Geplaatst op

Lectuur: ‘Shadow Beast Shifters’ van Jaymin Eve

Euh…

Een vriendin schreef dat ze deze eigenlijk onverwacht amusant had gevonden, en dat ze de reeks ging lezen. Wat is deze reeks? Zo’n typisch verhaaltje waar ze op Tiktok en dergelijke reclame voor maken, met een alfamannetje en een vrouw – lees: meisje – die onderdanig moet zijn, en dan bedoel ik dat letterlijk, want het gaat vaak om weerwolven en dat soort onzin, en zij die tegen haar wil maar volledig volgens de traditie van de roedel zijn partner moet worden. En hij is dan uiteraard groot en knap en sterk en dominant, u kent het wel. Maar ik dacht: waarom ook niet eens proberen?

Wel, het eerste deel viel eigenlijk nog mee: zij is natuurlijk wel nog maagd, en ondanks al het gedroom van de seks komt het er niet van. Maar ze komt wel in de problemen, zou de levenspartner moeten worden van degene die ze haat, en wordt dan opgevist door Shadow Beast, zeg maar de god van de weerwolven.

In deel twee wordt ze meer en meer een evenwaardige partner voor Shadow Beast, compleet met zeer uitgebreide en expliciete seks, en een soortement plot in een andere wereld waar hij zijn troon is kwijtgeraakt en die hij niet kan terugkrijgen zonder haar, want zij blijkt uiteraard speciaal, wat niemand had verwacht, en ze wordt verliefd op hem, en …

Soit, na deel twee ben ik afgehaakt. Nope, ik lees veel fantasy en dan wil ik dat die een hoog niveau heeft, met een uitstekende wereldopbouw, een goeie plot en uitgediepte personages, en niet… dit.

Meh. Poging niet bepaald succesvol. Maar dan weten we dat dan ook weer.

Geplaatst op

Waarom passiebloemen nooit in een vaas staan

Ik weet nu waarom mensen geen passiebloemen in huis zetten:  het is niet omdat die dingen maar een dag meegaan, want elke dag zijn er nieuwe, en je kan dus probleemloos aanvullen.

Ik had er netjes in een mooi vaasje gezet en was helemaal blij met het resultaat.

Iets later begon ik iets te ruiken. Had er nu een kat in huis gepist? Maar het was nog dat niet. Ik stond recht en begon te snuffelen, waarop mijn neus mij richting, jawel, de passiebloemen bracht.

Die dingen STINKEN! Ze ruiken naar oude kattenpis, gene zever. Mooi, ja, maar ge hebt er geen gedacht van hoe snel die dingen weer buiten zijn gevlogen. 

Urgh.

Geplaatst op

Implantaat nr. 2

Vorig jaar had ik al een eerste tandimplantaat laten steken, en daar ben ik dus echt wel content van. Ik kan het aanraden, in plaats van later een vals gebit te moeten hebben met alle problemen van dien. Ik vermoed dat dit duurder uit komt, maar qua gemak? Onbetaalbaar.

Begin juni had de kaakchirurg het oude dutske van een kapot tandje getrokken, vandaag ging de vijs erin. Vorig jaar in april had die eerste vijs wat problemen gegeven, omdat ik blijkbaar allergisch ben voor het soort draad dat ze gebruikt had. Vandaag had ze geen draadjes nodig, maar ik heb niet goed begrepen wat ze er dan wel mee gedaan heeft. Soit, ik heb nu al twee gecertificeerde vijzen, en ik hoop dat het deze keer minder pijn doet dan de vorige keer, maar dat lijkt me logisch, zonder die vermaledijde draadjes.

Soit, op naar weer een volledige mond tanden.

Geplaatst op

Goedgekeurd

Kort om op te volgen: vandaag is effectief de goedkeuring toegekomen van Certimed om vanaf 1 september 4/5 te werken. Die goedkeuring is twee maanden geldig, dus dan moet ik terug. En dan eind januari opnieuw. En opnieuw.

Tsja.

Ik ben in elk geval blij dat ik dinsdag gewoon kan starten, want ik heb er zin in: mijn cursussen zijn gereviseerd, mijn vakken op Smartschool staan klaar, de afsprakennota is geüpdatet, ik heb een heleboel gerief klaarstaan om mijn eigen lokaal (!) in te richten, en de eerste taak is al doorgegeven: het bekijken van de film Troy.

