Bananenmuffins!

Eerder vandaag zag ik bij Elke (@welkelke) een heerlijk postje staan. Heerlijk, in de zin dat het water me in de mond liep bij het zien van de foto van de bananenmuffins. Mmmm. En laat ik toch wel nog drie bananen liggen hebben die op moeten, zeker?

muffins

Toen ik thuis kwam met de jongens, hebben Kobe en ik die muffins gemaakt. Moeilijk is het niet, en amper vijf minuten werk. Ik heb ze wel in twee keer moeten bakken, want er is deeg voor twaalf muffins, en ik heb maar een bakvorm voor zes. Niet dat dat erg was, want zo kwamen we op het idee om er de tweede keer chocoladestukjes en rozijnen door te roeren. Succes!

Geef toe, ze zien er lekker uit, he!

Face Off

Daarnet ben ik met mijn ma (dag ma!) naar een vernissage geweest. Dirk studeert namelijk af als fotograaf aan de academie, en houdt met zijn medestudenten een tentoonstelling. In de Cirk in de Zebrastraat dan nog. Persoonlijk vind ik dat zijn werk eruitspringt, het spreekt me echt wel het meest aan van alles wat er tentoon werd gesteld. Chapeau! (Voor wie het gezien heeft: pun intended.)

Je kan het dus ook zelf nog gaan bekijken. Ik zet hieronder even de post die ik erover geschreven heb op Gentblogt, daar staat meteen ook alle info in.

FaceOff[+]

Een goeie vriend van ons studeert al jaren fotografie aan de academie. Voor ons is dat heel erg mooi meegenomen, want hij is dan ook zo’n beetje de huisfotograaf op alle mogelijke feestjes hier ten huize, en hij vindt dat ook helemaal niet erg.

Zijn werk op de academie staat uiteraard nogal haaks op de beelden die hij hier schiet: daar gaat het om zorgvuldig geconstrueerde foto’s, met een hoop technische aspecten en vooral ook rare kronkels. Intrigerende beelden, als je ‘t mij vraagt. Maar ook u kan dat nu zelf gaan beoordelen. Hij zit namelijk in zijn laatste jaar, en samen met zijn medestudenten heeft hij dan ook een tentoonstelling op poten gezet.

Ze hebben er zelfs een aparte website aan gewijd: www.faceoff.be.

Hun eigen tekst is hier en daar nogal pompeus opgesteld, maar ik wou u hem niet onthouden:

Pierre Baetens – Peter Bracke – Ursula Cardenas – Marc Careel – Kris De Waele – Nicolas Doutreligne – Benjamin Ingelbrecht – Erwin Mortier – Dirk Sabbe – John Van Assel – Yves Vande Woestyne

Wij zijn de laatstejaars studenten Fotokunst aan de Academie voor Beeldende Kunst van Gent. In het laatste jaar is het de bedoeling dat de eindejaars studenten een tentoonstelling organiseren om hun eigen eindwerk te presenteren. Dat was het startpunt dat ons samengebracht heeft.
Ondertussen is uit die groep het collectief “Faceoff” gegroeid.

Face off ….. : Confrontation, Encounter, Showdown. In het ijshockey de aftrap waarbij de scheidsrechter de puck laat vallen tussen de sticks van twee opponenten. Elf studenten studeren in juni 2011 af aan Gentse Academie DKO – richting fotokunst.

Tijdens hun parcours werden ze begeleid, omgeven, beschermd en omzwachteld met codewoorden zoals denkproces – zoektocht – identiteit – reflectie en authenticiteit. Na vier jaar Academische vorming gaan zij nu de confrontatie aan met de buitenwereld, de critici, een ander forum waarop de artistieke prestatie opnieuw wordt. De spanningsboog tussen het individuele, particuliere en de omwereld staat centraal. Elf invalshoeken van één thema.

Ik versus de ander. Ik versus de wereld. Ik versus mezelf. Spiegels die een beleving weerkaatsen. Vervormde perceptie? Projectie van dromen, verlangens? Geconcipiëerd in de twingtigste eeuw, gemaakt binnen een 21ste eeuwse realiteit. Dislocatie van vaststaande ideëen. Leest de toeschouwer taboe? Interpretatie staat centraal. Hun innerlijke belevingswereld wordt die van de toeschouwer.

Fotokunst als communicatiemiddel, het einddoel is de beleving. Diversiteit, gelijkenis, mijn verloren paradijs, mijn verbondenheid, de bloedbanden… De actoren kijken de toeschouwer aan – rechtstreeks, onbevangen en zonder schroom, als door een doorschijnende spiegel – de reflectie aan gene zijde.

Als je een fotograaf vraagt om een andere taal te gebruiken dan de beeldtaal zal hij eerst een pauze nemen… als de maskers afvallen is de knipoog niet meer te verhullen.

De tentoonstelling heeft plaats in de Zebrastraat 32 op
vrijdag 10/06 van 18 tot 22u
zaterdag 11/06 van 10 tot 18u
zondag 12/06 van 10 tot 18u
vrijdag 17/06 van 18 tot 22u
zaterdag 18/06 van 15 tot 18u
zondag 19/06 van 10 tot 18u

Deurlijsten

Hmpf. Dikke hmpf zelfs.

Ik heb nog altijd een klusjeslijst liggen die langer is dan mijn scherm, helaas. En ik lig er eigenlijk niet echt wakker van :-p

Een van de dingen die al lang op mijn systeem werkten, was de vuile ex-witte muur in onze hal, waar de hond altijd ging tegen liggen. Aangezien de hond nu toch al een tijdje weg is, heb ik gisteren die muur herschilderd, en meteen ook alle andere vuile plekjes op de muur in de gang. En aangezien ik toch bezig was, heb ik maar meteen de hele woonkamer ook geretoucheerd, zodat alles weer smetteloos wit is, of toch voor eventjes.

De deurlijsten of chambrans in de gang zijn in het paars, maar de verf hecht niet erg goed. Ik had de lijsten destijds gewoon afgewassen, maar niet opgeschuurd, en laat dat nu net het belangrijkste zijn (wist mijn schilder me te vertellen). Er waren overal van die kleine stukje verf af, van die witte plekjes, en ik ging dus rap ne keer eventjes die plekjes gaan opschuren en daarna herverven.

Ja mijne goeien! Ik begin vrolijk te schuren, komt toch wel niet alle verf meteen mee zeker! Ik weet zeker, als ik alles wil opschuren, mag ik meteen gewoon compleet van nul herbeginnen. Soit, er zal niet veel anders opzitten zeker? Oordeel zelf maar.

deurlijst1 deurlijst2

Rijstpap met aardbeien

Voor wie zijn kinderen graag een (redelijk) gezond dessert voorzet, dat rap gemaakt en wreed lekker is: rijstpap met aardbeien! De mijne zijn er in elk geval zot van, en mijn tabletoproleplaygroep in elk geval ook 🙂

Je snijdt gewoon verse aardbeien in kleine stukjes en verdeelt die over een aantal kommetjes. Daarop giet je versgemaakte rijstpap, waaraan je extra melk en wat vanillepudding hebt toegevoegd.

Als je niet weet hoe dat moet: je kookt 125 gr. rijstpaprijst in een liter melk gedurende een veertigtal minuten op een zacht vuurtje  (af en toe omroeren, zodat er niks aan de bodem blijft plakken, en je proeft gewoon af en toe om te zien of je rijst al gaar is). Als de rijst gaar is, voeg je naar smaak een paar lepels kristalsuiker toe. Daarna los je twee grote eetlepels puddingpoeder op in een kommetje melk, en giet dat bij de zacht kokende rijstpap. Je laat alles dan nog een minuut doorkoken terwijl je roert, zodat het niet aanbrandt. Alles moet nu mooi ingedikt zijn.

Nadat je de rijstpap over de aardbeien hebt gegoten (of geschept), zet je de kommetjes in de ijskast. Werk voor het opdienen af met een halve kleine aardbei.

Smakelijk!

Apothekerslunch

Mijn favoriete apotheker, ook wel vriendin Delphine genoemd (niet te verwarren met schoonzus Delphine), of de mama van Marthe (Wolfs vriendinnetje), of die stoute muile van achter den hoek (dixit mijn ma) voelde zich vandaag een beetje verloren, het dutske. Vandaag is haar jongste, Briek, namelijk voor het eerst naar school. En heeft ze dus voor het eerst in zeven jaar het kot voor zich alleen op een gewone werk/schooldag. Bevreemdend, vermoed ik.

