Lectuur: “Redemption (Infinity Blade #2)” van Brandon Sanderson

Om nog net mijn doel te halen in 2023, las ik na deel één uiteraard ook deel twee. Zoals ik toen schreef, is het licht, maar best entertainend en wilde ik dus met plezier verder lezen.

De plot blijft redelijk ingewikkeld, maar het vreemde is dat je dus zowel het verhaal van Siris krijgt in een dystopische verre toekomst, als het verhaal in een niet zo verre toekomst waar een wetenschapper iets heeft gemaakt dat blijkbaar de wereld grondig om zeep helpt. En laat net die wetenschapper iets te maken hebben – uiteraard – met the God King waartegen Siris moet strijden. En blijkbaar zit zijn eigen verhaaltje ook niet zo simpel in elkaar als hij altijd van kleinsaf aan geleerd heeft en zoals al eeuwen is doorgegeven.

Siris gaat dus een epische queeste aan tegen een nieuwe vijand, eentje die hij misschien al langer kent dan hijzelf eerst denkt.

Ik vond dit boek beter dan het eerste: er zit een pak meer diepgang in, meer gelaagdheid en dus ook meer spanning.

Niet dat ik nu echt zit uit te kijken naar het vervolg, maar wanneer dat er komt, zal ik het met plezier lezen. Als ik me de plot van de eerste twee nog kan herinneren, dan. Tsja.

Lectuur: “Awakening (Infinity Blade #1)” van Brandon Sanderson

Ik ga eerlijk zijn: ik wilde mijn doel van één boek per week halen, ergo 52 boeken op een jaar. Omdat ik aan die Wheel of Time bezig ben, met zo’n 1000 bladzijden per stuk, ging ik dat niet meteen halen, en dus koos ik voor nog een duo boeken van Brandon Sanderson, een van mijn lievelingsschrijvers.

Het recept is intussen eigenlijk wel een beetje standaard: een doodgewone jonge held (m/v) weet nog niet dat hij een held is, verzeilt in ongewone omstandigheden, staat op voor recht en gerechtigheid en stijgt boven zichzelf uit. Of was, zonder zijn medeweten, sowieso bestemd voor grootse daden wegens extra krachten. Liefst in een middeleeuwse setting die blijkbaar ettelijke millennia na onze tijd plaats heeft, maar waar je dus nog restanten van onze beschaving terugvindt. En ja, er is magie, of toch zo goed als altijd.

Ook dit verhaal voldoet aan de vereisten: Siris, een jonge gast, is van zijn geboorte voorbestemd om als hij een jaar of twintig is, te gaan vechten tegen de God-King. Maar waar zijn vader en de rest van zijn voorouders telkens faalden, slaagt hij erin het gevecht te winnen. En nu? De wereld blijkt veel groter te zijn dan hij dacht, de magische krachten van de God-King en de Deathless blijken vooral gewoon oude tech te zijn uit onze tijd – met enige aanpassingen – en nu hij the Infinity Blade in handen heeft, trekt hij erop uit om de geheimen, en meteen ook de tirannie, van de God-King te ontrafelen. En uiteraard krijgt hij een reisgezel, de jonge Isa die duidelijk van veel meer op de hoogte is.

Deze novelle is duidelijk niet Sandersons beste werk, maar ze is dan ook gebaseerd op een bestaand computerspel. Hij heeft de plot en de hele premisse dan ook niet zelf uitgevonden. Desondanks is dit toch best wel een amusant tussendoortje: licht, maar het zit wel goed in elkaar. Sanderson mag gerust verder gaan met dit verhaal.

Lectuur: “Wide Sargasso Sea’ van Jean Rhys

Toen ik in oktober naar de lezing van Jacqueline Klooster ging over het andere vertelperspectief in de oudheid, had ze het op een bepaald moment ook over “Wide Sargasso Sea” van Jean Rhys. Dit boek vertelt het verhaal van de madwoman in Jane Eyre, de eerste vrouw van Mr. Rochester die hij opgesloten houdt op de zolder van zijn landhuis, met een toegewijde verpleegster.

