Moeilijke oefening

Wolfs schooljaar is niet eenvoudig gestart, moeten we toegeven. Hij zit al van vorig jaar in een zeer moeilijke klas, waarin het lastig opletten is. Maar ook in de twee parallelklassen zitten blijkbaar ook behoorlijk lastige kinderen, en zijn jaar wordt algemeen als een moeilijk jaar beschouwd. Kan wel zijn, maar wij willen uiteraard het beste voor onze zoon. Alleen geef ik zelf les, en snap ik maar al te goed wat het is als je als leerkracht voor een dergelijke klas staat. Ik heb dus af en toe, als ik toevallig zijn juf tegen het lijf liep, eens een opmerking gemaakt, meer niet. Wolf heb ik op het einde van het jaar gesust met de opmerking dat de vakantie eraan kwam, dat de klassen misschien wel door elkaar gingen gehusseld zijn, en dat hij een nieuwe juf ging hebben, zodat het sowieso een andere situatie ging zijn.

Tot op de voorlaatste schooldag de nieuwe klassen en juffen bekend werden gemaakt. Wolfs klas was inderdaad behouden, maar dan wel zonder zijn twee beste maten, die waren naar een andere klas gezet. Ah ja, die ouders waren blijkbaar wél in extenso gaan klagen. Tot zover de stellige bewering van de directie dat er NIET aan de klassen ging getornd worden, dat was pedagogisch niet te verantwoorden. Toen ik daarnaar vroeg, kreeg ik het antwoord dat er twee lastige elementen uit de klas waren gehaald, en dat het rustiger ging worden. Yep. De nummers twee en drie van de klas, die ik vrij goed ken en waarvan ik weet dat zij zeker niet het probleem vormden. Zucht.

Wolf kwam dus in tranen thuis, en vroeg of hij niet van school mocht veranderen. Want daarbovenop kreeg hij ook nog eens een nieuwe juf. En dan nieuw als in: nog nooit als titularis voor een klas gestaan. Ja, een jarenlange ervaring als logopediste en nu geswitcht naar het onderwijs. En ja, al een aantal taken als zorgleerkracht opgenomen, en ook wel als interimaris, maar nog nooit echt een hele klas een heel jaar. Nog diepere zucht.

Samen met de ouders van de nummer vier van het vriendengroepje hebben we dan maar een gesprek aangevraagd en gekregen bij directie en leerkracht. Men heeft geprobeerd ons te overtuigen, met diverse argumenten, de ene zeer waardevol, de andere ronduit twijfelachtig. Want als men glashard gaat ontkennen wat anderen jou met stelligheid bevestigen, tsja, dan is het vertrouwen snel zoek natuurlijk.

Bon, iet of wat gerustgesteld, maar vooral intens teleurgesteld gingen we de vakantie in. Wolf, mijn leergierige, intelligente Wolf, zag het niet zitten, ook al bezwoeren we hem de nieuwe juf een echte kans te geven. Mijn leraars,- maar vooral ook moederhart brak op het einde van de vakantie, toen ik dit zag:

IMG_8438

Kobe vond de school nog altijd supercool, Wolf had er een week voor de start van het schooljaar ‘een beetje’ naast geschreven. En de maandag ervoor nog ‘een heel klein beetje’ ervan gemaakt.

Maar goed, Bart en ik probeerden hem op te peppen, en hij begon eraan, met alle argumenten en beloften van directie in het achterhoofd. Nee, het liep niet van een leien dakje. Er waren betere en mindere dagen, en zelfs dagen waarop Wolf moedeloos zijn gerief in een hoek gooide en zich in de zetel liet ploffen. Hij had die dag de juf op bepaalde momenten zelfs niet kunnen horen, zoveel lawaai was er. Maar ze deed wel keihard haar best, ook de zorgleerkracht probeerde oplossingen te zoeken, en er waren al veel punten serieus verbeterd tegenover vorig jaar. En voor wiskunde waren ze opgesplitst in differentiatiegroepen, en zijn sterk-rekenwerkgroepje vond hij ronduit de max!

‘Wel, mama, de maandag is er sterk rekenwerk, de dinsdag gitaarles, de woensdag rugby, de donderdag sterk rekenwerk, en de vrijdag opnieuw rugby. Zo heb ik elke dag toch iets om naar uit te kijken en me aan op te trekken om de rest van de dag door te komen.’

Dat klinkt hard, uit de mond van een elfjarige.

