Geplaatst op

Gent Jazz: Van Morrison en Axelle Red

We hadden Gwen en Erik, en Koen en Else uitgenodigd voor een avondje VIP op Gent Jazz, en zoals gewoonlijk viel dit niet tegen, integendeel. En het leuke is: naar dit festival kunnen we gewoon met de fiets, lekker rustig, geen parkeerstress – al is het niet evident om een plekje te vinden om je fiets te zetten, tegenwoordig.

Maar het eten was goed, het gezelschap was fijn, en om acht uur was er dus Van Morrison. Hij begon met een zeer bluesy set, waarbij sommige nummers wel erg uitgesponnen werden, maar ik vond het goed. Daarna werd het wat meer rock en pop, en ik had gigantisch veel bewondering voor de man: 81 jaar, anderhalf uur rechtstaan, zingen, mondharmonica spelen, piano spelen en zelfs een stevige saxofoonsolo. Die man heeft verrassend veel adem voor zijn leeftijd!

En als afsluiter was er GLORIA, en jammer genoeg geen Brown eyed girl, een van mijn favorieten. Maar het was een knap concert, ja.

En toen was er dessert, en meer fijne babbels, en daarna het concert van Axelle Red. En eigenlijk is die gewoon beter dan ik had verwacht, en ik vond haar al niet slecht. Ze heeft gigantisch veel podium présence, ze kan verdomd goed zingen – al is haar stem niet altijd mijn ding – en ze heeft natuurlijk ook een nummer zoals Rouge Ardent. Tsja. En ik was blij dat ik waaiers had meegenomen, we hebben stevig zitten wapperen.

En daarna kwam nog een klein half uurtje fietsen, perfect om helemaal uit te waaien en tot rust te komen.

Zo’n oudezakkenfestival midden in de stad: ik kan het iedereen aanraden!

Geplaatst op

Gent Jazz: Soulwax

We waren de donderdag dus al in Dordrecht wegens praktische redenen, maar ook omdat ik vandaag tegen de middag thuis wilde zijn: mijn pa komt elke zondag en kijkt daar ook echt naar uit, dus voorlopig proberen we zo goed als niks te plannen op zondag. Nog eens bedankt aan Arend om ons om tien uur op te halen in Dordrecht, en bedankt aan Wolf om me daarna op te pikken in Kemzeke.
De tweede, nog betere reden was dat we vandaag opnieuw uitgenodigd waren op Gent Jazz, meer bepaald VIP, door Syntra, voor Massive Attack. De VIP en Syntra bleven, Massive Attack moest helaas afzeggen wegens ziekte en werd vervangen door Soulwax. We lieten het niet aan ons hart komen, en na een – relatief – rustige zondagnamiddag reden we deze keer met de auto – mijn rug was aan het protesteren tegen de hardhandige behandeling van de voorbije dagen – richting de Bijloke. Er was lekker eten, goed gezelschap *zwaait even naar Koen* en uiteraard de muziek.

Het was Soulwax’ eerste concert in Gent in 17 jaar of zo, en zoals Stephen zelf zei: hun ouders zaten in de zaal dus het moest goed zijn. En of het goed was.

Man, wat was dat? Zoals ze speelden uit een van hun vroegere nummers: Pumping techno music. De setup was vier knoppendraaiers – je kan het niet anders noemen – waarbij eentje ook af en toe bas speelde, en drie drummers. Drie volwaardige drummers, die soms absoluut synchroon speelden, maar meestal echt hun eigen score. Het resultaat was een wall of sound, met een ongelofelijke rol voor die drummers, en een aaneengeregen geluid waarbij het soms moeilijk was het ene nummer van het andere te onderscheiden. Dat hoefde eigenlijk ook niet: het was gewoon genieten.

Ik twijfelde of ik ook een filmpje zou posten, want dat doet het geheel absoluut oneer aan, maar ik ga het toch doen, op voorwaarde dat je er dan het immense, tentvullende geluid bij denkt, en niet het platte geluid van de opname.

In elk geval moesten we even bekomen na het concert: een ware overrompeling van de zintuigen.

Nee, het was geen Massive Attack, maar het was minstens even goed.

