Gezond verklaard!

Wolf is nu quasi tien maanden uit het Zeepreventorium. Vandaag moesten we nog eens op controle in het UZ bij Dr. Van der Looven, kwestie van zeker te zijn.

Haar assistent onderzocht hem, stelde vast dat hij er heel goed uit zag, en haalde er toch nog eventjes de dokter zelf bij. Zij kwam binnengezeild, een en al enthousiasme en energie, en vooral een bijzonder grote glimlach. Ze straalde, en wij straalden van de weeromstuit terug. Ze verklaarde dat hij gezond was, dat hij niet meer opgevolgd hoeft te worden, en dat hij gerust op een rugbyveld mag gaan staan. Ze vond hem een wereld van verschil, en ze zag ook in mij een gigantische verandering. Ik viel even uit de lucht, waarop zij in de lach schoot met mijn niet-begrijpende gezicht: ze bedoelde blijkbaar dat ik de vorige keer echt wanhopig was geweest en er toen ook zo uitzag. Kan niet missen, Wolf en ik zijn toen nog beginnen huilen.

Hij blijft natuurlijk wel de rest van zijn leven een chronische-pijnpatiënt, opflakkeringen zijn dus mogelijk. Maar oef.

En Van Der Looven blijft een ongelofelijk fantastisch mens. Wat een energie, wat een positieve uitstraling, wat een empathie!

GWP’s

GWP, een geïntegreerde werkperiode ofte schoolreis tijdens de schooldagen, dit jaar is het de moeite in ons gezin! Kobe gaat in de week voor de herfstvakantie vijf dagen naar Bredene, Wolf gaat in diezelfde week naar Engeland (Londen en Brighton). Het zal stil zijn hier in huis, met enkel Merel.

Deze avond waren het de info-avonden voor beide projecten, aangezien daar wel wat praktische beslommeringen bij komen kijken. Het grappige was dat er bij die van het vierde jaar vooral een pak leerlingen aanwezig was, wat andere jaren niet zo is. De collega’s Nederlands hadden namelijk hen de opdracht gegeven om als schrijftaak een verslag te maken, en dan mochten ze kiezen tussen een vergadering van de leerlingenraad en de info-avond. En dus zat er een ganse meute met schrijfblok en stylo in aanslag aandachtig te luisteren. Jarno, die de uitleg gaf, speelde daar ook gretig op in en kreeg de lachers op zijn hand. Die mens moest eens stand-up uitproberen, het zou hem geweldig goed afgaan.

Enfin, de nodige papieren zijn geregeld, nu nog ponden bestellen en nog zo’n paar kleine dingen, en ik ben de zonen voor een weekje kwijt.

Rust en al :-p

Rugby!

Eindelijk!

Na twee jaar staat Wolf eindelijk weer op een rugbyveld! Het had nog even voeten in de aarde om de inschrijving en alle papierwerk rond te krijgen en hij moest wachten tot de initiatie achter de rug was op zijn licentie, maar vandaag begon hij er effectief aan.

Ge hebt er geen gedacht van hoe blij ik hiervan word. Echt. Serieus. Rugby en al. Een jaar geleden hadden we het gewoon niet durven dromen.

 

Babysit

Man, voor je twee keer met je ogen kan knipperen, zijn je kinderen groot!

Neem nu Wolf: nog niet zo lang geleden moesten we zijn handje nog vasthouden, nu gaat hij zelf babysitten, nota bene soms zelfs bij kinderen waarvan de oudste de leeftijd van Kobe heeft. Tsja, je kan een twaalfjarige natuurlijk niet de verantwoordelijkheid geven over kleinere broertjes of zusjes.

Maar Wolf doet dat graag en Wolf doet dat blijkbaar ook goed; ze zijn allemaal even enthousiast, vooral de jongens, en hij wordt meer en meer geboekt.

En ik, ik kan zonder nadenken naar het koor of naar een lezing of iets gaan eten, zonder dat ik moet kijken of Bart ook thuis is.

Een gemak, zo’n inwonende babysit!

Vakantiejob

Yep, Wolf doet een paar dagen van vakantiejob. Hij helpt op een bootwerf – die mens heeft het gehad met alles en doekt zijn gezond bedrijf met vijf werknemers op – containers vullen en alles opruimen, samen met zijn beste maat Kobe. Hij komt doodmoe en pottezwart thuis.

Spierpijn, zere voeten, zere armen, het hoort er allemaal bij. En kapotte schoenen blijkbaar ook. Gisteren kwam hij thuis dat zijn bottienen, die hij gebruikt voor de scouts, het begeven hadden. Tsja. En daarna reed hij naar een andere maat om daar te blijven slapen, want op woensdag moet hij niet werken.

Deze namiddag, toen het meneer beliefde om naar huis te komen, zijn we dan maar nieuwe schoenen gaan halen, van een steviger merk. Oh, en meteen ook een nieuw spelletje voor de Switch voor Kobes verjaardag, dat ook.

Morgen en overmorgen moet Wolf weer gaan werken: om acht uur moet hij in Belzele staan, en hij zucht erover. Volgend jaar, zegt hij, gaat hij vroeger een job zoeken, iets dat vooral minder fysiek is. Mja.

’t Zal me benieuwen :-p