Zo af en toe lees ik eens een Percy Jackson tussendoor: snelle en amusante lectuur, een no-brainer.
Het valt me, net als vorige keer, op dat het telkens iets minder ‘grappig’ is, wel telkens iets duisterder. Percy wordt telkens wat ouder en volwassener, dat ook, maar de dreiging wordt ook elke keer groter.
Kronos heeft nu zijn zinnen op New York gezet en het is aan Percy en zijn halfbloedvrienden om die opmars te stoppen, want de Olympische goden zelf proberen krampachtig om de titaan Typhon tegen te houden, iets wat eigenlijk niet lukt.
En ja, er vallen doden. Er zijn twijfels, over zelfwaarde, over het nut, over opofferingen… Riordan gaat er knap mee om, het zijn niet meer puur de jongerenboeken die het waren, er zit meer in. Ik lees het graag, zeker omdat het een mengeling is van mijn favoriete mythes en een vlot geschreven boek.
En ja, de rest van Riordan blijft dus op de lijst van te lezen boeken staan. Als tussendoortjes, snelle lectuur. Maar wel hele goeie.
heb je ooit de Noorse of Egyptische boeken gelezen ?