 

Geplaatst op

Gent Jazz: Bonnie Raitt en de Waterboys

Sinds een paar jaar gaan Bart en ik al graag ne keer naar Gent Jazz: te doen met de fiets, niet te druk, heerlijk gezellig, en als je dan nog de VIP neemt: lekker, zitplaats, enfin, het soort festival waar mijn rug nog wel ja tegen durft zeggen.

Bart had ook dit jaar twee koppels uitgenodigd: Tom en Birgit zoals vorig jaar, en dan nog Michiel en Anja, ook werkgerelateerd. We waren er iets over zes, genoten van het aperitiefje, gingen binnen voor het eigenlijke eten – zowel voorgerecht als hoofdgerecht – en gingen toen eerst even luisteren naar Sam Bettens. Goed, maar een beetje eenheidsworst, het is alsof die niet is geëvolueerd. Ik hou nog steeds van zijn stem, maar ik vond het een beetje… saai. Het hielp ook niet dat het publiek er gewoon overheen praatte, daar in de Garden.

En toen kwam Bonnie Raitt, op haar 75 nog steeds een grande dame. Wat een stem! Wat een présence! Wat een diversiteit in haar nummers: blues, rock, ballades, pop, alles door elkaar. Maar allemaal wel grandioos gezongen, en ook grandioos gespeeld. Alleen de man van de beeldmix mochten ze op staande voet ontslaan: dat was ronduit slecht! Alsof die mens niet kon geloven dat Raitt zelf gitaar kan spelen – en hoe! Telkens wanneer ze een solo inzette, switchte het beeld naar de mannelijke gitarist die dan gewoon ritmegitaar speelde. Serieus…

Toen gingen we voor dessert en nog een goeie babbel, en trokken we opnieuw naar de tribune voor de Waterboys. En ja, ook die waren goed! Er was een immens verschil met Bonnie Raitt, want hier ging het om een wall of sound die elke subtiliteit miste, maar dat hoefde ook niet. En die organist/pianist/keyboard speler/keyguitar speler: wat was me dat! Bart en ik zijn echt in de lach geschoten: die man was een personificatie van Animal van de Muppets, zoals die daar te keer ging. Bij momenten vloog zijn been zelfs boven zijn Hammond orgel uit… Geen idee wat die gesnoven had, maar het was goed spul. En Mike Scott zag er wat verlept uit, maar was wel zeer goed bij stem. Genoten, jawel.

Na afloop gingen we meteen weer de fiets op: de rug kan wel wat aan, maar niet onbeperkt natuurlijk.

Maar voor herhaling vatbaar? Welzeker, en dat gaan we dan volgende week zondag doen voor Massive Attack.

Geplaatst op

Dagje Big Rivers in Dordrecht

Big Rivers in Dordrecht met Hanneke en Sabrina, dat is intussen een traditie, mag je wel stellen. Alleen heeft Sabrina intussen geen eigen huis meer, ze woont in een speciaal omgebouwde camionette, haar huis op wieltjes. Uiteraard kan ze hier in Dordrecht wel nog logeren bij haar zoon Milan, of vlakbij in Sliedrecht bij dochter Roos.

Vorige jaren bleven Mireille en ik logeren bij Hanneke in haar heerlijke huisje op vijf kilometer van het centrum, maar Hanneke is zwaar ziek door uitgezaaide kanker en heeft daar de energie niet voor, en dat wilden we haar uiteraard ook niet aandoen. Na wat heen-en-weer gedoe kwamen we tot een oplossing: Mireille zou op vrijdagavond al met Arend richting Dordt komen om te blijven logeren bij Milan terwijl Arend zelf verder ging naar Vlaardingen bij vrienden. Ik ging dan in de voormiddag vertrekken om tegen twaalf uur bij Hanneke te zijn, en Sabrina zou alles voorzien voor een uitgebreide lunch. Daarna trokken we de stad in, om dan redelijk laat alsnog naar huis te vertrekken. Het is anderhalf uur rijden voor mij, dat valt dus wel mee en ik vind het niet erg om ’s avonds nog te rijden. Arend zou Mireille dan wel oppikken.

Awel, het is altijd fijn als een plan verloopt zoals je het had verwacht. De lunch die Sabrina had voorzien, was heerlijk, compleet met verse eitjes en spek en diverse soorten brood en al… Na het eten gingen we met zijn allen even rusten – Mireille heeft long covid en had vorig weekend zelfs een hartinfarct met ziekenhuisopname, zodat ze ook vrijwel geen inspanningen mag doen en mee ging in een rolstoel – en puzzelden daarna de beide rolstoelen in mijn koffer. Al een chance dat dat een van de voorwaarden was bij aanschaf van die auto: een grote koffer!

