Geplaatst op

Lectuur: “A Parade of Horribles (Dungeon Crawler Carl #8)” van Matt Dinniman

Toen ik zag dat deel acht van deze ongelofelijk rollercoaster was uitgekomen, heb ik hem meteen gekocht. Dit is een van de meest bizarre en tegelijk amusantste premisses voor een boekenreeks die ik al in tijden gezien heb. Blijkbaar ben ik niet de enige, want ik heb intussen opgevangen – geen idee of het waar is – dat er een reeks én een videogame van zou gemaakt worden. Vooral voor dat laatste leent het zich perfect, want het is ook opgevat als game.

Carl komt met Donut en de rest aan op level 10, na de verwoesting van de Faction Wars. Op het eerste zicht lijkt het een – voor het spel – bijzonder simpele level: je moet racen, en wie het laatste binnenkomt, valt af. Als in: sterft. Dit is makkelijk. Té makkelijk, toch?

Dat blijkt wanneer er niet meer tegen NPCs geracet wordt, maar ook tegen andere spelerteams. En wanneer de races telkens moeilijker en uitdagender worden, zelfs met een upgrade voor het rijtuig.

Tegelijk zijn er geruchten over level 11: niemand weet wat er daar gaande is, zelfs de showrunners niet, alleen de AI. En dus smeedt Carl een plan. Een bijzonder gevaarlijk, roekeloos plan.

Ik heb bewondering voor de grenzeloze fantasie van Dinniman. Tegelijk: als er door je format niet of nauwelijks beperkingen zijn: waarom ook niet? Ook deze ‘aflevering’ van de reeks gaat razendsnel, is bij momenten bijzonder spannend en heeft tegelijk ook meer en meer diepgang, met een donkere ondertoon.

Intussen is er een massa merchandising ontstaan rond de reeks, heb ik gemerkt, en blijkt ze gigantisch populair te zijn. Ik snap dat: ik wacht vol ongeduld op het volgende deel.

Geplaatst op

Lectuur: “Project Hail Mary” van Andy Weir

Geloof het of niet, maar ik wist dus niet eens dat er een film was uitgekomen van dit boek: Merel wees me erop en vroeg of dat de reden was dat ik dit ging lezen. Euh, nee dus: dit stond al langer op mijn lijst als blijkbaar uitstekende science fiction, en dat bleek ook te kloppen.

De premisse is eigenlijk zelfs best realistisch: wanneer wetenschappers merken dat de straling van de zon precies licht is afgenomen, stellen ze vast dat er een… bacterie? Amoebe? Een of andere levensvorm, in elk geval, de energie van de zon steelt, en het gaat razendsnel. Als in: de aarde is gedoemd.

Ryland Grace is een leraar wetenschappen die zich plots, helemaal alleen, in een ruimteschip bevindt op letterlijk lichtjaren van ons zonnestelsel. Wat erger is: hij heeft er totaal geen idee meer van wat hij daar aan het doen is, waarom, of zelfs wie hij is, en wie die twee lijken zijn in zijn schip. En hoe kan hij daar geraakt zijn?

Beetje bij beetje komt zijn geheugen terug, en wat hij zich herinnert, is niet bepaald hoopgevend. Hij moet op zijn eentje de wereld zien te redden. Denkt hij. Want…

Het verhaal gaat heen en weer in de tijd: we krijgen Ryland zonder geheugen in zijn ruimteschip, en we krijgen de rest van het verhaal naarmate hij zich dat herinnert. Weir slaagt er wonderwel in wetenschappelijke uitleg te combineren met een razendspannend verhaal en het al bij al nog geloofwaardig te maken ook, zelfs voor wie de wetenschappelijke uitleg aan geen kanten snapt.

Ik begrijp dan ook dat dit verfilmd is: het leent er zich prima toe, het is eigenlijk zelfs een huis-clos. Aanrader voor wie van science fiction houdt, maar eigenlijk ook voor wie daar standaard geen fan van is.

Geplaatst op

Lectuur: “Twelve Months”: The Dresden Files 18 van Jim Butcher

Er zat bepaald meer tijd dan twaalf maanden tussen het vorige boek van The Dresden Files en deze aflevering, en dat is niet bepaald bevorderlijk om nog mee te zijn met alle details, zo ondervond ik. Dat vorige dateerde namelijk uit november 2020, zo blijkt.

