Stommiteiten van Rombaut: aflevering 1

Ik ben een nieuwe reeks begonnen op Facebook: Stommiteiten van Rombaut. Het leven is al ernstig genoeg, de meeste mensen nemen zichzelf veel te serieus, en er mag al eens gelachen geworden. En op sociale media schildert iedereen zichzelf vooral zo positief mogelijk af, terwijl de realiteit soms net dat beetje anders is…

* Stommiteiten van Rombaut #1
Boek u een fancy restaurant. Zet dat als verrassing in uw beider agenda onder ‘Date Night’. Vergeet dan compleet in welk restaurant ge geboekt hebt…
Ik hoop maar dat die vandaag of morgen nog een mailtje sturen.
EDIT: bevestigingsmail gekregen! Yes!

* Stommiteiten van Rombaut #2
Heb een sportdag op 1 april in de sneeuw. Kleed u goed aan, met dikke sjaal en alles. Grabbel in het halfdonker nog snel uw combats mee uit de garage. Doe die combats aan op de parking van ’t school. Stel vast dat die ene toch wel een pak strakker zit dan die andere. Bekijk uw combats eens goed.
Stel vast dat ge dus twee verschillende schoenen aan hebt.
Tsja. Het zal wellicht niemand opgevallen zijn…

* Stommiteiten van Rombaut #3
Rij per uitzondering eens met de auto van uw man. Zorg dat ge ook de sleutels van uw eigen auto bij hebt, want daar hangen ook uw schoolsleutels aan. Stap thuis uit de auto en pak uit gewoonte uw eigen sleutels mee. Laat de andere sleutels verstrooid in de auto liggen.
Probeer later terug in te stappen en zie de sleutels liggen. Stel vast dat de passagiersdeur niet opengaat. Panikeer. Bel naar uwe man die de auto van op afstand kan openen.
Realiseer dan dat de auto sowieso door de nabijheid van de sleutels moet opengaan. Probeer de deur aan de chauffeurskant. Stap vlot in. Excuseer u bij uw man die ge in zijn vergadering hebt gestoord.
Zucht eens diep.

* Stommiteiten van Rombaut #4
Verzet uw wekelijkse afspraak bij de kinesist van kwart voor twee naar half elf. Vergeet die afspraak compleet. Krijg géén telefoon van de kine waar ge blijft.
Bel in de namiddag, wanneer uw euro gevallen is, naar de kine om u te verontschuldigen. Merk op dat die kine compleet uit de lucht valt. Stel vast dat er iemand anders – die blijkbaar ook gewoon verkeerd was – op uw uur bij de kine stond en dan maar behandeld werd.

* Stommiteiten van Rombaut #5.
Allez ja, misschien eerder de wet van Murphy, maar bon.
Heb voor de eerste keer in tijden weer eens volk over de vloer dat ook nog blijft slapen, op dinsdagavond. Plan werkmannen die een rolluik komen vervangen, in op maandag, en de kuisvrouw op dinsdag. Wees in uw nopjes met uw planning.
Stel dan vast dat de kat een blaasontsteking heeft en overal plasjes achterlaat, dat de werkmannen zonder verwittigen op dinsdag komen in plaats van maandag, dat die mannen overal moddersporen hebben achtergelaten en dat uw kuisvrouw een bronchitis heeft en dus niet komt.

Zucht eens diep.
Pak een dweil.

Afscheid van mijn motor…

Deze morgen is er een klein stukje van mijn hart afgebroken, en ik denk niet dat het nog kan geplakt worden…

Bart, een bevriend larper, is namelijk mijn motor komen ophalen. Ik had eerder een motor dan een auto, ik heb er als student een vakantiejob voor gedaan en reed rond op mijn 21ste, altijd met hetzelfde model, een Suzuki Savage. Dat is een kleine, lage chopper, 652 cc, riemaandrijving, luchtkoeling, een heerlijk ding om mee te rijden.

Ik heb met een hoop mannen van toen middelbare leeftijd in Zomergem een motorclub opgericht, MC Arapaho, en reed als eenentwintigjarige met hen mee op zondagse toer. Secretaris was mijn functie en ik heb me er echt mee geamuseerd.

