Lectuur: “The Temple of Fortuna” (Wolf Den Trilogy #3) van Elodie Harper

Na boek twee van deze reeks volgde automatisch ook boek drie.

Amara is intussen ‘ontsnapt’ uit Pompeii: ze is een invloedrijke courtisane in Rome geworden, in een eigen chique huis als minnares van een van de meest belangrijke mannen dicht bij de keizer. Maar daarvoor heeft ze wel haar vrienden, haar geliefde en vooral ook haar dochter moeten achterlaten in Pompeii, en dat doet duidelijk pijn.

Wanneer ze de gelegenheid krijgt om naar Misenum, naar haar beschermer Plinius te gaan en daarna ook opnieuw naar Pompeii, doet ze dat dan ook. Alleen weet ze natuurlijk niet wat haar in het jaar 79 na Christus boven het hoofd hangt…

Ik vond dit boek wat minder… Ja, het is bij momenten nog steeds spannend, Harper schrijft goed, maar het is, goh, weinig verrassend. Ik kon zo voorspellen wat er ging gebeuren, en dan bedoel ik uiteraard niet de uitbarsting van de Vesuvius. Misschien is het ook niet bedoeld om na elkaar te lezen, maar het is gewoon meer van het zelfde.

Beetje jammer, maar uiteindelijk blijft het wel fijne lectuur voor een tussendoortje.

Lectuur: “The House with the Golden Door” (Wolf Den Trilogy #2) van Elodie Harper

Omdat het eerste boek me wel meeviel, wilde ik van deze reeks ook nog boek twee en drie lezen. Lijkt me logisch.

Waar Amara in boek één nog een ondernemende, zij het in bewegingsvrijheid bijzonder beperkte hoer was in een bordeel in Pompeji, heeft ze zich intussen kunnen opwerken: ze is nu de vaste minnares van een jonge rijke aristocraat die haar in een eigen appartementje heeft geïnstalleerd. Haar levenskwaliteit is er met sprongen op vooruit gegaan, ze heeft meer bewegingsvrijheid, maar of ze nu ook echt vrij is? Dat valt nog te bezien, want Felix, haar vroegere eigenaar, kan haar blijkbaar niet zomaar loslaten, en er kunnen misschien ook nog wel lijken uit de kast vallen. En wat dan met echte liefde? Want dat is niet wat ze voor haar nieuwe meester voelt…

Opnieuw: geen hoogstaande lectuur, maar goed geschreven en spannend, en vooral behoorlijk realistisch qua setting. Dus ja, ik vind het goed, al zou ik het niet meteen aan leerlingen aanraden wegens de seksuele ondertoon.

Lectuur: “The Wolf Den” (Wolf Den Trilogy #1) van Elodie Harper

Ik had deze op Goodreads via een van mijn “vriendjes” zien passeren en ik dacht: dat kan wel eens leuk zijn.

The Wolf Den refereert namelijk aan een lupanar, het Latijnse woord voor effectief een wolvenhol én een bordeel. Amara is een Griekse jongedame die van goeden huize is, maar na de dood van haar vader in armoede is terechtgekomen en door haar moeder als slavin is verkocht. De bedoeling was als huisslavin, maar een jaloerse meesteres verkocht haar dan opnieuw door, meer bepaald dus aan een Pompeiaans bordeel. Maar Amara mag dan de controle over haar lichaam kwijt zijn – je hebt als slaaf niet te kiezen – maar heeft wel nog haar wil en haar strijdlust, en beetje bij beetje kan ze haar meester Felix ervan overtuigen dat zij en haar bordeelgenoten meer in hun mars hebben.

Is dit hoogstaande lectuur? Nee. Maar dat moet ook niet: het is vlot geschreven, ik heb de schrijfster ook niet op foute details kunnen betrappen, het is realistisch en bovendien gewoonweg Romeins. En meer moet dat niet zijn.