Ik ben nog even zot van de reeks, dat wel, maar soms is het wat moeilijk te volgen dus. In aflevering 17 was het zowat het einde der tijden, wat Chicago ternauwernood overleefd heeft, alleen dankzij onze held uiteraard.

Intussen zijn we dus twaalf maanden verder en likt de wereld nog steeds zijn wonden, net als Harry zelf. Maar dat betekent niet dat die wereld hem met rust laat: er zijn ghouls op het slechte pad, zijn broer is stervende – en in stasis – en hij heeft er geen idee van hoe hij dat kan oplossen, en bovendien heeft de Winterkoningin van de Fae, wier knight hij nog steeds is, hem verloofd met de bijzonder verleidelijke maar zo mogelijk nog gevaarlijkere vampierenbaas Lara Raith, iets waar ze beiden niet bepaald onverdeeld gelukkig mee zijn.  Toch blijkt ze een onverwachte bondgenoot te zijn…

Wat Harry vooral nodig heeft, zelfs na twaalf maanden, is tijd. Tijd om te rouwen, tijd om te bepalen wat hij wil, tijd om te bepalen wie hij zelf is en wie hij wil zijn. En die tijd, die krijgt hij dus niet.

Nog steeds is dit een bijzonder fijne reeks om te lezen, maar dit boek is wel een pak filosofischer en donkerder dan de vorige. Niet dat ik dat erg vind, maar het is wel een verandering van toon, die eigenlijk al even bezig was.

Ik miste wel een beetje de adrenaline van de vorige keren: het ging een pak trager en het was vooral ook weer een klaarzetten van een hoop plotwendingen voor de volgende keer. Ik kijk daar wel al naar uit, ja.

Geplaatst op

Lectuur: “Medea” van Christa Wolf

Ik had het eigenlijk moeten weten: ik had eerder al “Cassandra” van dezelfde auteur gelezen, en dat boek wist me toen niet te raken. Ik dacht dat het toen aan het feit lag dat ik het verhaal echt goed kende, maar niet dus. Het verhaal van Medea was me enkel in grote lijnen bekend, en dan nog: daar kan het dus niet aan liggen dat ook dit boek me niet echt kon bekoren.

Zoals het vorige is ook dit uit het standpunt van de vrouw beschreven: Medea, die als buitenstaander in Korinthe terechtkomt met een deel landgenoten, maar daar dus niet aanvaard wordt en gezien wordt als barbaars. En dan komt ze een vreselijk geheim van de koning te weten, waardoor ze ook nog als staatsgevaarlijk beschouwd wordt. Beetje bij beetje wordt haar status en gezag ondermijnd, tot er niks meer overblijft…

Zoals gezegd vermoed ik dat het eerder de schrijfstijl van de auteur is die me niet ligt, maar ook dit boek wist me emotioneel niet te raken. Nochtans is het verhaal van Medea tragisch genoeg, maar… ze is hooghartig, trots, arrogant en bepaald niet empatisch. Allez ja, dat is toch hoe ze bij mij overkomt, en dan is het moeilijk om je in te leven in een personage en betrokken te zijn bij wat haar overkomt.

Anderzijds ben ik wel blij dat ik het gelezen heb, want ik weet dat Wolf zich wel aan de mythologische feiten houdt, waardoor ik ook nu wel mee ben met wat er gebeurd is in dit diep tragische verhaal.

Mja.

Geplaatst op

Lectuur: “Shadows for Silence in the Forests of Hell” van Brandon Sanderson

Af en toe lees ik ook een kortverhaal: die zijn vaak even goed geschreven, en ik hou nu eenmaal van Brandon Sanderson.

Dit verhaal was geen uitzondering: in amper 89 pagina’s slaagt hij er opnieuw in een hele wereld te creëren, met eigen wetten, vreemde fantasieën en in dit geval schimmen. Overdag ben je relatief veilig, ’s nachts komen de schimmen, en die laten je met rust, zolang je geen vuur aansteekt, geen bloed vergiet en niet loopt.