Op basis van de luttele gegevens uit Jane Eyre bouwt Rhys in 1966 een prachtig verhaal op, waarin de gelijkenissen tussen Jane en Antoinette – de echte naam van Bertha Rochester – vrij opvallend zijn. Beiden hebben een getroubleerde kindertijd, groeien op in een dysfunctionele familie, worden deels opgevoed in een religieuze instellingen, maar zijn toch onafhankelijk, intelligent en koppig.

Antoinette is van Creoolse afkomst, een bijzonder mooi meisje, oorspronkelijk van rijke afkomst maar verarmd door de afschaffing van de slavernij. Haar moeder, weduwe en al mentaal niet al te sterk, hertrouwt met de rijke mr. Mason, waarop hun vroegere slaven uit wraak het landhuis platbranden. Bij die brand komt het zwakzinnige broertje van Antoinette om, wat dan weer voldoende is om bij haar moeder alle stoppen te doen doorslaan.

Wanneer Edward Rochester – zijn naam wordt geen enkele keer vernoemd – ter tonele verschijnt, wordt hij bijzonder snel gemanipuleerd in een huwelijk met de ravissante Antoinette, zonder dat hij weet heeft van de mentale problemen in de familie. Een tijdlang zit het huwelijk vol seksuele magie, maar wanneer dat verdwijnt, blijft er niks over. En dat is voldoende om Antoinette ook haar laatste greintje mentale stabiliteit te doen verliezen.

Rhys laat heel mooi zowel Rochester als misleide echtgenoot als Antoinette als naïef in de val gelokt meisje aan het woord. We krijgen het verhaal afwisselend uit beider standpunt en dat maakt het interessant. Ik denk dat, zelfs zonder Jane Eyre te kennen, dit boek gerust op zichzelf kan staan. Maar het feit dat je weet wat er gaat gebeuren, geeft het natuurlijk wel een extra dimensie.

Fijn om te lezen, jawel.

Lectuur: “Warriorborn (The Cinder Spires #1.5)” van Jim Butcher

Jim Butcher heeft, zoals wel meerdere fantasy auteurs, de gewoonte om novelles en kortverhalen tussen zijn boeken te steken. Dit verhaal van 146 pagina’s heb je dan blijkbaar ook nodig om boek twee volledig te begrijpen.

Benedict Sorellin-Lancaster, intussen luitenant van de Garde en warriorborn – een ietwat geminachte maar fysiek veel sterkere soort met veel scherpere zintuigen – krijgt van de heerser van Spire Albion een geheime missie: een kolonie van Albion, Spire Dependance, heeft alle contact verbroken, maar daar liggen documenten die van groot belang kunnen zijn. Benedict krijgt de opdracht om samen met drie andere warriorborn – helaas met criminele inslag – op onderzoek uit te gaan.

Deze novelle sluit naadloos aan op boek één, aangezien er ook hier duidelijk een overkoepelend verhaal aanwezig is: dat van de dreigende oorlog met Spire Aurora. Gelukkig heeft Butcher naar de opmerkingen van zijn publiek geluisterd: de katten spelen een prominente rol, maar krijgen geen PoV meer, waardoor ze een pak minder irritant zijn.

Ook hier krijg je intense gevechtscènes, spitse opmerkingen, knappe beschrijvingen en een rotvaart in het verhaal. Butcher op zijn best.

Lectuur: een overzicht van 2023

Vier jaar geleden was ik tot mijn verbazing geëindigd op 52 boeken, drie jaar waren het er zelfs 62, dankzij corona! Twee jaar geleden waren het er 60, maar dan wel met een pak hoger aantal bladzijden: een gemiddelde van 502 pagina’s per boek, in plaats van 405 het jaar daarvoor, goed voor een totaal van meer dan 30.000 pagina’s. Ik steek het nog steeds op corona. Vorig jaar klokte ik af op 54 boeken, met een gemiddelde van 411 pagina’s per boek, goed voor 22,211 pagina’s in totaal.

Dit jaar moest ik me nog reppen om aan 52 boeken te geraken, het werden er uiteindelijk 53 volgens Goodreads, goed voor 21.735 bladzijden met een gemiddelde van 410 bladzijden per boek. Ik heb er nochtans maar 52 staan, maar bon.

