Een van de gevolgen van de geplande reis naar Japan, is het vernieuwen van de reispassen. Wat een gedoe! Maar bon, ik snap het uiteraard wel.
Die van Bart en mij waren nog geldig, die van de kinderen hadden we in orde gezet voor Tunesië, maar dat was vlak voor corona en dus iets te lang geleden.
De jongens zijn allebei meerderjarig en moeten dat zelf maar regelen – met het nodige gezaag en aandringen. Voor Merel moet Bart of ik erbij zijn, wegens minderjarig. Vandaag hadden we na school een afspraak: ik had eigenlijk wel een vrije middag maar geen plannen, dus tussen het schoolwerk door even naar daar gereden. En zij, zij kwam fluks aangefietst.
Alleen had ik niet nagekeken of we zomaar op den bots de pas dan ook mochten afhalen, zoals in het dienstencentrum van Wondelgem, of opnieuw een afspraak moesten maken. Dat laatste dus. Hmpf, en met die examens die eraan komen ligt dat lastiger.
Bon, we hebben nog even tijd. En nu dus ook allemaal reispassen die in orde staan. Het wordt werkelijker en werkelijker, Nihon.
Je wordt vandaag vijftien, en wat ben ik telkens weer trots op jou wanneer ik je zie! Ik vind het een groot verschil met vorig jaar: je bent echt geen kind meer, maar een knappe, zelfbewuste jonge vrouw.
En dan heb ik het zeker niet alleen over je uiterlijk, ook al mag dat er zeker wezen. Je hebt een blanke huid die intussen helemaal gaaf is, lange blonde haren, blauwe ogen die nog steeds echt blauw zijn, van nature rode lippen, en een slank figuur met de juiste rondingen op de juiste plekken. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat je een mooi meisje bent, al kan het natuurlijk wel zijn dat ik bevooroordeeld ben.
Maar het is vooral je karakter dat je zo mooi maakt. Je bent lief, zorgzaam, meedenkend, verstandig, creatief, vasthoudend. Aan de andere kant kan je verdomd koppig zijn, maar dat heb je van geen vreemden als ik zo naar je papa en mezelf kijk. Je durft gelukkig ook meer en meer van je afbijten, en daar zullen je broers dan wel weer voor iets tussen zitten. Maar je blijft steevast beleefd en respectvol, zoals het hoort.
Waar ik nog steeds ongelofelijk van geniet, is dat je na school vaak honderduit over je dag komt vertellen. Niet altijd, nee, soms ben je slecht gezind en dan komt er geen woord uit. Soms moet je ook gewoon stoom aflaten en dan stort je een hele woordenvloed over me uit, waar ik enkel maar naar kan luisteren. En ’s avonds, voor je gaat slapen, kruip je steevast bij mij in de zetel onder mijn deken. Dan vertel je over wat je bezighoudt, of doen we gewoon onnozel. Vaak resulteert dat in een gigantische lachbui, en dan voelen we je papa vanuit zijn zetel oogrollen, wat de hilariteit alleen maar vergroot natuurlijk.
Je bent intussen ook echt zelfstandig: je fietst met je vriendinnen naar de les Woord – alleen als het aan het gieten is, durf je mij wel eens te vragen om te voeren – doet zelf inkopen, stuurt me af en toe links van dingen die je wilt bestellen, regelt zelf afspraken, blijft na school hangen, dat soort dingen. Dat is ook maar normaal: ik wil graag zelfstandige kinderen. De eerste fuiven zijn intussen ook al een feit.
En vandaag hebben we uiteraard ook je verjaardag gevierd: zelfs Arwen was er speciaal voor blijven slapen. Je had scones gevraagd en scones gekregen: ik heb ze speciaal deze ochtend nog gemaakt, compleet met een versie van clotted cream. Papa was naar de bakker gereden om een hele resem koffiekoeken, en er was vers fruit en wel meer van dat soort dingen. We hebben speciaal ook samen een resem ballonnen opgeblazen en versiering opgehangen in jouw kleuren.
En er waren cadeautjes: dat van ons had je al gekregen in de vorm van je tekenmateriaal, maar je kreeg ook een heel fijn zakje met spulletjes van Wolf en Arwen, en een boekenbon van Kobe (al had die zijn factuur en niet de eigenlijke bon afgeprint).
En ja, er was chocoladetaart met 15 kaarsjes om uit te blazen, want ook dat had je expliciet gevraagd want daar ben je gek op.
Ach liefje, ik vind het zo zalig om je te zien opgroeien en te evolueren, en tegelijkertijd wil ik je zo graag bij me houden, als klein lief vogeltje. Maar zoals ik vorig jaar ook al schreef: ik kan niet wachten om te zien wat voor een prachtvrouw jij gaat worden. Je bent nu in elk geval al veelbelovend.
Was gisteren een uitpufdagje, dan was vandaag wel anders. Ik begon met mijn haar te kleuren, ging naar de dokter met Merel, deed boodschappen, kookte en passeerde langs de kine, voor een keertje op dinsdag omdat ik morgen niet thuis ben.
Merel had nieuwe jeansbroeken nodig en wilde ook een nieuwe winterjas. Tsja. Maar ik vertrek vanavond – kwestie van de files te vermijden – nog naar Dordrecht tot donderdagavond, vrijdag had ik al andere dingen op de agenda staan, en zaterdag is alles dicht, dus ja, vandaag dan maar.