Enfin, het vervolg van de Kafka is dus over anderhalf jaar of zo.

Wordt helaas vervolgd.

Geplaatst op

Nog meer Kafka, ik ben beginnen huilen

Eerlijk? Ik dacht dat de Certimedcontrole een formaliteit ging zijn. Mijn papieren waren eindelijk in orde, mijn dossier was zwaar genoeg om ook mijn handicapstatuut en parkeerkaart te krijgen zonder controle, ik dacht dat dit dus ook wel ging lukken.

Niet dus. Ik was wat vroeger vertrokken om nog enkele caches in Hansbeke op te pikken voordat ik bij de controlearts langs ging.

Toen ik binnenkwam, moest hij mijn dossier nog zoeken: hij dacht dat het maar één pagina was, in plaats van zestien. Juist. Hij begon te lezen, en de laatste raadpleging bij de specialist was omdat mijn heup pijn deed (beginnende artrose, zo blijkt).

– “Uw heup doet nog pijn?”
– “Euh ja, maar eigenlijk is het…”
– “Uw heup dus. Ah, en blijkbaar ook uw rug.”
– …
– “Bent u geopereerd?”
– “De dokter durft niet want…”
– “DAT HEB IK NIET GEVRAAGD! BENT U GEOPEREERD OF NIET?”
– “Nee”.

Ik had er dus al geen goed oog in. Hij was niet voorbereid en las ook maar half.

– “Bon, u vraagt dus een langdurig verlof voor verminderde prestaties wegens medische redenen aan? Dat kan niet.”
– “Euh?”
– “Geweigerd. Heeft u ooit al een verlof verminderde prestaties wegens ziekte gehad?”
– “Ja, in 2017, toen mijn rug net gebeurd was.”
– “U heeft thuis gezeten dan? Was het zo ernstig?”

Blijkbaar had hij dus niet gelezen tot aan de spondylolyse – anteriolisthese.
– …
– “Dus geen 24 maanden, neem ik aan? Maar goed, u kan geen LVVPMR aanvragen zolang u niet eerst de 24 maanden VVP hebt opgebruikt waar u recht op heeft. Pas dan kan u een aanvraag doen voor een LVVPMR.
– “Mijn specialist is van oordeel dat er geen verbetering mogelijk is, net zoals de arbeidsgeneesheer, en die stelden beiden zelfs 50% tewerkstelling voor, in plaats van de 75% die ik vraag.”
– “DAT PERCENTAGE DOET ER HIER NIET TOE! ALS IK ZEG DAT U GEEN LVVPMR KUNT AANVRAGEN, DAN IS DAT ZO!”
– “Maar er is helemaal geen kans op verbetering!”
– “Dat zegt u, maar dat weet u niet.”
– “En waarom heeft Certimed dan mijn dossier goedgekeurd?”
– “WIE HEEFT ER HIER IETS GOEDGEKEURD? DE ENIGE DIE IETS GOEDKEURT BEN IK!”

Vreemd, dat zo’n huisarts het dus beter weet dan een rugspecialist die ooit uitte: “U heeft, wat wij noemen, een wreed slechte rug”.

Ik ben beginnen huilen. Van pure onmacht en frustratie. Want nee, tegen zo iemand is niet in te gaan, en er is ook geen beroep mogelijk. Hij luisterde niet eens, het ging niet eens over mijn rug. Ik heb nergens gelezen dat ik eerst mijn VVP moet opgebruiken vooraleer ik voor een LVVP kan gaan, dat heeft ook niemand gezegd, zelfs Certimed zelf niet. Hij zei zelf dat het voor iedereen simpeler zou zijn dat hij gewoon een vakje aanvinkte, maar dat hij dat niet ging doen. Want als hij zich er overal zo gemakkelijk zou vanaf maken, dan zou dit stelsel afgeschaft worden en dan was iedereen er aan voor de moeite. Daar had hij wel een punt, maar hij beweerde dus dat mijn rug wel beter kon worden.

Ik moet dus nu naar de huisarts om een ander papier in te vullen en dat om de twee maanden opnieuw, tot mijn 24 maanden VVP opgebruikt zijn. Dan moet ik zo’n LVVP aanvragen, waarvoor ik eerst weer een maand in ziekteverlof moet zijn, en dus mijn leerlingen in de studie zetten voor niks. Want ja, ik heb geen 24 maanden meer staan, waardoor ik ergens halverwege het schooljaar uitkom, en vervangers zijn niet of nauwelijks te vinden.

