Sinds een paar jaar gaan Bart en ik al graag ne keer naar Gent Jazz: te doen met de fiets, niet te druk, heerlijk gezellig, en als je dan nog de VIP neemt: lekker, zitplaats, enfin, het soort festival waar mijn rug nog wel ja tegen durft zeggen.
Bart had ook dit jaar twee koppels uitgenodigd: Tom en Birgit zoals vorig jaar, en dan nog Michiel en Anja, ook werkgerelateerd. We waren er iets over zes, genoten van het aperitiefje, gingen binnen voor het eigenlijke eten – zowel voorgerecht als hoofdgerecht – en gingen toen eerst even luisteren naar Sam Bettens. Goed, maar een beetje eenheidsworst, het is alsof die niet is geëvolueerd. Ik hou nog steeds van zijn stem, maar ik vond het een beetje… saai. Het hielp ook niet dat het publiek er gewoon overheen praatte, daar in de Garden.
En toen kwam Bonnie Raitt, op haar 75 nog steeds een grande dame. Wat een stem! Wat een présence! Wat een diversiteit in haar nummers: blues, rock, ballades, pop, alles door elkaar. Maar allemaal wel grandioos gezongen, en ook grandioos gespeeld. Alleen de man van de beeldmix mochten ze op staande voet ontslaan: dat was ronduit slecht! Alsof die mens niet kon geloven dat Raitt zelf gitaar kan spelen – en hoe! Telkens wanneer ze een solo inzette, switchte het beeld naar de mannelijke gitarist die dan gewoon ritmegitaar speelde. Serieus…
Toen gingen we voor dessert en nog een goeie babbel, en trokken we opnieuw naar de tribune voor de Waterboys. En ja, ook die waren goed! Er was een immens verschil met Bonnie Raitt, want hier ging het om een wall of sound die elke subtiliteit miste, maar dat hoefde ook niet. En die organist/pianist/keyboard speler/keyguitar speler: wat was me dat! Bart en ik zijn echt in de lach geschoten: die man was een personificatie van Animal van de Muppets, zoals die daar te keer ging. Bij momenten vloog zijn been zelfs boven zijn Hammond orgel uit… Geen idee wat die gesnoven had, maar het was goed spul. En Mike Scott zag er wat verlept uit, maar was wel zeer goed bij stem. Genoten, jawel.
Na afloop gingen we meteen weer de fiets op: de rug kan wel wat aan, maar niet onbeperkt natuurlijk.
Maar voor herhaling vatbaar? Welzeker, en dat gaan we dan volgende week zondag doen voor Massive Attack.