Lectuur: “The Path of Daggers” (The Wheel of Time #8) van Robert Jordan

Ik was gewaarschuwd voor dit boek: in het Engels noemen ze het een ‘slog’, een bijzonder traag, saai boek dus. Al bij al viel dat best mee, vond ik. Ja, het tempo ligt laag en er gebeurt niet veel, maar Jordan kan hier een hoop extra achtergrondinfo meegeven, al had hij daar misschien geen 700 pagina’s voor hoeven te gebruiken.

Wat me vooral ergerde, is dat Jordan blijkbaar toch nog altijd een vrouwenhater is. Ja, de meeste samenlevingen zijn in handen van of bepaald door vrouwen: Ebou Dar, waar het verhaal begint, heeft een matriarchale samenleving, de Aes Sedai zijn allesbepalend, Elayne wil de kroon van Andor want dat is steevast een koningin, geen koning, de Atha’an Miere zijn matriarchaal, bij de Seanchan zijn het duidelijk de vrouwen die aan de macht zijn… Maar het enige wat die zogenaamd machtige, zelfbewuste en waardige vrouwen doen, is ruziemaken, de bitch uithangen, elkaar de loef afsteken, jaloers zijn… terwijl de machtige mannen veel meer hun waardigheid behouden. Enfin, als we Perrin even niet meerekenen. Ik heb hem al nooit sympathiek gevonden, maar zoals die jongen onder de sloef ligt, is gewoon niet meer mooi. Serieus, wat een vreselijke relatie heeft die man! Die hoofdstukken waren dan ook niet aangenaam om te lezen. Maar ook Elayne is niet bepaald sympathiek: wat een bitch! Nynaeve, die met opzet minder sympathiek wordt neergezet, valt dan wel beter mee. En mijn lievelingspersonage, Mat, komt hier helaas niet eens in voor, en het blijft raden wat er met hem zal gebeuren.

Er gebeurt dus wel wat, maar geen grote plottwists: Elayne komt eindelijk in Caemlyn aan, het weer wordt gerepareerd, Egwene verklaart officieel de oorlog aan Elaida en krijgt daardoor meer grip op de Aes Sedai, Rand voert strijd met de Seanchan en verliest op een bepaald moment controle over de Power waardoor er massa’s doden vallen, Faile valt met een aantal anderen in handen van de Shaido. Op zich zijn het niet eens spoilers, want je verwacht dit soort dingen. Mja. Ik lees zeker verder.

Lectuur: “A Crown of Swords” (The Wheel of Time #7) van Robert Jordan

Na het intermezzo van Percy Jackson ben ik toch weer bij The Wheel of Time beland, want ik wil deze keer echt wel verder lezen, mijn hoofd blijft in dit verhaal hangen, hoe traag Jordan soms ook vooruit gaat.

Wat me opvalt, is dat het verhaal verder en verder gaat van Rand – hij komt er uiteraard nog in voor – en dat het vaker focust op de andere personages. Zo spelen Elayne, Aviendha, Nynaeve en Mat een grote rol in hun zoektocht in Ebou Dar naar een ter’angreal die het onnatuurlijke weer terug naar de normale staat kan brengen. Tegelijk rapen ze links en rechts vrouwen op die kunnen kanaliseren: Atha’an Miere, de Kin, veel meer dan de Toren ooit had vermoed.

De Aes Sedai zitten nog steeds in Salidar, met Egwene als Amyrlin, en die zit niet stil natuurlijk: ze gaat in het offensief tegen Elaida.

En Rand, die probeert met zijn legers de stad Illian in te nemen, waar Sammael zich verschanst heeft. En ja, het komt tot een duel tussen die twee, maar dan in Shadar Logoth, waar bij Sammael uiteindelijk het onderspit moet delven, zoals verwacht.

Jordan blijft een zeer trage vertelstijl hanteren met zeer veel beschrijvingen – hoe vaak kunnen vrouwen hun rok gladstrijken, een rok die telkens weer beschreven wordt qua stijl en kleur – maar toch blijft het me boeien. Ik lees verder.

Lectuur: “The Titan’s Curse (Percy Jackson and the Olympians #3)” van Rick Riordan

Nu ik toch bezig was, kon ik ook deel drie toch niet laten liggen, hm? Ze zijn goed geschreven, deze boeken, en dan weet ik wat ik kan aanraden aan leerlingen.