En ja, wie weet had ik een betere periode waardoor ik weer fulltime kon werken, of leerde ik ermee leven? Wie weet? Na zeven jaar of zo? Mijn specialist wil net dat ik minder ga werken om op die manier de rug minder te belasten en daardoor ook de pijn en de artrose in mijn linkerheup een halt toe te roepen. Fulltime is geen optie meer, vindt hij. Maar ik voel mijn rug zelf het beste, en hij laat het oordeel aan mij.

Ter verdediging van de controlearts: toen ik zei dat ik het allemaal zo moe was, zo kotsebeu, dat ik dinsdag gewoon voor de klas wilde staan en dat dit nu wellicht weer zo lang ging duren om een goedkeuring te krijgen, gaf hij me zijn e-mailadres en gsm-nummer, en zei dat ik hem maar moest contacteren als iemand ergens ging dwarsliggen, dat hij het dan wel ging oplossen. En dat de aanvraag voor die VVP ook via hem ging gaan en dat hij die onmiddellijk ging goedkeuren, zodat dinsdag wel moest lukken.

Zucht.

Ik ben het zo beu, zo ongelofelijk beu. En dan is het bij mij nog maar mijn rug, waarbij de pijn verdwijnt als ik lang genoeg plat lig. Hoe moet het dan zijn voor mensen die voortdurend pijn hebben, die voortdurend misselijk zijn, of uitgeput? Die dan ook door deze administratieve rompslomp moeten, van het kastje naar de muur…

Soit, morgen naar de huisarts om de aanvraag voor VVP in te vullen en op te sturen, en dan op hoop van zege…

Geplaatst op

Paniek!

Nee, gelukkig niet van mij!

Deze ochtend lag ik rustig nog in mijn bed te lezen, toen ik een aandringend gefluister hoorde beneden: ik herkende de stem van Asse, onze huishoudelijke duizendpoot. Ze stond aan Kobes kamer in een poging hem wakker te maken. Meteen ging ik vragen wat er scheelde, en met een paniekerige stem zei ze: “Er is een muis! Een muis! Beneden, in de living!”

Oh?

“Een levende muis??”

“Neenee, een dode, onder de keukentafel!”

Blijkbaar moet ze het niet hebben van muizen, dode of levende, en had ze gedaan wat haar het meest logische leek: ze was naar de aanwezige man des huizes gegaan. Alleen lag die dus compleet weg van de wereld, want Kobe is het type naast wie je een kanon mag laten afgaan, en die dan hoogstens eens zal kreunen in zijn slaap.

Bon, ik naar beneden, het beestje bij zijn staart gepakt en buiten gezwierd. Met katten in huis gebeurt dat wel vaker, ja, en ik heb daar totaal geen enkel probleem mee, levend of dood.

Asse stond een eindje verder te huiveren en me te bewonderen om mijn moed. Ze had er trouwens al een foto van doorgestuurd naar mij, maar ik laat mijn gsm standaard beneden liggen, dus dat had niet veel geholpen natuurlijk.

Mja. Er is soms niet veel nodig om bewondering op te wekken bij een ander, zeker? Ik bewonder haar om haar kuisvaardigheid, geloof me!

 

Geplaatst op

Een nieuw geval van Kafka

Woensdag, net voor ik ging vertrekken naar zee, kreeg ik een mailtje van Certimed: dat mijn aanvraag afgekeurd was.

Waarover gaat dit? Wel, in de loop van vorig jaar was ik tot de conclusie gekomen dat voltijds voor de klas staan eigenlijk niet meer lukt. Ja, ik heb het nu twee jaar gedaan – de jaren daarvoor gaf ik 4/5 les en 1/5 communicatie en website –  maar ik viel af en toe gewoon uit, en vaak kwam ik doodop thuis en moest ik eerst een uur slapen om van de pijn af te geraken. Ik stopte al met het koor, ik liet andere dingen ook vallen… Nope, mijn levenskwaliteit was er niet bepaald op vooruit gegaan.

