Lectuur: “Silver Bullet (Preternatural Affairs #2)” van S.M. Reine

Na het einde van boek 1 van Preternatural Affairs krijgt heks Cèsar Hawke niet eens de tijd om zich te douchen vooraleer hij met zijn vaste partner Suzy, zijn baas Fritz en consultant Isobel naar Reno wordt gestuurd om daar een piek in magische energie te onderzoeken. Hij is namelijk gepromoveerd naar een nieuwe task force  waarbij hij dus, tot zijn eigen gruwel, veldwerk moet doen. En dan blijkt dat hij niet alleen een reeks demonen ontmoet – een arachnide, een nachtmerrie – maar ook een weerwolf, en dat hij vooral ook de confrontatie binnen eigen rangen moet aangaan, een confrontatie die hem makkelijk de kop kan kosten.

Reine gaat verder op de weg die ze was ingeslagen: een mannelijk hoofdpersonage met het nodige relativeringsvermogen en vooral een stevige dosis zelftwijfel, licht sarcastisch, maar ook vooral niet bang om toe te geven dat hij bang is, dat hij zwak is, dat hij twijfelt. En dat is wel mooi, ja. Maar ze heeft vooral goed gekeken naar haar voorgangers. Niet dat daar iets mis mee is, maar je kan het vergelijken met de zoveelste NCIS kloon op televisie: goed gemaakt, maar niet bijster origineel.

Lectuur: “Witch Hunt (Preternatural Affairs #1)” van S.M. Reine

Ik was op zoek naar nog een hersenloos, zeer licht en very pulpy reeksje om nu, tijdens de examens, te lezen. Mijn brein kan op het einde van het schooljaar geen zware lectuur meer aan, en daarom heb ik voorlopig Possession van Byatt opzij geschoven.

Deze reeks voldoet aan alle vereisten: geen diepgang, hedendaagse hersenloze fantasy, een charmant hoofdpersonage, een vleug seks, en veel magie en doden. Zo hoort het.

Hoofdpersonage van dienst is Cèsar Hawke, een witch in Los Angeles, gerecruteerd in de Office of Preternatural Affairs (OPA) die als een geheime, extra dienst naast de gewone politie en de FBI alles waar magie mee gemoeid is, onderzoekt. Cèsar is vooral een veredelde privédetective die kleinere misdadigers gaat opsporen en arresteren. Hij zit eigenlijk vooral aan een bureau, samen met zijn partner Suzy, en leidt een kleurloos bestaan. Tot hij, na een redelijk uitzonderlijke, wilde nacht, een lijk in zijn bad aantreft, en alles erop wijst dat hij haar wel degelijk vermoord heeft. Hij vlucht voor zijn eigen dienst en roept de hulp in van Isobel, een necrocognitive, om zijn onschuld te bewijzen. Maar dat lijkt een pak makkelijker gezegd dan gedaan, en is hij eigenlijk wel onschuldig?

De plot zit goed in elkaar, dat moet ik toegeven. Ik ben er ook in sneltempo doorgegaan en heb niet echt op gaten of inconsistenties gelet, dat geef ik ook toe. Maar dat wil ik ook niet in dit soort boeken, zoals ik al eerder The Dresden Files, The Iron Druid, Alex Verus of Eric Carter  las: allemaal hedendaagse magiërs van een of andere soort – tovenaar, druïde, toekomstlezer of necromancer. Al van de eerste pagina’s merk je wel dat dit de ‘volwassen’ soort wordt: Hawke verwijst al meteen naar zijn ballen. Maar gelukkig blijft het doorgaans bij dit soort verwijzingen: ik hoef hier geen stomende seksscènes, daarvoor is er andere lectuur. De auteur weet overigens zeer goed wie of wat haar doelpubliek is: ze verwijst naar voornoemde Iron Druid, maar evengoed naar Brandon Sanderson of de science-fiction reeksen Battlestar Galactica  of Firefly.

Het is niet zo goed als pakweg The Dresden Files, maar het is ook nog maar het eerste boek, ik geef het nog wat tijd. Hoe dan ook ga ik de reeks lezen, want dat is wat mijn arme brein momenteel nodig heeft.