Ik ben met het ding ooit naar Parijs gereden, enfin, naar Jouy-en-Josas bij Versailles, waar een goede vriendin destijds werkte, en we zijn samen gaan cruisen op de Champs Elysées.

De laatste jaren voor mijn rugprobleem reed ik al niet vaak meer: ik moest te vaak kinderen of boodschappen meenemen of andere dommigheden, en om naar school te rijden op een mooie zomerdag nam ik dan liever de fiets. Dat scheelt een pak in kledij, namelijk. De regels zijn ook enorm verstrengd, en terecht: ik heb nog gereden met sandaaltjes, shortje, bustier en jawel, lederen handschoentjes, in mijn magere en leniger studentenjaren.

Sinds mijn rugongeluk in 2017 stond hij stil, die motor. Bart reed ook al niet meer, sinds hij zelf zijn knie om zeep had geholpen door ermee te vallen. Ik kreeg het echter niet over mijn hart om hem weg te doen, dat betekende het definitief afsluiten van een stuk van mijn jeugd, een stuk van mijn vrijheid, een stuk van mijn wilde haren.

Maar het ding stond op den duur in de weg, en die rug gaat toch nooit meer beter worden. Ik mag er niet meer op rijden, het geeft me te veel schokken. En dus heb ik van mijn hart een steen gemaakt en heb hem weggegeven. Kon ik hem verkopen? Goh, wellicht wel, maar dat wilde ik niet.

Bart is hem komen ophalen, omdat hij stelde dat het ding gewoon wat extra liefde nodig had. Dat is ook zo: hij staat vier jaar stil, zit onder het stof en vuil, de leidingen moeten gekuist worden, maar vier jaar geleden reed hij wel nog prima, met nieuwe banden en al.

Ja.

Het deed pijn om mijn motor te zien vertrekken. Maar ik weet dat hij in goede handen is.

Ik ben officieel een ouwe taart nu.

Zucht.

Eindelijk van die tv af!

Er staat hier al jaren een gigantische tv op ons kamer. Jaren geleden hebben Jeroom en Staf die voor ons naar boven gezeuld. Ik weet al niet meer vanwaar die kwam, maar het was een breedbeeld met beeldbuis, dus ook nog eens pokkezwaar. En ik denk dat hij misschien hoop en al vijf keer zal gebruikt zijn: we kijken echt niet graag tv vanuit ons bed, we blijven gewoon beneden, comfortabel in de zetel.

Het ding stond dus ook al jaren in de weg en werkte stilaan op mijn zenuwen. Maar zelf naar beneden dragen was absoluut geen goed idee: de heren hadden dat destijds zelfs met van die spanbanden gedaan om te kunnen dragen op onze trap.

Nu had ik deze voormiddag tegen Wolf gezegd dat, als hij hier nog eens wat vrienden over de vloer had, ze dat ding eens naar beneden moesten brengen. Plots belde hij – hij zat met zijn maten in het kot van Wout, naast de school – dat ze dat eventueel wel deze namiddag konden doen, ze kwamen toch nog naar de Colruyt. Euh, voor mij prima! En jawel, iets later stonden er hier zes potige knapen die naar boven gingen kijken, de gang leegmaakten en eerst een kwartier palaverden over hoe ze het gingen aanpakken. En twee minuten later het ding in de garage neerpootten.

En daarna schoven ze vrolijk aan, allemaal, voor verse pannenkoeken, want die had ik hen beloofd en intussen gebakken. Zo zes stevige gasten in uw kot, dat heeft wel wat ja. En die pannenkoeken waren lekker!

Nu moet het ding nog in het containerpark geraken, maar dat zal voor een andere dag zijn.

Hostellerie Saint-Nicholas

Om ons vermetele sterrenplan te volgen reden Bart en ik vandaag naar Elverdinge, bij Ieper: Hostellerie Saint-Nicholas heeft per slot van rekening ook twee sterren. Het was me onbekend, maar het is echt goed meegevallen. Klassiek, dat wel, maar dat is ook niet erg.

We namen het menu van 5 gangen, 7 zou te veel geweest zijn. Oh, en een aperitiefje, met hapjes uiteraard.