Ik wil dus deeltijds gaan lesgeven, en vorig jaar was de arbeidsgeneesheer volledig akkoord met 50%, net als mijn rugspecialist. Dat zie ik dan weer niet zitten: 4/5 moet perfect lukken, denk ik. Eind juni was ik langsgegaan bij de specialist en had samen met hem 80% aangevraagd via een “langdurig verlof verminderde prestaties voor medische redenen” (LVVPMR).
En wat houdt dat dan in? Ze verwoorden het zo: “Met dit formulier vraagt u een verlof voor verminderde prestaties aan als u langdurig medisch ongeschikt bent. Dat betekent dat u volgens de huidige stand van de medische wetenschap uw totale opdracht van aanstelling of vaste benoeming niet meer kunt uitoefenen tot aan het einde van uw loopbaan.”

Alleen kan je die aanvraag voor een LVVPMR alleen maar aanvragen als je
a) al deeltijds hebt gewerkt maar NIET om medische redenen (!)
of
b) minstens dertig dagen in ziekteverlof bent.
Begrijpe wie begrijpen kan.

De dokter had me dus thuis geschreven gedurende de hele grote vakantie. Tsja. En netjes op 1 augustus heb ik de aanvraag voor dat LVVPMR ingestuurd, met compleet dossier en al, richting Certimed, de organisatie die instaat voor controle en toekenning van alle ziektedinges in het onderwijs.

En ja, net voor ik vertrok dus een mailtje dat mijn aanvraag was afgekeurd. Zo’n LVVPMR moet tussen de 50% en 75% bedragen, en ik vroeg om 80%. Dat kan dus niet, ik zou te veel werken. Euh. Paniekske. Ik meteen gebeld naar Peggy, de fantastische dame van onze personeelsdienst en me dik verontschuldigd dat ik haar stoorde in haar vakantie. Ze vond het gelukkig niet erg, want ja, als ik op 1 september voor de klas wil staan, moet dat nu opgelost worden. Ze zeggen dat ze elke aanvraag behandelen binnen de 14 dagen, maar gelukkig hadden we dus wel wat marge gerekend. Peggy ging een en ander navragen bij het werkstation (= de dienst van de overheid die over de lonen en zo gaat) en me het laten weten als ze meer wist.

Deze morgen kreeg ik dus een mailtje terug: dat dat wel degelijk klopte – we hadden allebei die percentages over het hoofd gezien, zo blijkt – en dat ik dus een nieuwe aanvraag moest indienen. Meteen gebeld naar de specialist, ik mocht gelukkig bij hem thuis langskomen, hij vulde de papieren in, ik scande en stuurde alles weer in.

Maar serieus… 80% mag niet, want dan werk ik te veel? Wat voor onzin is dat nu weer? Nu ja, er is hopelijk wel een mouw aan gepast, het komt in orde.

EDIT: op donderdag 20/08 kreeg ik bericht dat ik me op dinsdag 25/08 ter controle moet aanbieden bij een arts in Hansbeke. Of all places.
Maar bon, er komt schot in de zaak dus.

Geplaatst op

Vlamertinge, Ieper en Beselare

Het zijn blijkbaar zware tijden: vandaag werd de vader van een fijne collega begraven, en dus stond ik iets voor half elf in de kerk van Vlamertinge, een deelgemeente van Ieper. Het werd een mooie, ingetogen maar ook moderne dienst, en ik zat bij een handvol collega’s.

Nu ik daar toch in de streek was, ging ik meteen blijven en geocachen in de buurt. Maar ik reed dus eerst naar Ieper zelf om daar op de grote markt iets te eten, met mijn boekje erbij.

Je kan in Ieper niet passeren, vind ik, zonder even het museum In Flanders Fields binnen te gaan: dit zijn toestanden die we nooit mogen vergeten, en elke keer pakt het me weer. Ik bleef er amper een half uurtje, meer was ook niet nodig, ik ken het museum wel, maar toch…

Het was echt heet, intussen was het tegen drie uur, en ik moest ten laatste tegen zessen alweer in de auto zitten want vanavond was er een sessie van Ghostbusters roleplay in mijn tuin. Het rondje in Beselare dat ik voorzien had, zou wellicht te lang duren, en dus besloot ik om de fiets te laten voor wat hij was en labcaches en virtuals op te pikken in Ieper zelf.