We trokken na de kine de stad in en vonden warempel nog bovengronds een parkeerplaats. Zodoende passeerden we langs de Schleiper, waarop de lepe trien me met haar allerliefste glimlach en smekende oogjes aankeek en zei dat ze eigenlijk nu al haar verjaardagscadeautje zou willen, want het was vakantie en nu had ze tijd en we stonden bij de perfecte winkel. Bon, een dik half uur later had ze olieverfkrijtjes met het juiste papier en afwerkvernis. En toen vonden we in de eerste winkel die ze binnenging, warempel meteen de juiste jeans! Zo content dat we ze maar dubbel hebben gekocht. En toen waren er nog T-shirts, en effectief de korte grijze stoffen winterjas die ze wilde, en nog een cadeautje uit de theewinkel voor de twee Dordtse vriendinnen, en toen reden we nog naar de Krefel om nieuwe elektrische dekens.
Ik dropte Merel af en reed nog snel om de hoek naar de Avothea, want ik had eerder dit jaar een cadeaubon gekregen en die liep overmorgen af. Zodoende ben ik nu een prachtige zwarte kanten parasol en een grote paarse hoed rijker.
Er was nog tijd om heel eventjes te gaan liggen, mijn gerief samen te zoeken, te eten en naar Dordrecht te vertrekken, onderweg Mireille oppikkend.
Shoppen, we doen dat allebei niet graag, maar soms moet dat wel eens, en dan maken we er het beste van.
Ik moest eerst nog langs de tandarts om mijn tanden te laten scannen voor dat implantaat, waardoor we pas tegen half twaalf konden vertrekken. We fietsten gezapig richting ’t stad en trokken meteen naar de Pull and Bear, waar we een zwembroek voor Kobe meenamen. En toen werd het de Etam, want Merel had dringend eens een echte beha nodig, niet zo’n eenvoudig ding uit de Hema. En toen kreeg ze ook nog een bandeau voor onder haar lage topjes.
Toen hadden we honger, zodat we bij de Godot op het terras gingen zitten: een steak voor madame, een tartaar voor mij. Het is ongelofelijk hoe blij dat dat kind wordt van eten, niet te doen. Er was ook nog een hapje van gestoofde prei, en daarna nog een koffie voor mij en een frisdrank voor haar, alles voor 24 euro per persoon. Niet slecht.
We trokken verder, want de bedoeling was: die beha’s – check! – een bikini voor haar, een jeans met wijde pijpen maar niet gewoon baggy voor haar, eventueel nog een T-shirtje of twee, een jeans short, en voor mij een paar sandalen van Skechers. Die laatste hebben we gevonden, en met behoorlijk wat moeite ook dat bikini-bovenstuk. Maar die jeans? Nope, ondanks het afschuimen van ettelijke winkels en het passen en dus ook wachten bij de paskotjes en de lange rij ervoor. Want ja, het was mega druk in ’t stad, gewoon niet leuk. De short vonden we op de valreep wel nog.
De sandalen heb ik ook kunnen scoren, nog die chance. Al bij al viel de buit dus nog mee, zeker omdat we nog die zwembroek hadden voor Kobe, die morgen op kamp vertrekt, en die beha’s.
Maar het was dus al zes uur tegen dat we terug naar huis fietsten, en we hebben zelfs geen ijsje gegeten, dat hoefde dus niet eens. Man, mijn voeten…
Gisteren kreeg Merel, net zoals de rest van de school, haar rapport. Nee, dus niet voor het weekend, want we hadden vrijdag nog deliberaties en gisteren was er ook nog een schooldag die moest ingevuld worden. Sommige ouders en leerlingen waren daar niet blij mee: ook de B-attesten en C-attesten en herexamens werden dus maar bekend gisteren om half negen. We hebben er met opzet voor gekozen om deze keer niet te bellen: daar zijn steevast problemen mee. De deliberatie op vrijdag duurt wel eventjes, en daarna wil iedereen ook graag aan zijn weekend beginnen, ook de mensen van het secretariaat. Zij moeten dan vaak behoorlijk wat mensen opbellen, en die kan je dan niet altijd bereiken. En na vijf uur belt het secretariaat dan ook niet meer, zodat er dan mensen zijn die geen telefoontje hebben gekregen, hun voicemail niet beluisteren en denken dat hun kind geslaagd is. Wat dus niet altijd het geval is.
De rapporten bekendmaken terwijl de leerlingen ook effectief op school zijn, heeft nog zijn voordelen: wij kunnen als leraar dan de leerlingen ook effectief opvangen, uitleg geven, de mogelijkheden van studieverandering meegeven, alles met hen doorpraten, wat dus niet kan met een kort telefoontje. Maar ja, sommige mensen hebben ervoor geopteerd om al eerder met vakantie te vertrekken, wat ik ook wel snap. Maar als onze minister wil dat er tot en met die laatste maandag effectief school is, dan is dat maar zo, en het is logisch dat de rapporten maar op die laatste dag uitgedeeld worden.
Soit, Merels rapport is ronduit prachtig. Ze is overal bij de beste, voor sommige taalvakken ook effectief de beste van haar jaar, en haar laagste cijfer is een 82.5% voor Duits, waar ze ook nog bij de allerbeste is.
Ze is goed bezig, die dochter van ons.
Nu nog vol spanning wachten op de resultaten van de heren.