Chef Franky’s “Grav-lax”
Gemarineerde Schotse wilde zalm “Grav-lax”

Asperges, tofu, gebakken morieljes
met jus van munt en citroenmelisse,
coulis van jonge spinazie

Gelakte paling unagi, knolselderij Katsuabushi
en crème van zwarte look met bouillon van gerookte dashi

Met nog een “tussengerechtje”

Duifje uit Steenvoorde met wortel, buikspekcrème,
wafelaardappelen en saus van soja en ponzu

Rabarber met rozijnen, muesli en
ijs van ruby chocolade
Poperingse mazarinetaart “Anders bekeken”

Buiten was er een fijne tuin – beetje te koud voor, nu – met een mooi zicht op de keuken.

Bart ging overigens voor de kaas:

En ook al namen we geen koffie, we kregen wel de friandises, maar die waren er echt te veel aan. Blij dat we niet voor de zeven gangen zijn gegaan!

Jawel, een zeer aangename avond!

En dus weer een vinkje bij op de lijst!

Eventjes niet

Deze morgen, toen ik opstond om kwart over zeven, dacht ik nog dat het wel zou lukken. Maar na een douche, bij het ontbijt, werd het vrij duidelijk dat lesgeven er vandaag niet in zou zitten: de rug werkt echt niet mee. Niet dat ik scheef loop of zo, zoals wanneer de hernia’s lastig doen, nee, het is gewoon de constante pijn van alle spieren en de ruggengraat zelf die het niet doet. Lesgeven is op die manier echt moeilijk, want ik kan me zelf voor geen meter concentreren.

Ik heb tegen kwart voor acht gebeld naar school dat het niet zou lukken, en kreeg heel begrijpelijk onder mijn voeten: Peggy was net klaar met de vervangingen en mocht dus herbeginnen. Sorry!

Ik heb zowat de hele dag in de zetel gelegen: geblogd, de website van de school bijgewerkt, wat cursus geschreven, wat gelezen… Ook de was van de OpenSchoolDag gedaan, ja: alle Romeinse kledij moet telkens gewassen worden, want die wordt vrij intens gebruikt die dag.

Ook al was het mooi weer, ik ben niet echt veel buiten geweest: de rug moet echt warm blijven. Maar toen Merel thuis kwam, zijn we toch naar buiten getrokken: ik met een dekentje tegen de rug in de zetel, zij in de kist. Ze past er nog steeds in en ze vindt het daar om een of andere reden zalig om te liggen.

OpenSchoolDag

Jawel, wat ik gisteren al voorspeld had, werd bewaarheid: het was een beetje te zwaar voor mijn rug vandaag.
Maar bon, voor ons is dit een extreem belangrijke dag: alleen dan kunnen we leerlingen – en hun ouders – ervan overtuigen Latijn te doen. Uiteraard is er een aantal leerlingen dat al besloten heeft, maar de twijfelaars kunnen we dan over de streep trekken.

Lucie had alles netjes ingericht, Ellen stond klaar om met leerlingen Romeinse balletjes te maken en dipsausjes, Lucie is degene die vooral de uitleg doet, en ik, ik verkocht mede en gaf mee uitleg.

Het was bij momenten zeer druk, er kwam ook een aantal oud-leerlingen langs, en ik had er wel een goed gevoel bij, ja. Maar de rug, die had dat gevoel niet zo meteen. Gelukkig heb ik zalige, maar echt zalige leerlingen en kinderen en echtgenoot  die zich om vier uur aanboden om alles te helpen opruimen, zodat we om kwart na vier konden zeggen dat het lokaal weer perfect bruikbaar was als lokaal, met alles netjes opgeruimd, weggeborgen, teruggebracht naar het oorspronkelijke lokaal en meegenomen. Het zag er properder uit dan voordien.

Een “officieel verslag” met stapels extra foto’s kan u hier op de schoolwebsite bekijken, ik voeg hier gewoon nog even de recepten van de hapjes toe zodat we ze zeker niet kwijtraken.

Thuisgekomen ben ik gaan liggen en heb ik – alweer – geen vin meer verroerd. Het gaat een bijzonder rustig weekend worden, me dunkt.