Jack o’Lantern editie 2026

Gisteren had ik pompoensoep gemaakt voor de Latijnolympiade – traditie, weetuwel – en meteen de pompoen deftig uitgehold. Ik had een opening gemaakt in de bodem, vanuit het idee dat je de pompoen daarna beter terug kan sluiten, of anders hem stabiel neerzetten. Alleen had ik dat gat iets te klein gemaakt, zodat ik mezelf een serieuze blauwe plek op mijn pols heb bezorgd  bij het uithollen van de pompoen. Komt ervan als je pijngevoel een beetje verwrongen is. Maar de soep was in orde, en uiteindelijk de pompoen ook.

Merel stuurde me een verzoek: “Mama, kan je dit maken?”

Euh, ja zeker?

Best wel oké gelukt, vind ik.

En die blauwe plek? Awel, die is geel intussen.

Droogkastgeurtjes opgelost!

Mijn droogkast (Bosch Avantixx 7) is al een oud beestje, blijkbaar uit 2014. En ja, met een gezin van vijf (en tijdelijk zes) heeft dat ding al gigantisch veel ladingen gedroogd. Al twee keer hebben we ze moeten openvijzen om een voeler schoon te maken, maar dan ging ze weer vrolijk verder.

Alleen….

Er gaat een muffe geur van uit, eentje die ik niet weg krijg. De filters worden na elke droogbeurt geleegd, het water weggegoten, en het waterbakje heb ik al proberen kuisen, met gemengd resultaat. Maar de was blijft muf, en de geur komt echt uit de machine zelf. Ik hang dus zo veel mogelijk mijn was buiten, maar met het regenweer van de voorbije dagen was dat alweer geen optie.

Vandaag had ik het gehad. Ik zocht even op, en het zou aan de zelfreinigende condensor liggen die na al die jaren niet meer zo zelfreinigend is. Tsja. Dat ding zit echter ontoegankelijk ingebouwd: er zit een plastieken plaatje voor dat vastgesmolten is en dat je dus niet los kan vijzen of zo. Ik vroeg de jongens om dat toch even verder op te zoeken, en blijkbaar moet je dat plastiek gewoon lossnijden om daaraan te kunnen. Wat Wolf dan ook prompt deed voor mij: ik ging de boel dan later wel weer aan elkaar McGyveren.

En ja, het werd meteen duidelijk waar het probleem zat:

Ugh. De geur was navenant. Ik ben aan de slag gegaan met heet water, afwasmiddel en een stevig borsteltje, en iets later zag het er zo uit:

Ik heb dan het plastiek opnieuw op zijn plaats gestoken en dat klikte zelfs bijna. En met genoeg duct tape kan je alles vastzetten, toch?

En had het dan resultaat? Yesh!

De eerstvolgende was rook zoals was hoort te ruiken: proper en met een hint van het wasmiddel.

Het voordeel is dat ik nu enkel maar, zodra ik weer het begin van een muffe geur opmerk, de tape moet losmaken en het boeltje weer kan kuisen, zodat alles weer is zoals het moet. En wie weet gaat de machine dan nog behoorlijk wat extra jaren mee, bovenop deze twaalf jaar. Ik ga niet klagen.

Service van Midas

Ergens vorige week kreeg ik een melding van mijn auto dat er drukverlies was op mijn rechter achterband. Jaja, dacht ik, dat loopt wel los. Heh, dat bleek ook echt het geval te zijn: de melding bleef aanhouden maar werd zelfs een ergere waarschuwing. Euh. Vrijdag na school passeerde ik aan de Delhaize om mijn banden daar op te pompen met een luchtvulstation. Dat is wel wijs: je betaalt 1.50 euro contactloos met je kaart (of met munten) en krijgt 9 minuten lucht. En dan kan je de gevraagde bandenspanning instellen en al.

Dat is dus wat ik deed, en ik hercalibreerde de instellingen. Helaas. Zaterdag, toen ik met Kobe richting kot reed om spullen te halen, was de melding terug. Duidelijker dan dat kon het dus niet zijn dat er toch echt iets mis was met die band.

Rond drie uur belde ik naar Midas op de Wiedauwkaai: De Brabandere daarnaast was gesloten. Maar bij Midas mocht ik gewoon langskomen. Daar was één iemand aan het werk die nog net een vorige auto afwerkte, en dan mijn band aanpakte.

Ik had mijn boek mee, maar heb zelfs nauwelijks de gelegenheid gehad om dat te openen: na amper tien minuten en 23 euro later was mijn band weer helemaal in orde, en dat op zaterdag!

Zeer, zeer tevreden van de supersnelle service. Kudos, Midas!

Hoornaars in de storm!

Dat het vandaag stormde, dat weet iedereen, en dat hebben we op school ook geweten, ja. Geloof me, het zijn niet alleen kinderen uit de lagere school die wild zijn als het waait, ook die van ons zijn niet zo handelbaar als anders.

Maar bon, we zitten misschien wel in een zeer groene school met een parkomgeving, alle bomen op het terrein zijn nagekeken en zouden geen gevaar mogen vormen, en dus kregen de leerlingen gewoon een extra waarschuwing om niet via de dreven of het park naar huis te fietsen.

Maar toen kwam een bericht dat we alle ramen rond de binnentuin gesloten moesten houden. Huh? Wel, we wisten al langer dat er ergens een nest Aziatische hoornaars zat, want we kregen af en toe eentje binnen. Alleen hadden we het nest nog niet gevonden, en die beesten waren gelukkig ook niet agressief. Tot vandaag dus: door de harde wind werd het nest zwaar door elkaar geschud en was ook plots een heel pak bladeren weg. Plots konden we het nest dus wel zien hangen: helemaal bovenaan in een boom, en man, want een gigant! We konden ook de hoornaars zelf zien vliegen want door die wind waren ze zwaar agressief.

