een van die weides loopt regelmatig onder water. Sinds een paar jaar woont daar een koppel zwanen. Elke keer weer zagen we hen zitten, in de winter toch. In de zomer zochten ze andere oorden op, maar we waren er telkens blij om als we hen weer zagen verschijnen.
Nu rij ik enkel sporadisch nog naar Zomergem: om iets in ons pa zijn huis te halen, als er iets is met zijn hoorapparaten, of als ik bij Jeroen moet zijn.
En onlangs reed ik dus nog eens langs dat stuk langs de vaart, en jawel, wie zat er als twee helderwitte vlekken in het vale wintergroen? Het koppel zwanen.
Ik werd er instant gelukkig van.
ah ja, dat koppel ook al vaak zien zitten wanneer ik naar mijn vader ga. Ik kijk ook altijd wanneer we dat veld voorbijrijden en telkens weer moet ik glimlachen wanneer ik ze zie zitten.