Een overzicht:

1. The Rithmatist van Brandon Sanderson – fantasy
2. Een wereld zonder spiegels van Nikki Peeters – een kennis
3. Arsène Lupin, Gentleman-cambrioleur van Maurice Leblanc – Franstalige schoollectuur, detective
4. Les confessions d’Arsène Lupin van Maurice Leblanc – Franstalige schoollectuur, detective
5. A Suitable Boy van Vikram Seth – BBC-lijst
6. The Party van Elizabeth Day – leesclub
7. Les Chroniques des Crépusculaires (drie delen) van Mathieu Gaborit – fantasy
8. Les Enchantements d’Ambremer (Le Paris des Merveilles, #1) van Pierre Pevel – fantasy
9. L’Élixir d’Oubli (Le Paris des Merveilles, #2) van Pierre Pevel – fantasy
10. Legion (Legion #1) van Brandon Sanderson – fantasy
11. Skin Deep (Legion #2) van Brandon Sanderson – fantasy
12. Lies of the Beholder (Legion #3) van Brandon Sanderson – fantasy
13. Le Royaume Immobile (Le Paris des Merveilles, #2) van Pierre Pevel – fantasy
14. De zaak Magritte van Toni Coppers – schoollectuur, detective
15. Educated van Tara Westover – schoollectuur
16. Alcatraz vs. the evil librarians (Alcatraz #1) – Brandon Sanderson – fantasy
17. Red Sister (Book of the Ancestor #1) – Mark Lawrence – fantasy
18.  Grey Sister (Book of the Ancestor #2) – Mark Lawrence – fantasy
19. Holy Sister (Book of the Ancestor #3) van Mark Lawrence – fantasy
20. Tress of the Emerald Sea van Brandon Sanderson – fantasy
21. Lolita van Vladimir Nabokov – BBC-lijst
22. Sherlock Holmes and the Shadwell Shadows (The Cthulhu Casebooks, #1) van James Lovegrove – fantasy
23. Sherlock Holmes and the Miskatonic Monstrosities (The Cthulhu Casebooks, #2) van James Lovegrove – fantasy
24. Love in the time of cholera van Gabriel García Màrquez – BBC-lijst
25. Magician: apprentice (The Riftwar Saga #1) van Raymond E. Feist – fantasy
26. Magician: master (The Riftwar Saga #2) van Raymond E. Feist – fantasy
27. Silverthorn (The Riftwar Saga #3) van Raymond E. Feist – fantasy
28. A Darkness at Sethanon (The Riftwar Saga #4) van Raymond E. Feist – fantasy
29. The Princess Diaries van Meg Cabot – The Big Read
30. The Princess Diaries #2 – Princess in the spotlight van Meg Cabot – The Big Read
31.  The Princess Diaries #3 – Princess in love van Meg Cabot – The Big Read
32. The Princess Diaries #4 – Princess in waiting van Meg Cabot – The Big Read
33. The Princess Diaries #5 – Princess in Pink van Meg Cabot – The Big Read
34. Midnight’s Children van Salman Rushdie – BBC-lijst
35. Sherlock Holmes and the Sussex Sea-Devils (The Cthulhu Casebooks #3) van James Lovegrove – fantasy
36. Swallows and Amazons van Arthur Ransome – BBC-lijst
37. Cloud Atlas van David Mitchell – BBC-lijst
38. The Eye of the World (Wheel of Time #1) van Robert Jordan – fantasy
39.  The Great Hunt (Wheel of Time #2) van Robert Jordan – fantasy
40. The Dragon Reborn (Wheel of Time #3) van Robert Jordan – fantasy
41. Anne of Green Gables van Lucy Maud Montgomery – BBC-lijst
42. The Shadow Rising (Wheel of Time #4) van Robert Jordan – fantasy
43. Lavinia van Ursula K. Le Guin – oudheid
44. The Fires of Heaven (Wheel of Time #5) van Robert Jordan – fantasy
45. Maigret tend un piège van Georges Simenon – schoollectuur
46. The Remains of the Day van Kazuo Ishiguro – BBC-lijst
47. What Abigail did that summer (Rivers of London #5.3) van Ben Aaronovitch – fantasy
48. The Aeronaut’s Windlass (The Cinder Spires, #1) van Jim Butcher – fantasy
49. Warriorborn (The Cinder Spires #1.5) van Jim Butcher – fantasy
50. Wide Sargasso sea van Jean Rhys
51. Awakening (Infinity Blade, #1) van Brandon Sanderson – fantasy
52. Redemption (Infinity Blade, #2) van Brandon Sanderson – fantasy