Percy is alweer een jaartje ouder en komt uiteraard opnieuw in de problemen. Al kan hij er niet veel aan doen, deze keer: bij een simpele opdracht om twee halfbloeden naar het kamp te brengen, worden zowel Annabeth als de godin Artemis gevangen genomen. En als Percy dan de mogelijkheid ziet om hen te redden, ook al kan dat redelijk fataal aflopen omdat hij richting Tartaros moet, welke keuze heeft hij dan?

Ook in dit boek krijg je flarden van alle mogelijke mythologische verhalen, ontmoetingen – en gevechten – met alle mogelijke mythische wezens en monsters, maar uiteraard allemaal omgezet naar een hedendaagse setting. Net daarom vind ik deze boeken wel leuk: in de klas kan ik meteen merken wie fan is van de boeken en wie niet, want die leerlingen kennen hun mythologische monsters.

Ja, het boek is minder humoristisch van ondertoon en net iets serieuzer: Percy is dan ook aan het opgroeien, en net zoals bij pakweg Harry Potter verandert ook de toon van de boeken. Ik vind het persoonlijk niet erg.

Lectuur: “The Sea of Monsters (Percy Jackson and the Olympians #2)” van Rick Riordan

Eentje is geentje, en dus las ik ook boek twee van Percy Jackson, zoals Merel het ook graag had.

Percy is intussen goed ingeburgerd in Kamp Halfbloed, maar dan blijken de grenzen precies niet meer bestand tegen de invallen van monsters. De beschermende boom van Thalia is vergiftigd, en het enige dat daartegen zou helpen, is het fameuze Gulden Vlies. Percy trekt er dus op uit met Annabeth en zijn halfbroer Tyson, waarbij ze meteen ook Grover moeten redden van de Cycloop. En dan gebeurt er ook nog een en ander compleet onverwachts…

Opnieuw is dit geen hoogstaande lectuur, maar die ambitie heeft dit boek absoluut niet: het is gewoon puur amusement. Percy blijft een puber met alle puberproblemen van dien, maar tegelijk ook die halfgod die toch maar weer – een deel van – de wereld moet redden.

Blijft een zeer, zeer fijn tussendoortje.

Lectuur: “The Lightning Thief (Percy Jackson and the Olympians #1)” van Rick Riordan

Merel is nogal into Percy Jackson, zou je kunnen zeggen. Ze had de eerste boeken al gelezen, met veel plezier, en intussen is er een nieuwe reeks uitgekomen op Disney+, waar ze helemaal gek van is. Met haar vriendinnen kan ze enkel over de reeks praten, maar ze wil graag iemand met wie ze het verschil met de boeken kan bediscussiëren en becommentariëren. En dus ben ik nu deze aan het herlezen.

Enfin, op twee dagen is zo eentje uitgelezen natuurlijk: de schrijfstijl van Riordan is niet bepaald moeilijk, aangezien het om young adult gaat en zijn doelpubliek niet echt een uitgebreide woordenschat heeft. Maar het verhaal blijft wel goed geschreven: Percy Jackson is een probleemkind van dertien jaar dat van de ene school naar de andere moet, omdat er altijd wel ergens iets compleet fout loopt. Zijn mama werkt hard, zijn vader kent hij niet, want die is verdwenen toen hij klein was.

En dan gaat er, op bezoek in een museum, alweer een en ander grondig mis. Voor hij het goed en wel beseft, blijkt Percy een godenkind te zijn, de zoon van Poseidon. Hij komt terecht in Kamp Halfbloed, waar hij zich eindelijk thuis begint te voelen omdat alle kinderen daar zijn zoals hij. En toch, toch klopt er iets niet, want hij zou eigenlijk niet mogen bestaan omdat de drie grote goden gezworen hebben geen kinderen meer te hebben. Aangezien Poseidon dit bestand heeft geschonden en Zeus zijn bliksemschicht kwijt is, wordt de schuld bij Percy gelegd. En dus gaat hij erop uit om recht te doen geschieden, want dat is voor hem zijn zwakke punt: een rechtvaardigheidsgevoel dat soms alle andere dingen doet verbleken.