Ik wist overigens niet dat Ieper zo mooie vestingen had, met water en park en al. Mooi!

Intussen was het vier uur, maar Geraard belde intussen de sessie af wegens opkomende migraine. Allez ja, ik ben zodanig gewoon dat hij meestert, dat ik dacht dat de sessie afgeblazen was, terwijl bij Ghostbusters hij gewoon een speler is en Koen degene is die meestert. Ha, dacht ik, dus toch dat rondje in Beselare!

Ik naar ginder, me geparkeerd op een droog stuk gemaaid veld, de fiets afgeladen, en begonnen aan dat rondje van 21 caches. En toen stuurde Ruben dat de sessie dan toch doorging, als er maar één iemand afbelde? Euh… Dju! Ik ging het rondje dan wel inkorten en de rest voor een andere keer laten. Tot Ruben, enkele caches verder, opperde dat hij misschien toch ging opgeroepen worden voor het werk omdat ze in de knoop aan het slaan waren daar. En of we het toch niet konden uitstellen. Euhm… Na veel vijven en zessen en gepalaver – ik zei dat ik nog in Ieperse streken en zat en uitstel ook niet erg zou vinden – werd beslist om het toch af te zeggen, zeker omdat ook Stefaan blijkbaar last had van de rug en niet ging komen.

Allez ju! Dus toch nog tijd om dit knappe, verzorgde en eigenlijk ook bloedhete rondje in Beselaarse velden af te werken. Ik kwam helaas geen enkel café tegen, zodat ik uiteindelijk aan een huis aanbelde om mijn waterfles opnieuw te vullen, want ik was dood van de dorst. Maar ik genoot en zag onder andere ook rotend vlas.

Toen ik aan de auto kwam, heb ik eerst even in de airco zitten uitblazen, want dat was even nodig. En toen een koekje gegeten, want ook de suiker was blijkbaar nodig.

En toen had ik nog genoeg energie om in het dorp van Beselare zelf de heksenlabcache te doen, want blijkbaar is dat een heksendorp met goed gedocumenteerde heksen. Ik ben maar door een klein stukje wijk gereden, maar de mensen zijn wel helemaal mee in het verhaal, zo blijkt.

Toen ik tegen half negen thuis kwam, was ik wel doodop, maar helemaal tot rust gekomen, en laat dat nu net de essentie van vakantie zijn, toch?

Geplaatst op

Onverwachte tandarts en Gentse Feesten

Vrijdagavond kwam Merel af met het feit dat de draad van haar beugel niet goed meer zat, en dat die zich in haar kaak boorde. Maar het zou nog wel lukken om te wachten tot maandag, zei ze.

Niet dus.

Gisterenavond kwam ze huilend af: dat die draad nu helemaal verbogen was en echt vast zat in haar kaak, en dat dat echt veel pijn deed en ze nauwelijks nog kon eten. Gelukkig is er hier in Gent Denturgent, een tandartsenpraktijk van wacht, waar ook expliciet vermeld staat dat je er terecht kan met beugelproblemen. Gisteren een afspraak maken kon niet meer, maar vandaag was er plaats om half twee. We tekenden stipt present aan de Visserij, en de charmante tandarts schrok: die draad zat echt vrij diep, zoals een vishaak, en hij had nog moeite om hem los te krijgen. Het was helemaal terecht dat we bij hen waren langsgekomen, want Merels kaak stond al wat dik en het zou echt problemen hebben gegeven. De 95 euro (deels terugbetaald) meer dan waard, en een zeer opgeluchte Merel toen de draad netjes was bijgeknipt en de boosdoener verwijderd.

En toen dacht ik eraan dat we op de Visserij stonden, dat de Gentse Feesten al begonnen waren, dat het straattheaterfestival MiramirO zich vooral concentreerde aan de Sint-Baafsabdij, dat we daar vlakbij waren en dat ik een gehandicaptenparkeerkaart had zodat we voor de – nu ja – deur konden parkeren.

We zagen een minivoorstelling van zo’n 3 minuten voor ons tweetjes die best wel grappig was, en wilden toen in het Astridpark een volgende bijwonen. We waren tien minuten op voorhand, maar er stond al een massa volk, zodat we op onze stappen zijn teruggekeerd, iets hebben gedronken en naar huis zijn gereden. Tsja. Het hoeft niet altijd iets te zijn, toch?