Opnieuw is het voornamelijk fantasy geworden, maar dat is nu eenmaal mijn favoriete genre: lezen is voor mij pure ontspanning en dat moet zo blijven. 30/53. Uiteraard zat er ook een aantal boeken van de BBC leeslijst en de Big Read tussen, doorgaans klassiekers: 13/53. Kobe moest voor school ook een aantal boeken lezen, en die heb ik mee gelezen: 5/53. Er was er ook eentje voor de leesclub, en eentje geschreven door een vriendin. Ik heb ook 2 boeken opgepikt via die lezing over de oudheid: 2/53.

Wat opvalt, is dat het zoals altijd voornamelijk Engelstalige boeken zijn, maar dat er deze keer maar 2 Nederlandstalige tussen zaten. Ik heb dan wel weer 7 Franstalige boeken gelezen, wat ik dan weer niet slecht vond.

Mja. Ik heb mezelf opnieuw als doel 52 boeken gesteld voor 2024, een boek per week. Ik heb wel wat boeken van meer dan 1000 bladzijden op de planning staan, dat wordt nog interessant.

Lectuur: “The Aeronaut’s Windlass (The Cinder Spires, #1)” van Jim Butcher

Ik ben grote fan van Butchers Dresden Files, maar ook zijn Codex Alera kon me zeer bekoren. Ik zocht nu nog lichte fantasy die snel leest, en daar leent Butchers schrijfstijl zich wel toe, ook al is dit ook nog een boekje van 643 pagina’s.

We schrijven ergens in een toekomst met behoorlijk andere fysicawetten. De mensheid leeft in torenspitsen, ver boven het grondoppervlak van de aarde. Dat laatste is bevolkt door zeer vreemde en vooral zeer gevaarlijke creaturen, en daarom leeft de mens dus in rivaliserende immense spitsen van twee mijl hoogte en twee mijl doorsnede, op verschillende niveaus. Verplaatsingen en handel tussen de spitsen gebeurt via luchtschepen, denk klassieke galjoenen, dreadnoughts, klippers, dat soort dingen. Ze worden in de lucht gehouden door kristallen die speciaal daarvoor gekweekt worden en die elk specifieke eigenschappen hebben. Zo zijn er die gewoon elektriciteit opwekken, andere die licht geven, een energiebal kunnen afschieten als wapen, de zwaartekracht opheffen, dat soort dingen. Voortstuwing gebeurt dan weer via etherische stromingen die alomtegenwoordig zijn en waarvoor een etherisch web als zeil bestaat. En daarbinnen zijn er dus handelaars, een militaire armada en ook piraten, jawel. Denk steampunk met piraten.

Hoofdpersonages hier zijn Gwen, de zestienjarige zeer eigenzinnige erfgename van een van de grootste en belangrijkste adellijke huizen van Spire Albion, haar neef Benedict, kapitein Grimm van de Predator, de jonge vleeskweker Bridget die dienst neemt in de Garde, en haar kat. Jawel, katten zijn hier hoogintelligente, zij het bijzonder arrogante en irritante beesten. En dan gaat het mis op Spire Albion wegens een aanval van de Armada van Spire Aurora, waarbij er ook nog andere krachten aan het werk zijn.

Een klassiek fantasyverhaal in een aan de ene kant zeer herkenbare wegens piratige setting, aan de andere kant compleet van de pot gerukte samenleving. Butcher hanteert verschillende POVs (point of view) van zijn personages, maar die van de katten zijn hoogst irritant. Ja, katten zijn arrogante, hooghartige en irrationele beesten, maar moet dit nu echt? Jammer genoeg kan je die hoofdstukken niet overslaan omdat ook die wel degelijk een onderdeel uitmaken van het verhaal en dus de plot voorstuwen, maar ugh… Niet Butchers beste idee, naar mijn bescheiden mening, en ik las vaak hetzelfde in andere commentaren. Maar verder? Hoogst onderhoudende en lichte lectuur, geschreven in een rotvaart.