Bas, Hannekes ex-man en organisator van het festival, had ervoor gezorgd dat we op de artiestenparking mochten staan en dan met een busje naar de pleinen werden gebracht, wat ongelofelijk makkelijk was. Alleen… Sabrina kon wel Hannekes rolstoel duwen, maar mijn rug vond die rolstoel van Mireille niet zo fijn. Maar voor alles is een oplossing, en Karma is zalig: niet alleen kwam Roos ook af met haar zoontje, we liepen ook meteen Robert, een van Sabrina’s broers en diens vrouw tegen het lijf, en die wilde gerust een rolstoel duwen.

We gingen even kijken aan het hoofdpodium, Mireille en ik kochten een megawijs hoedje aan de merchandise, we liepen/rolden wat rond, namen de trapjesfoto, kwamen nog enkele van Sabrina’s broers tegen, liepen ook Kevin en Po tegen het lijf, Hannekes zoon en diens vrouw, gingen iets eten -zoals ook traditie is- bij Metz, vroegen een busje aan bij Bas (met enig gedoe maar het raakte allemaal opgelost) en waren tegen elf uur terug bij Hanneke, doodop, maar wel met een fijn gevoel. Mireille was in de rolstoel een beetje onderkoeld geraakt maar knapte gelukkig snel op, en tegen half twee was ik thuis. Ook wel een beetje moe, ja, maar Hannekes stralende gezicht maakte alles goed.

Big Rivers 2025 staat alweer met stip genoteerd in mijn agenda.

Geplaatst op

Festival op school!

Echt, wat een zottekot was me dat zeg maandag!

Op een of andere manier hadden we een (betalend) festival bij ons op school gewonnen: Stressfactor kwam langs met twee dj’s en Gers Pardoel en dat bracht wel een en ander met zich mee.

Er kwam een heus podium met alles erop en eraan aan te pas, de sfeer was fantastisch en het weer gelukkig ook.

In de voormiddag hadden de leerlingen nog workshops rond Dag van het Kritisch Burgerschap en ik gaf in het tweede les over het ontstaan van de democratie in Griekenland. Tsja…

Een uitgebreid verslag heb ik op onze schoolwebsite gezet, maar serieus man, wat was dat zeg!

Geplaatst op

Tomorrowland!

Er wordt veel geschreven over Tomorrowland, en dan vooral dat het compleet geschift is. Wel, je moet het duidelijk zien om het geloven, en dan vooral te merken dat er geen woord van overdreven is.

Tomorrowland. Is. Compleet. Geschift.

Oh, en ook wel zalig!

Bart kwam een paar maanden geleden af met het feit dat hij twee B2B VIPtickets had voor de eerste zondag van Tomorrowland, en of ik zin had om mee te gaan. Ik twijfelde geen moment: de beats interesseren me niet zo – al kan ik ze soms wel smaken – maar ik wilde het vooral eens meegemaakt hebben. En als dat dan gratis kan vanuit de hoogste Skyboxen als absolute VIP, dan zeg ik zeker geen nee.

We gingen Wolf ophalen aan het station om half vier en vertrokken hier rond een uur of vier. Een uur later draaiden we de B2B parking op, vanwaar een shuttelbus vertrok, quasi onmiddellijk. Toen al viel het oog voor detail me op: de parking zelf was het terrein van een groot bouwbedrijf, maar ze hadden speciaal een metalen trap laten optrekken en dan een pad, netjes tussen twee nadars, speciaal aangelegd met gravel om de bus te bereiken. Dus nee, geen grote omwegen of stoffige toestanden. Oh, en ook een afdakje in riet zodat je droog of in de schaduw kon wachten indien nodig. Serieus zeg.

Ook van aan de dropplaats tot de ingang was alles afgezet met rieten schuttingen zodat je de buurtbewoners niet stoort, met om de tien meter een vuilzak en overal stewards. Echt.

