Na het einde van boek 1 van Preternatural Affairs krijgt heks Cèsar Hawke niet eens de tijd om zich te douchen vooraleer hij met zijn vaste partner Suzy, zijn baas Fritz en consultant Isobel naar Reno wordt gestuurd om daar een piek in magische energie te onderzoeken. Hij is namelijk gepromoveerd naar een nieuwe task force waarbij hij dus, tot zijn eigen gruwel, veldwerk moet doen. En dan blijkt dat hij niet alleen een reeks demonen ontmoet – een arachnide, een nachtmerrie – maar ook een weerwolf, en dat hij vooral ook de confrontatie binnen eigen rangen moet aangaan, een confrontatie die hem makkelijk de kop kan kosten.
Reine gaat verder op de weg die ze was ingeslagen: een mannelijk hoofdpersonage met het nodige relativeringsvermogen en vooral een stevige dosis zelftwijfel, licht sarcastisch, maar ook vooral niet bang om toe te geven dat hij bang is, dat hij zwak is, dat hij twijfelt. En dat is wel mooi, ja. Maar ze heeft vooral goed gekeken naar haar voorgangers. Niet dat daar iets mis mee is, maar je kan het vergelijken met de zoveelste NCIS kloon op televisie: goed gemaakt, maar niet bijster origineel.