Silence Montane heeft een herberg in de Forests of Hell, maar krijgt het moeilijker en moeilijker om haar huisbaas te betalen. En dan besluit ze om een premie op te strijken door een beruchte dief te vatten. Alleen…

Waar er soms donkere passages zitten in pakweg The Stormlight Archive, is dit het eerste kortverhaal van Sanderson – dat ik gelezen heb tenminste – dat je onder de noemer horror kan plaatsen. Goed geschreven horror, jazeker, maar echt wel duister. De plot kon iets beter uitgewerkt worden, maar het is opnieuw een wereld die het verkennen waard is. Soms denk ik dat Sanderson een kortverhaal schrijft om een nieuwe wereld te pitchen, en afhankelijk van de reacties erop dan verder gaat in die wereld.

Yup. Fijne, zij het duistere lectuur.

 

Geplaatst op

Lectuur: “Wind and Truth” (The Stormlight Archive #5) van Brandon Sanderson

Deel vier is alweer geleden van 2022, en dat was eraan te merken. Ik wist echt niet meer alle details en fijne punten, en dat vond ik soms wel jammer. Het was dan ook verleidelijk om het vorige boek te herlezen, of zelfs de hele reeks, maar je kan maar 3000 boeken in een leven lezen als je er eentje per week leest, en dan is herlezen ook zo zonde, toch?

Deze klepper van meer dan 1300 pagina’s was het nochtans meer dan waard: ik hou van Sandersons schrijfstijl, van zijn wereldbouw, van zijn karakterschetsen, zijn plots… Kortom, ik ben gewoon fan van Brandon Sanderson, ja.

In deel vijf komen de meeste personages van de vorige boeken opnieuw voor, maar de focus ligt voornamelijk op Dalinar Kholin, koning zonder land maar met onderdanen. En deze Dalinar neemt zijn verantwoordelijkheid op en gaat een duel aan met de kwaadaardige god Odium. Daarvoor krijgt hij tien dagen de tijd, en dat is dus een bijzonder beperkte tijdsspanne voor de hele wereld van Roshar om zich voor te bereiden. Het boek is dan ook ingedeeld per dag, terwijl overal alle hoofdpersonages voorbereidingen treffen op de meest diverse vlakken.

Het is het einde van een eerste spanningsboog, maar het is wel onvoorstelbaar ingewikkeld geworden. En toch… toch blijft dit fantastische lectuur.

Geplaatst op

Lectuur: “Grensgangers” van Aline Sax

Ik zit een klein beetje achter met mijn boekbesprekingen, zou je kunnen zeggen. In maart was er namelijk de auteurslezing over dit boek, en ik had het toen uitgelezen. Ik was ook zeer lovend over de toch twee lesuren durende lezing.

Het boek is opgedeeld in drie delen: deel 1 speelt zich af wanneer de Berlijnse muur plots gebouwd wordt, deel 2 in volle DDR en vooral StaSitijd, en deel 3 wanneer diezelfde muur neergehaald wordt. Los van de tweede wereldoorlog kan het boek niet méér over Berlijn gaan dan dit, en geeft het perfect de situatie voor de gewone burger in het Berlijn van de Koude Oorlog weer.

Deel 1 volgt in 1961 Julian, een Oost-Berlijner die plots voor voldongen feiten staat wanneer de muur er komt, en afgesneden wordt van zowel zijn werk, zijn vrienden als zijn vriendin. Hij besluit dan ook te vluchten, met de nodige risico’s, zowel voor hemzelf als zijn familie.

Deel 2 focust in 1977 op zijn nichtje Marthe, voor wie het leven in de DDR de normaalste zaak is van de wereld, tot ze plots, samen met haar broer, in het vizier van de StaSi komen.

Deel 3 gaat dan weer over hun nichtje, Sybille, die in 1989 vooral heel hard onopvallend wil blijven. Wanneer haar oma echter in een coma terechtkomt en wellicht enkel met westerse geneeskunde kan herstellen, zoekt ze contact met haar oom Julian in het westen. En dan valt de Muur…

Ik vond het een schitterend boek. Ja, sommige stukken lijken wat trager dan andere, maar het is over het algemeen zeer meeslepend, heel erg realistisch -Sax heeft dan ook meer dan genoeg opzoekwerk gedaan – en je herkent er het huidige Berlijn perfect in. Zoals ik eerder al zei: jammer dat ik dit boek niet gelezen had voordat we naar Berlijn zijn geweest, het had me echt veel extra opgeleverd.

