Geplaatst op

Appelscrunchie

Merel kwam af met een Tiktokje: of ik dat ook niet kon haken voor haar? “Dat” bleek een gehaakte scrunchie te zijn die wel een appelschijfje leek, compleet met steeltje en blaadje. En er zat vooral ook een werkbeschrijving bij, al snapte ze daar zelf niks van.

@bailey..allen

I made this #crochet #apple #wlw

♬ Love More – Fiona Apple

Het bleek een werkje van amper een kwartiertje te zijn, en ik vind dat het best goed gelukt is.

Ze was er in elk geval blij mee.

Geplaatst op

Ovidius’ Metamorphoses

Het is jàren geleden dat ik nog derdes gaf en de cursussen zijn wel wat gewijzigd, maar wat ik behouden heb, zijn de toneeltjes van Ovidius.

Ik lees met mijn derdes twee verhalen uit de Metamorphoses: Daedalus en Icarus en Pyramus en Thisbe. Er zijn uiteraard veel meer prachtige verhalen, en die zou ik dan in vertaling kunnen meegeven of zelf vertellen, maar het is veel leuker – en een onderzoekscompetentie in de tweede graad – om ze zelf per twee een van de verhalen naar voor te laten brengen.

Het stond hen volledig vrij op welke manier ze dat zouden doen: een toneeltje, een interview, een poppenspel, via playmobil- of legofiguurtjes, of een heus schaduwspel, waarom ook niet? Op deze manier kregen alle leerlingen negen extra mythologische verhalen te horen op originele wijze. Mooi, toch?

En ik kan misschien wel wat bevooroordeeld zijn, maar de punten die de leerlingen elkaar gaven, liegen er niet om: Merel deed met Lieze en Hanna een toneeltje en dat sprong er eigenlijk wel uit, ja. Merel en woord: een schitterende combinatie.

Geplaatst op

Dramatoonmoment

Merel volgt sinds het begin van dit schooljaar samen met Lieze de lessen drama in Evergem, samen met drie andere meisjes. Vandaag hadden ze een eerste toonmoment, een kort geïmproviseerd toneeltje dat ze op twee weken in elkaar hebben gestoken. Het was echt wel amusant: vijf tienermeisjes maken een clubhuis in een leegstaand huis en vinden er onder andere een amulet. Wanneer Merel later vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis doet, herkent een oud dametje het amulet en weet ze dat ze in gevaar is, want in dat huis heeft ze destijds haar man gedood en begraven. En dus gaat ze terug naar dat huis, waar de meisjes toevallig aanwezig zijn…

Er zat zelfs een stukje musical in. Goed gelachen, en vooral: ze doet dat echt goed, ze heeft er flair voor.

Geplaatst op

Wandelingetje

Na een rustige ochtend – die cursussen schrijven zichzelf niet – reden Merel en ik richting opa in het ziekenhuis, want het was al een behoorlijke tijd geleden dat ze hem nog gezien had.

En omdat we toch in de buurt waren, vroeg ik haar of het oké was dat we eerst een kort wandelingetje gingen maken om een verdwenen cache te vervangen, op het wandel- en fietspad langs de Leie, onder de Drongensesteenweg door. Ze ging akkoord.

En dus liepen mijn dochter en ik in de zalige lentezon langs de Leie, nam ik enkele foto’s, wandelden we zelfs nog een eindje verder in de andere richting tot aan het steigertje in park Halfweg, en genoten volop.

En ons pa? Die stelt het prima en was blij Merel nog eens te zien. Maar het wordt echt tijd dat hij weg is uit het ziekenhuis, dat hij weer een eigen leven krijgt. Ik ga hem in elk geval zondag halen om hier te komen eten. Kwestie van weer een normaal ritme op te bouwen.

Geplaatst op

Hartje

Merel kwam thuis met het bericht dat ze was blijven haperen met haar favoriete rokje en dat er een winkelhaak in getrokken was. Of ik dat niet kon repareren zoals ik ooit een hemd gerepareerd had: met een opvallende steek, zodat het zou lijken alsof het erom gedaan was. Want ja, onopvallend kan je dat niet repareren.

Ik nam een dunne wollen draad en begon het hoekje vast te zetten. “Goh”, zei ze, “kan je daar meteen gewoon een hartje van maken? Zodat het helemaal lijkt alsof het de bedoeling is?”

Euh, ja zeker?

Ze vond het zelfs mooier dan voorheen, zei ze. Mooi meegenomen.