Samen op de fiets

Gisteren was het echt nog prachtig weer, en dus vonden Merel en ik dat we die diem maar moesten carpen, sprongen op de fiets en reden naar het park Claeys-Boüüaert naast mijn school. Een van de caches daar was aan vervanging toe, vandaar. Maar die vijf kilometer heen en dan nog eens terug, met een brug bij én een zeer oneffen bospad, dat leek me nog geen goed idee voor Merel.

Even nagedacht, en jawel, een strak plan ontvouwde zich spontaan: Merel ging meefietsen tot aan de voet van de brug, daar gingen we haar fiets in het fietsenrek zetten, stevig op slot, en dan kon ze achterop bij mij op de elektrische fiets voor de brug en het stuk bos. Terugfietsen kon ze dan weer zelf. En voilà, strak plan strak uitgevoerd! Het bleek achteraf ook een zeer goed idee, want zo konden haar jonge ongeoefende beentjes nog wat uitrusten ook.

We checkten alle caches, stelden vast dat vooral de bonus een beetje verdwenen was, vervingen de andere verdwenen cache en zagen dat de rest nog wel in orde was. Oh, en we genoten ook oprecht van dat zalige bos.

We zijn ook nog even langs mijn school gepasseerd, die er om half vijf al vervaarlijk dicht uitzag. En heel erg eenzaam en verlaten. Ocharme.

 

 

Fietstochtje

Vrijdag, na al het geschilder, viel mijn euro dat ik nog geen brood in huis had. Ik ging er bakken en was het compleet vergeten. Tsja.

Geen nood, zei Bart, en hij reed prompt om frietjes in Evergem. Alleen… was hij blijkbaar de frietjes vergeten te bestellen, en hebben we dat pas gezien toen ik thuis de pakjes opendeed. Goh ja, de jongens hadden elk een hamburger – in Kobes geval een gigantisch grote – en er was meer dan genoeg vlees en aanverwanten. Niet meteen de meest gezonde maaltijd, maar alla.

Toen werd duidelijk hoe mensen verschillend reageren als we te veel gegeten hebben. Kobe rolde zich in de hangmat, en Merel en ik fietsten samen langs het fietspad van de Lange Velden tot in Mariakerke bij Marleen, want die had me gisteren bij de boodschappen haar identiteitskaart meegegeven om een paar kopietjes te nemen. En die moest teruggebracht worden, een ritje van in totaal 7.5 kilometer, het langste dat Merel in totaal ooit al gefietst heeft. En ze deed het schitterend!

Het was dan ook stralend fietsweer, en ook al fietst ze niet snel, ze fietst goed en voorzichtig, die dochter van me. En graag ook, precies.

We gaan dat meer doen.

Live lessen

Yup, nu het stilaan vaststaat dat die corona nog even het land niet uit is, worden de live lessen natuurlijk populairder. Ik ben daar zelf al even mee bezig, en ik merk dat de leerlingen dat niet erg vinden.

Vandaag had ik een live les met mijn eerstekes, en ik genoot ervan. Echt. Ze hebben niet allemaal een camera – ze zijn met 20 – maar een paar wilde toch zijn camera delen, en dat vind ik de max.

Merel had om elf uur ook voor het eerst een live gesprek met haar juf en haar klasgenootjes, en ook zij glunderde.

En gisteren had ze eigenlijk al live les gekregen voor blokfluit: haar juf had gebeld via Skype en zo lesgegeven, netjes op donderdag zoals anders. Schitterend, toch?

Het doet wat met een mens, die corona, maar het doet vooral veel voor de digitalisering van dingen. Toch nog iets goeds aan gans dit gedoe.

Fotoshoot

Merel had me al lang gevraagd of ik haar eens wou schminken. Écht wou schminken, niet als in kindergrime, maar wel als in echt volwassen make up.

Euh… Ik had dat altijd uitgesteld, maar goh, waarom ook niet? We hadden toch al vorige zondag haar haar gekleurd. Ze haalde al haar spulletjes uit die ze al gekregen had van vriendinnetjes, en we togen aan het werk. Het is niet alsof dat perfecte perzikhuidje van haar een basis nodig heeft, enkel haar ogen waren meer dan voldoende. Ik nam een setje van drie kleuren blauw en bracht wat oogschaduw aan. Niet te veel, want dat wordt al snel drakerig.

Daar kwam een lijntje eyeliner boven, en man, ik ben daar echt niet goed in bij een ander. Bij mezelf kan ik dat zo intussen wel, ja. En daarop volgde een streep kohlpotlood op het onderste randje.

En toen kwam nog het moeilijkste: de mascara. Ik heb alleen zwarte in huis, dus dat werd het dan ook. En toen plakte ik haar voor de deur van de jongens hun badkamer wegens deftig licht, maar wel zonder iets aan haar haar te veranderen of zo, ze had gewoon een goeie haardag. Oh, en haar van nature felroze lippen hebben we dan ook maar een beetje een paars kleurtje gegeven. Tsja, ook dat en donker bordeaux is het enige wat ik heb, aangezien ik niet vaak lippenstift draag.

Ik was er zelf gigantisch van verwonderd hoe mooi dit was uitgedraaid. Veel te oud voor een negenjarige uiteraard, en ze was in haar nopjes, maar ook wel op haar ongemak. Een fotoshoot zag ze wel zitten, en ook papa nam een paar foto’s. Oh, en toen wilde ze ook wel even haar chique kleedje aantrekken.

Maar een dik uur later was het er al allemaal weer af, hoor. “Mama, da’s nog veel te vroeg, dat is voor als ik zestien ben of zo.” En de jongens? Die vonden hun zusje veel mooier zonder make up.

Voilà.

Hoe lief…

Mijn lief maakt soms de zaligste Tik Tokjes.