Ik lees het vervolg ook, maar ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat die katten minder prominent worden.

Lectuur: “What Abigail did that summer” (Rivers of London #5.3) van Ben Aaronovitch

In 2020 draaide ik er de volledige reeks “Rivers of London” met veel plezier door, en af en toe zijn er ook novelles, zoals dit exemplaar van 185 pagina’s.

Normaal gezien is het hoofdpersonage Peter Grant, een politieagent en lid van de speciale brigade van magiërs, ook wel de Folly genoemd. In één van de boeken werd het personage van Abigail geïntroduceerd, zijn nichtje, een bijzonder intelligente en vooral rebelse puber die ook magie wil leren, daar alles voor doet, en blijkbaar ook wel aanleg heeft. En met de vossen die in Londen leven, kan praten, dat ook.

En dan blijken er in Hampstead Heath, waar zij woont, regelmatig tieners te verdwijnen voor een paar dagen. Ze komen ongedeerd terug maar kunnen niet verklaren waar ze geweest zijn. Abigail gaat op onderzoek uit, samen met een nieuwe vriend Simon en een hele meute spionerende vossen. En dan wordt het hele verhaal een echt spookhuisverhaal, met alles erop en eraan.

Aaronovitch werkt het verhaal opnieuw mooi uit: zowel het nieuwsgierige, rebelse karakter van Abigail komt naar voor, het typische Londense temperament en de magie. En toch blijft alles realistisch aanvoelen, net omdat die magie niet op de voorgrond treedt. En ja, Aaronovitch weet hoe hij moet schrijven: het verhaal leest als een trein. Zoals gewoonlijk. Yup, een fijn klein tussendoortje.

Lectuur: “The Remains of the Day” van Kazuo Ishiguro

Ik weet dat ik vroeger, jaren geleden, de film heb gezien met Emma Thompson en Anthony Hopkins, en dat ik die prachtig vond. Ik vond het dan ook helemaal niet erg om dit boek uit de BBC-lijst ter hand te nemen.

Wat ik niet wist, is dat het volledig uit het perspectief van Stevens wordt verteld, de butler van Darlington Hall. In 1956 vertrekt hij, na een lange carrière, voor enkele dagen met vakantie in de auto van zijn werkgever, en op die manier denkt hij terug aan zijn leven, zijn carrière en alles wat Darlington heeft betekend in de geschiedenis. Het valt vooral op hoe ongelofelijk formeel Stevens in alles is gebleven, hoe hij zijn eigen persoonlijkheid en zijn emoties altijd heeft onderdrukt ten voordele van zijn professionaliteit, en hoe hij daardoor ook de liefde van zijn leven is misgelopen.


Hoewel het vaak humoristisch is, is het vooral een triest verhaal. Een verhaal van spijt, spijt over de extreme toewijding aan een werkgever die – met de beste bedoelingen weliswaar – bijzonder foute beslissingen rond de tweede wereldoorlog heeft gemaakt, spijt over de manier waarop hij zijn vader moest laten gaan, spijt over de formaliteit die hem altijd heeft tegengehouden zijn gevoelens te uiten tegenover de huishoudster van Darlington Hall, zijn grote liefde.

Tegelijk is het ook een schets van een veranderend Engeland, zoals we dat ook zien in Downton Abbey.

Al bij al een prachtig, ontroerend boek.

Lectuur: “Maigret tend un piège” van Georges Simenon

Kobe wist me te zeggen dat hij dit boek in vereenvoudigde versie moest lezen voor Frans. Als in: tegen de volgende dag. Maar hij vond het geen probleem: hij snapte volledig wat de plot was, de karaktertekeningen, dat soort dingen. Hij is echt wel goed in lezen, in tegenstelling tot zijn arme broer, van wie ik dus gewoon niet doorhad, toen hij zo worstelde met zijn Franse boeken, dat hij zware dyslexie had. Maar bon, ik besloot het dus alsnog te lezen, ook al zou het te laat zijn voor zijn examen, mocht hij problemen hebben. Het doet mijn Frans goed, zo’n Franstalig boek zo af en toe. En nee, ik lees het niet in de vereenvoudigde en ingekorte versie, nee dank u.