Vandaag hadden we opnieuw een gesprek met de directie. Vooral eigenlijk met de vraag naar ons om geduld te hebben, om de nieuwe juf krediet te geven, en hen als team de kans te geven het op te lossen.

Ik hoop dat het lukt. Uit de grond van mijn hart. Want ik geloof in de school, ik geloof in dat team, en ik geloof in hun goede wil. Wolf heeft er altijd graag gezeten, en Kobe vangen ze perfect op, met zijn ‘leerproblemen’. Maar ik hou echt mijn hart vast. Ik wil geen gedemotiveerde, moedeloze puber naar het middelbaar sturen. De capaciteiten zijn er, maar de wil is minstens even belangrijk, en die is nu stukje voor stukje, beetje bij beetje aan het afbrokkelen.

En ik voel me vooral zo vreselijk machteloos, en kan alleen maar lijdzaam toezien…

6 Antwoorden op “Moeilijke oefening”

  1. Drun, ik moei me niet graag, maar heb net uw stukje over wolf gelezen, en het huilen stond me nader dan het lachen. Ik heb in het 5e studiejaar ongeveer hetzelfde meegemaakt. Ook met afstand de intelligentste van de klas, rotklas (in mijn geval echter ook een rotleerkracht). Ik ben het daar ook kotsbeu geworden. Ik kan maar één ding zeggen, laat het niet aanslepen als hij ongelukkig is, hoeveel begrip ge ook hebt voor de directie en leerkracht. Ik was in het 5e studiejaar al schoolmoe, en het resultaat is dat ik m’n middelbaar, bij totaal gebrek aan motivatie, nooit afgemaakt heb. Een kind met een goed karakter en nieuwsgierige aard als Wolf (en zoals ik was) moet met plezier naar school gaan en daar ook uitgedaagd worden door het niveau. Als hij schoolmoe wordt, en tegelijk niet uitgedaagd wordt wegens het tempo van de traagste dat in rotklassen wel heel erg traag kan worden, dan kan het behoorlijk fout lopen. En ik wens niemand het leven toe dat ik geleid heb – ge hebt van ver mogen zien wat dat betekende – omdat ik in een vergelijkbare situatie alle motivatie verloren ben. Hoop dat ik me niet té hard gemoeid heb, maar vond dat ik dit toch even moest meegeven.

  2. Gudrun, mijn 4de leerjaar was een hel voor exact dezelfde reden. Alsook mijn 4de middelbaar (“een moeilijke klas”, goede leerlingen worden mee gestraft voor gedrag van de anderen, pesterijen). Had het er gisteren nog over met mijn beste vriendin… hoe we -17 jaar later- nog steeds huiveren als we eraan denken.

    Ik was altijd bij de besten van de klas geweest. Leergierig, braaf, speels, sociaal, zorgzaam. Als (klein) kind kon ik enkel aangeven dat ik erg ongelukkig was, maar finaal waren het mijn ouders die beslisten wat er met mij gebeurden. Zo gaat dat op die leeftijd. Keuzes die door andere zaken worden ingegeven: mijn moeder die ook leerkracht is en een andere leerkracht niet zomaar wou afvallen. Mijn moeder die de directie de kans wou geven om in te grijpen. Een andere school was logistiek ook niet zo evident.

    Dus ze susten mij: “je bent sterk, stel je erboven, wees de slimste”,… maar finaal voelde ik mij als 10-jarige (en later als 16-jarige) verplicht om in een situatie te blijven waar ik mij écht niet goed bij voelde, werd ik verplicht om elke intuïtie dat deze situatie écht niet goed voor mij was te negeren. Voelde ik mij verplicht om het vluchtinstinct in mij te negeren. En dat vrat aan mij. Ik kan zeggen dat ik ongelofelijk ongelukkig was en depressief. Ik weet dat ik nu een andere keuze zou maken… een andere school, nieuwe vrienden,… want niets is het waard om je zo te voelen. Indien de directie en leerkrachten nu niet met harde hand ingrijpen het het “onrecht” rechtzetten (want ik vermoed dat het vooral dàt is wat ook pijn doet… onjuiste zaken zien, waartegen niet wordt ingegrepen), indien men niet aan bewustzijnsvorming bij die kleine mannen doet (en ik weet dat het niet evident is)…. dan moet Wolf daar niet de dupe van zijn. Hij verdient het om met plezier naar school te gaan. Hij verdient het om dat vuur dat in hem brandt zonder problemen te mogen laten branden.
    Sorry als ik jullie hartjes nog een beetje extra breek :s

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *