Geplaatst op

Bomen

Gisteren om tien voor acht stond hij hier, de bomenman van Arbolia. Na veel gepleit en gezaag had Bart me dan toch zover gekregen dat de twee grote bomen aan onze garage eruit gingen. Hij had gelijk: ze waren veel te groot (>10 m.), verstopten steevast de goten van het garagedak, maakten in de lente met hun bloemetjes en in de herfst met de kleine blaadjes een enorme rommel, namen veel licht weg, en trokken met hun wortels zowel de stenen van de oprit als die van het voetpad omhoog. De stadsdienst was al een keertje langsgeweest om wortels te kappen en het voetpad opnieuw te effenen, en had toen opgemerkt dat die bomen eigenlijk weg zouden moeten. Philip van Arbolia zei het ook onmiddellijk toen hij langs was geweest om te kijken en een offerte op te stellen: valse christusdoorns zijn prachtige bomen voor in een park of een grote open tuin, maar compleet misplaatst op een halve vierkante meter in de stad aan de straat.

En dus: met spijt in het hart, weg ermee, met mijn mooie grote bomen. Helaas.

Ik ben compleet vergeten een foto te trekken op voorhand, maar deze van de bruidssluier die erin woekert, zegt ook al iets:

bruidssluier

Toen ik tegen één uur weer thuis kwam, was de ene boom al grotendeels ontmanteld, en was hij volop bezig aan de tweede. Met professionele ankering en boomklauwen aan zijn benen.

boom

Tegen ’s avonds waren de bomen tot aan de grond afgezaagd, waren de grotere takken en de stronk in brandbare stukken gezaagd (als er iemand wil komen klieven, ge roept maar!) en had hij alle kleinere takken en loof opgeladen om af te voeren. Mooi werk!

Vandaag was hij er terug, maar heb ik hem niet gezien omdat ik wel degelijk zelf ook nog moet werken. Hij heeft toen de stronken uitgefreesd en alle wortels uitgegraven. Hij heeft er zelfs een deel van de tegels voor uitgebroken en teruggelegd (die lagen toch niet gebetonneerd maar op stabilisé) en ik heb nu een mooi stukje omgeploegd bloembed :-p Het hondenhok is ook gedeeltelijk afgebroken, maar dat stoort helemaal niet, het is niet alsof het nog echt gebezigd werd.

boom2

boom3

En nu ziet het er vooral leeg uit. Heel erg klaar in de keuken, dat wel, maar vreselijk leeg buiten. Ik mis mijn bomen. Maar geen nood, er komen er nieuwe. Twee valse acacia’s, zoals er al eentje in de tuin staat. Makkelijk in onderhoud, niet te groot, en zeer bestand tegen het stadsleven, volgens Arbolia. Yup. Content van die mens zijn werk: snel en vooral zeer grondig.

En toch mis ik ze.

Geplaatst op

Turnles

Helaas, geen turnles meer voor Kobe. Waar ik de eerste keer de indruk had dat hij het zeer graag deed, was hij nu al een paar dagen aan het zeggen dat hij er geen zin in had. Dat hij het niet leuk vond. En vandaag beaamde hij dat nog eens met klem. Hmm. Ik twijfelde. Toegeven, of niet?

Maar vorige week was hij na de turnles ook nog gaan slapen, het kind was doodop, en had geslapen van vier tot half zeven, toen ik hem wakker maakte. Nog net genoeg tijd voor een bad, eten, en opnieuw bedje binnen.

Hij is effectief moe, dat zeggen zijn juffen ook. In het weekend slaapt hij steevast drie uur in de namiddag, als we thuis zijn tenminste. Elke nacht slaapt hij ongeveer twaalf uur. En tot hiertoe dus ook nog een stevige tuk op woensdag.

Ik heb hem dus maar thuis gehouden, en hem tegen drie uur (de bomenman was teveel lawaai aan het maken) toch in bed gestopt. En toen sliep hij wel degelijk tot zes uur.

Ik vind het jammer, maar ik denk dat ik de juiste beslissing heb genomen. Volgend jaar beter.

Geplaatst op

Huisarts

Ik heb het al eerder gezegd, en ik zal het blijven zeggen: ik heb een juweel van een huisartsenpraktijk.

Ik moet dus wekelijks die ijzerspuit hebben, en omdat het gisteren te laat ging worden door dat gynaecologenbezoek, was het ok deze morgen. In feite doet Shari dan geen spreekuur (dat is voor Tim) maar ze neemt eventueel wel op afspraak, voor ze op huisbezoek gaat. En dus was ik daar al kwart voor negen deze morgen, en voelde ik me zeer welgekomen. Ze was blij dat ik van dokter was veranderd, en luisterde gretig naar mijn verhaal. En vroeg meteen of ze dan ook een kopie van dat nieuwe bloedonderzoek ging kunnen krijgen, kwestie van alles goed op te volgen.

Toch knap, zo’n dokters?

Geplaatst op

Gynaecoloog

Yup, vandaag was het weer tijd voor een bezoek aan de gynaecoloog. Aangezien ik nogal teleurgesteld was in de vervanger van mijn zieke vaste dokter, en vooral door hem niet ernstig werd genomen ivm. bloedwaarden, ben ik veranderd.

Aan deze dokter deed ik mijn verhaal, en na een blik op de bloeduitslagen, zei hij: “Ik ga nu wellicht op uw tenen trappen, maar… voor een zwangere vrouw zijn die bloedwaarden niet zo uitzonderlijk hoor.” Mijn wenkbrauwen gingen omhoog. “Uw ijzer is inderdaad veel te laag, en ge moet effectief die spuiten blijven krijgen, maar dat kan die vermoeidheid niet veroorzaken, dat is de daaraan gekoppelde hemoglobine, en die is weliswaar iets te laag, maar nog niet zo dramatisch.” Allez bon?

Naarmate ik echter meer en meer vertelde, tijdens de echo en de monitor, gingen bij hem toch ook de wenkbrauwen omhoog. Oedeem? Extreme jeuk? Nog nooit een urinestaal afgenomen? Op een bepaald moment vroeg hij zelfs wat die ander dan wél onderzocht op die maandelijkse controles. My thoughts exactly.

Gelukkig kon hij wel bevestigen dat met het kind alles in orde was: nu al 2.5 kilo, dus een grote.

Hij heeft nog een bloedstaal afgenomen, daar alle mogelijke tests op aangevraagd (zij kunnen veel meer aanvragen dan een gewone huisarts), en volgende week moet ik terug om de uitslag daarvan te bespreken.

Ik ben benieuwd. Hij was ontwapenend eerlijk, en vooral open. En dat is wat ik wil bij een dokter. Oef.

Geplaatst op

Familiediner

Sinds de jaarlijkse obligate en stijve diners op kerstmis in Barts familie zijn weggevallen, is er een nieuwe traditie in het leven geroepen: elk jaar nodigt één van de kleinkinderen (we zijn amper met vier) de hele familie uit voor een aperitief bij hen thuis, en daarna gaan we ergens deftig eten op kosten van de ouders. Voor mij niet gelaten: veel aangenamer en beter qua timing.

Vandaag waren we dus uitgenodigd bij Christophe en Anne-Sophie, Barts neef, in Roosdaal. We hadden zelfs een officiële uitnodiging gekregen, en op dat kaartje stond 11.30u. Ik vond dat vrij vroeg, maar alla.

We waren stipt op tijd (de kerkklok sloeg net het half uur), en een vrij nerveuze en verbaasde Anne-Sophie deed open. Blijkbaar dachten zij dat het pas om half één was, in plaats van half twaalf, en waren ze nog lang niet klaar! Ze hebben een ronduit prachtig huis, met heel veel licht, veel plaats, een buitenzwembad, en een hele knappe open keuken. Alleen deed het me gigantisch veel deugd om te zien dat het ook bij hen niet gelekt en gesteven ligt, zoals mijn schoonmoeder altijd beweert, maar dat er nog kindersandalen in de living lagen, speelgoed van de hond, boekjes her en der, enfin, de standaard rommel in een huis met drie kinderen :-p Ik geef het toe, mijn dag was meteen goed!

Pas op, tegen dat de oudere generatie arriveerde, was ook alles netjes opgeruimd en zaten de aperitiefhapjes in de oven, maar toch 🙂

Daarna zijn we richting Gooik gereden, naar restaurant ‘De Verleiding’. Het interieur was niks speciaals, en we hadden de bovenverdieping voor ons alleen (altijd handig met vijf kinderen), maar het eten was ronduit subliem! Heel erg verzorgd, knap gepresenteerd, klassiek met een verrassende twist, en meer dan genoeg (=understatement).

Zoals bv. het aperitiefhapje:

aperitiefhapje

Zoals Bart later opmerkte: pas de omkadering aan, en dit kan een sterrenrestaurant worden. En gelukkig was er ook een tuin met groot grasveld aan, zodat de kinderen geregeld konden buitenspelen (of buitengegooid worden, als ze te druk werden).

Ik was moe bij het naar huis rijden (ik heb Bart laten rijden, en dat is al veelzeggend) maar ik had een hele fijne middag gehad. En jawel, binnenin glunderde ik nog steeds :-p

Geplaatst op

Handschoen

Ongeveer één keer per jaar spreken we af met vrienden van Bart van aan ’t unief. We kennen elkaar intussen door en door, en helaas komt het er niet vaker van. Het is altijd een bijzonder aangenaam weerzien, en vooral ook vertellen wat er intussen allemaal is veranderd in ons leven.

We geven dus om de beurt een dineetje, en deze avond was het in het verbouwde, nog niet afgewerkte huis van één van de koppels. We hebben uiteraard het hele huis bekeken en bewonderd, uitgebreid bijgekletst, en vooral ook genoten van het lekkere eten dat Katrien op tafel zette.

Da’s dus raar he. Je ziet mensen maar heel af en toe meer, maar het blijven echt wel goeie vrienden. Sowieso heb je tussen je 30 en 40, als je kinderen hebt, nog weinig tijd voor een bloeiend sociaal leven, maar toch. Elke keer opnieuw voelt het weerzien aan als het aantrekken van een oude vertrouwde handschoen die je ergens vergeten was in een schuif. En toch, toch draag je ze niet vaker.

Jammer toch?

Geplaatst op

Het ging niet

Vandaag ging het me niet. Ik ben even moe opgestaan als ik gaan slapen ben, en dat wil al wat zeggen. Ik heb me door het ontbijt gesleept en mezelf gedwongen toch minstens één boterhammetje te eten.

Ook het lesgeven ging niet zo vlot als anders, vond ik, en verschillende collega’s hebben me erop aangesproken dat ik er moe en bleek uitzag, en dat mijn ogen wat rood stonden. Ik ben nog op school blijven eten, maar daarna (met een tussenstop om te gaan kijken voor doopsuikerpotjes) naar huis gereden en in mijn bed gekropen. Helaas ging de wekker na een uurtje al, omdat ik de kinderen moest ophalen. Die wekker deed pijn, ik voelde me nog steeds even moe.

Net toen ik op het punt stond om naar de school te vertrekken, ging de telefoon: het schoolsecretariaat, om te vragen wanneer ik kwam, want Wolf voelde zich niet goed, had na de middag in de klas al overgegeven. Ik repte me naar school, haalde eerst een vrolijke maar vermoeide Kobe op, en viste daarna Wolf uit de rij. Met Kobe had ik vanmorgen al afgesproken dat hij na school ging slapen, en hij maakte daar dan ook geen enkel probleem van. Tegen dat ik Kobe in zijn bedje had gestoken en een liedje had gezongen voor hem, lag Wolf, alweer lijkwit, languit in de zetel onder een dekentje. Hij sliep bijna, en vroeg enkel nog een emmer voor de zekerheid. Vijf minuten later sliep hij, en ietsje later heb ik me ook in de zetel geïnstalleerd.

Bart had mijn tweets gelezen, en was tegen vijf uur al thuis, de lieverd, in een slapend huis. Hij is dan maar meteen boodschappen voor het weekend gaan doen, zodat ik dat morgen niet meer moet doen (hij moet een lezing gaan geven in Ieper). En daarna heeft hij zonder meer overgenomen. Niet dat Wolf nog gegeten heeft, en ook Kobe heeft nauwelijks nog een hap aangeraakt. Maar toch, hij heeft voor alles gezorgd.

En ik? Het dutje had me deze keer wél duidelijk deugd gedaan, al ben ik het grootste deel van de avond niet meer uit mijn zetel geweest.

Hopelijk was het maar een ééndagsdipje, en voel ik me morgen weer beter. En de kinderen ook.

Geplaatst op

Bloeduitslagen

Mijn bloeduitslagen zijn binnen van deze namiddag, en eigenlijk is er nog niet zoveel reden tot juichen.

Ja, mijn ijzerwaarden zijn wel degelijk gestegen van 6 naar 10, maar aangezien dat cijfer nog steeds als dramatisch laag wordt beschouwd, zijn we er nog lang niet. De spuiten blijven dus om de week, totdat ik deftig uit het rood ben. Mijn rode bloedcellen zijn desondanks nog meer gezakt, en dat is niet zo goed…

Ook hemoglobine en hematocriet staan nog steeds te laag (zijn zelfs verder gezakt), en zoals ik vermoedde, staan deze keer ook magnesium en kalium onder de minimumwaarde. Yay.

Aan de andere kant staan mijn witte bloedcellen nog steeds licht te hoog, wat zou wijzen op een infectie, maar daar heb ik dus totaal geen idee van.

Bizar, bizar. Gelukkig is met het kleintje alles goed.

Maandag moet ik terug naar de gynaecoloog, deze keer dokter Kaan die me hopelijk wel serieus neemt, en ik ben benieuwd wat hij zal zeggen. Ik moet het wellicht toch nog minstens vier weken uithouden.

Poeh.

Geplaatst op

Turnles

Ze lijken het echt wel te menen in de turnles tegenwoordig! Kobe gaat van twee tot halfvier, en vindt het bijzonder leuk, omdat het nog meer spelen is dan wat anders.

Wolf zit nu van half vier tot vijf in de basis, zoals hij zelf zegt, en daar wordt het al een pak meer au serieux genomen. Hij vindt het moeilijk, maar wel plezant. En gelukkig maar, want als hij thuiskomt om kwart over vijf, is zijn haar nog steeds kletsnat van ’t zweet. Ze doen ze precies serieus afzien!

Gelukkig is woensdagavond sowieso vast badmoment, maar anders zou hij toch meteen in de douche vliegen. Gelukkig kan hij intussen volledig zelfstandig douchen, en dat mag hij dan ook van mij als ze na school buitengespeeld hebben, en hij nog maar eens kliedernat is. Alleen heeft hij nog niet het verstand om dan verse kleren aan te trekken, of meteen zijn pyama, maar doet hij zijn vuile bezwete plunje opnieuw aan.

Mannen! Tsja, het zit er al van kleinsaf in, het moet dan toch iets aangeborens zijn…

Geplaatst op

Broekplassen

Ik weet niet wat er scheelt met Kobe, maar het gaat alleszins niet de goeie richting uit.

Sinds halfweg de vakantie plast hij namelijk weer in zijn broek overdag. Hij was volledig droog, een ongelukje niet te na gesproken, maar nu is het bijna systematisch. Als ik hem vraag of hij naar toilet moet, zegt hij nee, maar tien minuten later zit hij met een natte broek. Boos worden, straffen, lief zijn, het helpt allemaal niet.

Hij kan nochtans zelfstandig naar toilet, en was dat ook gewoon. Nu probeer ik erop te letten en stuur ik hem om de paar uur richting pot, maar soms vergeet ik dat ook, en dan is het weer prijs. Er zijn dagen dat ik drie broeken van hem moet wassen. Gelukkig heeft hij er genoeg…

Ook op school heeft hij tegenwoordig vaak prijs, zeker in de opvang. Zijn juf snapt het ook niet: het toilet staat altijd open, en vroeger ging hij spontaan zelf.

Wellicht heeft het te maken met de komst van het zusje, dat hij daardoor een beetje regressief is. Misschien zit het feit dat Wolf nu op de grote school zit en niet meer met hem kan spelen, er ook voor iets tussen. Maar dat was niet het geval in de vakantie, en toen is het begonnen.

Iemand enig idee? Want ik word er stilaan moedeloos van…