Aanrader.

Geplaatst op

Lectuur: “De Wonderverteller” van Lida Dijkstra en Djenné Fila (illustraties)

Dit jeugdboek is er eentje van De Kleine Cervantes, en het is niet vaak dat de illustrator ook apart vermeld wordt, maar in dit geval is dit meer dan terecht, want ik vond het verhaal niet zo bijzonder, maar die tekeningen: wow!

Topina is een weesmeisje dat het hoofd net boven water kan houden door te kuisen in een gevangenis. Daar merkt ze een bijzonder man op, ene Marco Polo, die schitterend kan vertellen. Ze kan regelen dat een medegevangene in zijn cel kan komen, die het verhaal van Polo neerschrijft, terwijl zij kan luisteren. Op die manier gaat er een wereld voor haar open, terwijl ze zelf nog nooit Genua heeft verlaten…

Ik vond het zo knap dat ik enkele foto’s heb genomen van de tekeningen, gewoon om u mee te laten genieten. Heeft u, met andere woorden, nog ergens een kind in de buurt dat een cadeautje verdient? Dan is dit een aanrader, jawel.

Dit was overigens het boek waar onze leerlingen een gedicht over moesten maken, en waar ze voor een vormgedicht hebben gekozen. Ik vind het alvast goed gelukt.

Geplaatst op

Lectuur: “The Klowns of Kent (Blue Moon Investigations #4)” van Steve Higgs

Yup, deze reeks groeit wel. Deze vond ik eigenlijk echt wel goed qua plot, ook al blijven de personages nogal stereotiep. Ja, het hoofdpersonage loopt zijn lul achterna voor zijn – uiteraard – bloedmooie collega, een van zijn vrienden kan alles wat een rok draagt nog steeds binnendoen zonder moeite, en die twee dashonden zijn nog steeds irritant.

Maar het verhaal zelf begint echt wel goed te komen: het is een goed onderbouwde plot die op een bepaald moment zelfs grimmig wordt. Er zijn namelijk clowns op pad die niet bepaald de kinderminnende soort zijn, wel integendeel: ze belagen mensen tot het uiteindelijk zelfs op moord uitdraait. En om een of andere reden zijn ze vooral uit op Tempest Michaels, ons hoofdpersonage.

Het is de eerste van de reeks die van mij 4 sterren krijgt, en ik ben wel van plan om nog meer van deze reeks te lezen, wanneer het nog eens licht mag zijn. En hopelijk zet Higgs de goeie tendens verder.

Geplaatst op

Lectuur: “Amanda Harper Paranormal Detective (Blue Moon Investigations #3)” van Steve Higgs

Nu ik toch bezig was met relatief hersenloze lectuur, kon ik maar even goed verder doen, toch? Deel drie in de reeks van Blue Moon Investigations, en tegelijk ook deel 1 in de Harper Files, zo blijkt.

Het hoofdpersonage is niet langer Tempest Michaels, maar wel de knappe – hoe kan het ook anders? – politieagente die met hem samenwerkte en nu de laatste dagen van haar opzegtermijn bij de politie uit doet, om dan full time als detective te gaan werken. Het gaat gelukkig minder over eten, en minder over die honden, maar de seksuele ondertoon is er nog steeds, en eigenlijk niet zo veel minder misogyn. Higgs weet duidelijk niet hoe een vrouw denkt, denk ik dan.

Harper gaat op onderzoek in een winkelcentrum waar blijkbaar een spook in de liften zit: de lichten vallen uit, en wanneer ze terug aan gaan, zijn de boodschappentassen verdwenen. Tsja. Daar zit natuurlijk meer achter, en dat vist zij dus uit. Alleen had ik zelf ook al snel door hoe de vork aan de steel zat: zo veel mogelijkheden zijn er nu ook weer niet, toch?

Ik vond het wel iets beter geschreven dan de vorige twee, Higgs heeft duidelijk bijgestuurd, maar de plot was dan wel flauwer. En moet die andere agente nu echt het stereotype zijn van de dikke zwarte vrolijke, allesetende vrouw? Vrouwen zijn blijkbaar ofwel razend knap en slim, ofwel dik en lelijk.