Deze nr. 48 in de reeks van Inspecteur Maigret voldoet aan alle vereisten: een grommelende inspecteur, zijn vrouw die geduldig zit te wachten thuis en geen vragen stelt, een plot die hopeloos vast lijkt te zitten, en dan de oplossing, eentje die je niet meteen verwacht. Allez ja, als je er al een reeks hebt gelezen, begin je wel een en ander te vermoeden.

In de faubourg rond Montmartre zijn in de afgelopen zes maanden al vijf jonge vrouwen vermoord, compleet willekeurig. De enige vaste elementen: de buurt en het geslacht. Oh, en de vrouwen zijn ook nooit echt mager. Maar verder geen vaste straat, geen vaste dag, geen vast uur, zelfs geen echte vaste methode. Maigret staat voor een raadsel, en de sfeer in de buurt en zelfs in heel Parijs wordt grimmig. En dan besluit hij een val op te zetten, zoals de titel al weergeeft…

Maar of die meteen het gewenste resultaat heeft? Of zijn er andere elementen die hij niet meteen opgemerkt heeft?

Simenon levert, zoals altijd, goed werk: gedegen, een goeie plot, een karaktertekening die niet té uitgebreid is maar toch ook weer niet oppervlakkig blijft… Kortom, een Maigret naar verwachting. Niet meer, maar ook niet minder.

Lectuur: “Lavinia” van Ursula K. Le Guin

Naast mijn BBC-lijst, de Big Read en mijn lijst met fantasy- en science fictionboeken heb ik nu dus nog een vierde lijst van boeken die ik wil lezen, liefst afgewisseld.

Het gaat om de lijst van oudheidgerelateerde boeken, waarin een bekend verhaal verteld wordt vanuit een ander, doorgaans vrouwelijk perspectief. Een eerste dat ik van deze lijst plukte, was deze Lavinia, het verhaal van de vrouw – of op dat moment eigenlijk nog meisje – om wiens hand Aeneas een heuse oorlog voert met Turnus. En uiteraard aan dat hand de heerschappij over Latium, maar bon.

Vergilius haalt haar wel aan in zijn Aeneis, maar laat haar niet aan het woord komen, of geeft zelfs haar gevoelens of mening niet weer. Ze is een prijsbeest dat moet veroverd worden, een object.

Le Guin brengt hier hetzelfde verhaal, tot in de details, maar met Lavinia als hoofdpersonage. We zien hoe ze opgroeide in Laurentum bij een liefhebbende vader – koning Latinus – en een dolgedraaide moeder, Amata. Die ziet het al helemaal voor zich: haar dochter trouwt met Turnus, een neef van Amata die koning is van de Rutuliërs, en op die manier worden beide volkeren met elkaar verbonden. Maar een voorspelling heeft Latinus ervoor gewaarschuwd om Lavinia niet met een lokale man te laten trouwen, maar met een edele figuur uit het buitenland. En voilà: Aeneas. Maar dat appreciëren de Latini niet bepaald en die gaan samen met Turnus en co de strijd aan met de Trojanen.

Het verhaal stopt echter niet waar de Aeneis stopt, namelijk met de dood van Turnus. Lavinia moet zich daarna namelijk ook nog zien te handhaven, wanneer na een drietal jaar ook Aeneas sterft. Ze hebben samen een zoon, maar Aeneas’ zoon uit zijn eerste huwelijk, Ascanius, maakt het haar niet makkelijk.

Le Guin slaagt erin om het personage van Lavinia echt tot leven te brengen: het is een meisje van vlees en bloed, met eigen verlangens en eigen dromen, in een bepaald vrouwonvriendelijke samenleving. Er zit een sterk magische/goddelijke inslag in, maar dat stoort hoegenaamd niet, omdat de goden nu eenmaal redelijk dominant waren op dat moment. Het enige ietwat vreemde element is dat ze Lavinia laat praten met Vergilius, de dichter die zich verontschuldigt dat hij haar niet aan het woord laat, en die haar zal voorspellen wat er nog komt.

Al bij al een mooie aanvulling op de Aeneis. Niet meer, maar zeker ook niet minder.