Het leuke is, dat alle mythes en dergelijke erin voorkomen, maar met een moderne twist. Zo heeft Medusa een winkel met tuinbeelden, en rijden de Moiren met een taxi en dergelijke. Het is goed omgezet naar een hedendaagse wereld, en het is voor mij ook een fijn referentiepunt in de klas, al moet ik er wel de klassieke mythes bij vertellen natuurlijk. En ja, ik lees ook wel de vervolgen tussendoor: het mag dan om een jongen van dertien gaan, leuke lectuur blijft leuke lectuur. Zeker als ik er mijn dochter een plezier mee doe.

Lectuur: Lord of Chaos” (The Wheel of Time #6) van Robert Jordan

Zoals gezegd heb ik een aantal andere boeken gelezen voordat ik verder ging met deze toch wel uitdagende reeks van The Wheel of Time. Opnieuw kabbelt het verhaal verder in dit zesde boek van meer dan 1000 pagina’s. Grote gevechten of confrontaties met de Forsaken zitten er deze keer niet in, behalve dan aan het einde, en dan heb je ook wel een ronduit epische scène.

Het personage van Rand wordt verder uitgediept, met alle frustraties, fouten en tegengestribbel dat erbij hoort. Per slot van rekening is het hoofdpersonage nog steeds maar een prille twintiger met een enorme macht, die tegen wil en dank de wereld moet redden.

Tegelijk is er een aantal serieuze ontwikkelingen bij de rest van de personages, vooral dan bij de vrouwen. Voor zover Jordan niet focust op de décolletés, de kleren en het uiterlijk natuurlijk. Soms erger ik me wel aan zijn stijl van schrijven: alle vrouwen hebben een neerbuigend idee over de mannen, het zijn allemaal idioten die het verdienen om gestuurd te worden. En de mannen snappen nooit iets van de vrouwen: zowel Rand, Mat als Perrin blijven maar herhalen dat de anderen zoveel beter zijn in hun omgang met vrouwen en dat ze geen idee hebben wat ze moeten doen. Bij Jordan komen mannen en vrouwen duidelijk elk van een andere planeet: hij gaat totaal anders om met hun manier van denken. Soms vraag ik me af of Jordan zelf wel vrouwen in zijn leven heeft, zo problematisch is het soms.

En toch…

Toch heb ik ook deze episode graag gelezen, ondanks het soms wel erg trage tempo. De eindscène alleen al…

Bon, ik heb Merel beloofd eerst nog wat anders te lezen, maar ik haak zeker niet af.

Lectuur: “The Olympian Affair (The Cinder Spires, #2)” van Jim Butcher

Na deel één en een novelle wilde ik ook graag deel twee lezen: dit is geen hoogstaande diepzinnige lectuur, maar wel zeer vlot geschreven, hoogst onderhoudende fantasy, dus waarom ook niet?

De wereld staat op de rand van oorlog: Spire Aurora heeft zijn vloot in gereedheid gebracht en valt zelfs verder gelegen spires aan. Alleen… is dat niet op conventionele manier, maar met een nog onbekend wapen dat een hele bevolking kan uitroeien.

De enige hoop voor Albion is om tijdens een conferentie op Olympia medestanders te vinden én dat wapen uit te schakelen. Uiteraard komen daarvoor de hoofdpersonages uit het eerste boek op de voorgrond: zij moeten de ambassadeurs begeleiden en beschermen, en wie weet ook dat geheime wapen ontmantelen. Dat vergt niet alleen moed en doorzettingsvermogen, maar ook een stevige dosis waanzin, overmoed en uiterlijk vertoon.

Yup, zeer onderhoudend, en eigenlijk niet zo licht als je wel zou vermoeden, want er zit ook een stevige ethische inslag in, zoals we intussen bij Butcher dat wel gewoon zijn.

Graag gelezen dus.