En dan, ja, dan is het visueel een waar spektakel. Bart en ik kuierden door het park tot aan de skyboxen naast de main stage en ik keek mijn ogen uit. Wat een bouwwerken, wat een volk, wat een aankleding, wat een sfeer! Ik heb wel al wat festivals en festivalletjes bezocht, maar dit is toch nog iets aparts. En iedereen loopt er te lachen, begroet iedereen, zegt sorry als je toevallig tegen iemand botst, of neemt je spontaan vast voor een dansje.

We klommen naar boven en hadden het mooiste uitzicht van het hele park. Serieus! En dan was het nog lang niet volgelopen. We dronken iets, dansten wat mee met vooral Kolsch, aten voortreffelijk, en namen een nest selfies.

Daarna wilden we een toertje over het terrein maken, en kon ik net afspreken met Koen die er op de camping werkte, maar nu vrij had. Hij nam ons mee over zowat het hele terrein en we kletsten honderduit, dat ook.

Bart ging daarna iets drinken, ik ging even de “wei” op met Koen en zijn collega’s om even de sfeer daar mee te maken. Helaas moesten ze al vrij snel weer weg om te werken, en dus ging ik ook maar naar boven voor dessert, voor meer muziek, en dan natuurlijk het afsluitende stuk van “3 are Legend”, zijnde Steve Aoki, Dimitri Vegas en Like Mike. Zo goed vond ik hen ook weer niet, maar de show mocht er  zijn en de sfeer zeker. Zo zot, maat!

En zelfs hier valt er Latijn te spotten: “Amicorum spectaculum”. Ik helemaal in mijn nopjes.

Na afloop was het twintig minuten wandelen in alweer een amicale sfeer, bijzonder druk maar zonder gedrum, de bus stond al te wachten, en tegen twee uur waren we thuis.

Maar het oog voor detail, het afgewerkte tot in de puntjes, dat is onvoorstelbaar. En ja, je moet het zelf meegemaakt hebben.

Geplaatst op

Ottertrotter

Toen Stereomoon – de band van larpmaatje Linus – aankondigde dat ze gingen spelen op het fijne festivalletje Ottertrotter in Mechelen, zag ik dat meteen zitten. Ik gooide het op Facebook en vroeg wie er mee ging, en dat waren er best wel wat, tot mijn grote vreugde. Wolf ging me ook vergezellen, want hij vindt Stereomoon ook niet slecht, houdt ervan om tussen mijn larpvrienden te hangen, en kent vooral ook, sinds de mini, de Kordaboys.

Jytte was afgekomen uit Gent, Mathias en Wim waren er uit Balen, Freya en Fré speelden een Mechelse thuismatch, maar ook An en Koen, Els, Danny, Annelies en Junior waren er, en ik ben nog iemand aan het vergeten. Soit, een gezellige bende dus. We keken naar het optreden, zagen dat het goed was, dronken veel, aten ook de nodige idiote dingen, en ik had een ongelofelijk gezellige middag, iets waar ik echt behoefte aan had. En Wolf, die amuseerde zich blijkbaar ook best wel met de Korda. Ha ja, die gasten zijn 22 en 24, een stuk dichter bij zijn leeftijd dan bij de mijne.

Enfin, zeker voor herhaling vatbaar.

Voor wie Stereomoon nog niet kent: een heel fijne folkrock met een ongelofelijk warme stem, vlot te vinden op Spotify et alia. Hun eerste CD heet Big Expectations en is een aanrader.

Geplaatst op

Living in ’t Park

Sinds vorig jaar heeft Wondelgem er een nieuw, kleinschalig festivalletje bij: Living in ’t Park. Ze noemen zichzelf een traag festival voor familie en vrienden, en dat klopt wel. In de Dries van Wondelgem, een klein bosachtig park rond de kerk, was het vooral gezellig. Zetels, hangmatten, een klein podium met dansvloer, verschillende workshops voor kinderen maar ook volwassenen, voorlezen, eetstandjes, lange gezellige tafels…
Vorige keren zijn we er niet geraakt, deze keer was ik het wel vast van plan. Het was dan ook ideaal dat Lieze haar verjaardagsfeestje eigenlijk in het park doorging, en dat wij daar dan ook maar blijven hangen zijn.
Het werd bijzonder gezellig en eten deden we dan ook maar ter plekke. Zelfs Wolf vond het er fijn. Merel is nog wat langer gebleven met haar vriendinnetjes, wij zijn rond een uur of acht naar huis gegaan.