De brandweer werd meteen verwittigd, maar die heeft momenteel wel wat anders aan het hoofd, en ook: dat ding hangt echt hoog en geen idee hoe ze dat gaan bereiken. Maar dat het weg moet, is duidelijk.

Nieuwe bestemming voor de oude Vanmoof

Barts oude Vanmoof staat hier dus al ettelijke jaren stil in de garage. Hoe komt dat? Wel, dat zijn prachtige designfietsen, helemaal elektronisch, en volledig afhankelijk van een app. En dus ook van de batterij.

Wel, die oude fiets wil niet meer opstarten: de batterij geeft aan dat ze niet leeg is, maar de fiets zelf doet niks meer. Jammer genoeg is de firma failliet gegaan en gelukkig wel overgenomen, maar de oude modellen – die fiets is hun eerste model, de S1 – herstellen ze niet meer want daar hebben ze ook geen onderdelen meer van. Zucht. En om dat prachtige ding nu naar het containerpark te brengen…

Bart had al vanalles geprobeerd, tevergeefs. Ik had dan maar op mijn FB gezet dat wie hem wilde, hem mocht hebben, met de duidelijke waarschuwing dat hij echt wel niet meer reed. Prompt kreeg ik reactie van een vriendin die zei dat ze iemand kende die Vanmoofs repareerde. Na enig heen-en-weer-gestuur met die persoon haakte die ook af, want met een S1 viel niks meer aan te vangen wegens geen onderdelen.

Terug naar af dus.

Ik zette hem dan maar, met opnieuw de duidelijke waarschuwing, op Gift Gent. Een storm aan reacties, maar de eerste was een jongeman die zelf graag prutst en die hem als uitdaging zag. En eventueel zelfs om zonder elektrische ondersteuning te rijden, maar dan is dat ding loodzwaar.

Soit, hij is hem vandaag komen ophalen, en heeft me ondertussen gestuurd dat de weerstand van de bmu (batterij management unit) gesmolten is, waardoor niets meer werkt. Hij is nu aan het zoeken naar een gepaste weerstand want deze is rechtstreeks op dat printplaatje bevestigd. Allez, ik hoop voor die jongen dat het hem lukt.

Ik heb in elk geval weer meer plaats in de garage, nu de jongens ook de andere oude fietsen naar een fietswrakvak hebben gebracht.

Geen Design Museum

Meh.

Bart was uitgenodigd op de officiële opening van het Design Museum vanavond. Hij kon sowieso niet gaan, en ik ging in zijn plaats gaan. Ik keek er echt wel naar uit, om eerlijk te zijn: dat museum is al altijd een van mijn favorieten.

Helaas.

De rug besliste er – andermaal – anders over. Hij doet eigenlijk al even lastig, en ik weet niet goed waarom. Ik weeg 23 kilo minder dan vroeger, ik werk maar 4/5 meer, en toch… Het is ook geen acute ontsteking ter hoogte van de ruggengraatverschuiving, dat voelt anders, en het zijn ook niet de drie hernia’s die opspelen. De rug is precies gewoon continu oververmoeid, en ik snap dus niet waarom. Nu ik een eigen lokaal heb, moet ik veel minder sleuren met vanalles, ik kan mijn cursussen in de kast laten, net als mijn computer, en ik sleur dus veel minder gewicht mee. En het gewicht dat ik bij heb, moet ik ook veel minder ver dragen want ik heb een eigen gehandicaptenparkeerplaats op school.

Ik heb in dit prachtige weer ook nog nauwelijks gefietst, net om die reden. Vorige dinsdag had ik het geprobeerd, en ’s morgens was dat inderdaad heerlijk. Maar toen ik na een lange dag op school terug moest, heb ik echt op mijn tanden moeten bijten: alles deed pijn, en dat fietsen was er te veel aan. Tsja.

En dus ben ik gisterenavond netjes braaf in mijn zetel blijven liggen, ondanks de kine in de voormiddag, maar wellicht door de lange bijscholing in de namiddag. Dat zijn goeie stoelen, maar drie uur is per definitie te veel als de rug al moeilijk doet.

Meh.

Tandarts

Is dat nu met ouder worden dat mijn tanden zo problematisch worden? Ik heb dus intussen twee implantaten – op het ene moet de kroon nog wel, maar soit – en in mijn achterste kies onderaan links voelde ik een gat. Bleek dat er een vulling was losgekomen, waardoor het vuil daar onder gekropen was en zo. Niks dat de tandarts niet kon oplossen, maar, zei ze, ze dacht dat er ook een barstje inzat tot onderaan. Heel zeker was ze het niet, het kon ook gewoon oppervlakkig in het glazuur zijn. We gingen wel zien of het problemen ging opleveren, voorlopig was het dus wel opgelost.

Hmm.

Ik weet het, ik word 55 en vroeger hadden veel mensen van mijn leeftijd al een vals gebit. De goden verhoeden! Ik ga echt proberen om het bij implantaten en zo te houden, zo’n vals gebit lijkt me vooral ongelofelijk irritant en vreselijk veel gedoe, als ik zag wat dat bij mijn pa was. Dat past dan niet meer, daar kruipt vuil onder, dat schiet los, ge kunt geeneens nen chocotoff of zoiets eten…

Maar het is gelukkig de achterste kies die ik niet echt nodig heb om te kauwen.

Meh.