Ze vertelde het in elk geval toen ik deze voormiddag binnenwaaide om melk voor Merel te kopen. Ze ging dan maar op haar eentje ’s middags boterhammen eten, zei ze. Waarop ik haar prompt uitnodigde om dan maar hier iets te komen eten. Aangezien de examens begonnen zijn vandaag, en ik nog geen examens moet afnemen, ben ik namelijk ook thuis. Zeer enthousiast ging ze op het aanbod in: ze ging tegen half een aan mijn deur staan.

En toen was ik druk bezig met vanalles en nog wat, stelde ik nog een laatste examen op, zette puntenprogramma’s en dergelijke klaar, en was het plots kwart voor twaalf. En moest ik nog naar de winkel en beginnen koken en al. Wat voor een half uur vertraging zorgde, en een dito aperitief :-p

Er werd gretig gesmikkeld van de groentetaart (recept van de Colruyt, ik zet het hier ooit wel eens), er werd vooral honderduit gekletst (geef je nog eens die info over Hoeve Lootens, Delphine?) en er werd zelfs een praline verorberd als dessert.

En toen moest ze zich nog haasten om op tijd te zijn om de apotheek weer open te doen.

En zat ik hier met een grote grijns, na een fijne middag, verder te werken.

Bekomen

En zo werd het niet echt een actieve zondag: ik moest echt wel nog bekomen van gisteren. Gelukkig was mijn liefste wel thuis, en heeft hij zowat de zorg voor kinderen en huishouden op zich genomen: hij heeft heerlijk gekookt en zo, terwijl ik voor het grootste deel nog gevegeteerd heb in de zetel.

Maar ik wil u wel nog een paar fotootjes van mijn dochter serveren, in alweer een paar ‘nieuwe’ outfits :-p

grijstshirt

roodhema

rozebo

Planckendael

Ik had hier nog steeds die tickets van Planckendael liggen, en het was er nog steeds niet van gekomen om ernaartoe te gaan. Niet dat het niet interessant is, verre van. Maar met drie kinderen, waaronder een baby van zes maanden, is het nogal een onderneming. Mocht ik in Brussel of Antwerpen wonen, dan had ik wellicht een abonnement, want het is een heerlijk park. En voor mensen met een abonnement gaat het tegenwoordig al om negen uur open, een uur vroeger dus dan voor de rest van het publiek, zodat het er heerlijk rustig is en je de dieren nog wat vroeger kan zien.

Om negen uur gingen wij er niet geraken, dat wisten we op voorhand al. Het was echter uiteindelijk twaalf uur voor we er waren, wat dan ook weer een pak later was dan bedoeld. Aan de andere kant: jongetjes van nog geen vier stappen niet graag, en zagen al vrij snel dat hun voeten pijn doen, dat hebben we andermaal mogen ondervinden.

Zelf had ik zo rond tien uur buikkrampen, maar ik dacht dat die wel gingen overwaaien in de loop van de voormiddag. Niet dus. In de auto had ik meerdere keren het gevoel dat ik ging moeten stoppen langs de weg om over te geven, zo mottig voelde ik me intussen. Toch gebaarde ik me van niks, en ging dapper mee binnen. We werden begroet door ooievaars, en liepen vrijwel direct richting eethuisje met grote speeltuin bij. De jongens wisten niet goed hoe snel ze hun eten moesten binnenspelen om daarna de speeltuin in te duiken, Bart nam een soepje, ik gaf Merel haar groentepapje, en worstelde om één croissant binnen te krijgen. Hmmpf. En intussen was het warm, serieus warm.

We liepen nog wat verder rond, zagen de giraffen, een vosje, maar de meeste dieren had verkoeling gezocht in hun hok, en waren dus niet te bespeuren. Jammer. Merel was intussen behoorlijk lastig aan het doen, en eiste opnieuw eten. Ik gaf haar dus de borst terwijl de mannelijke helft van de familie moest wachten, maar… Plots stak ik haar – onder prompt en luid protest van harentwege – in Barts handen, en rende richting toiletten. Helaas. Tot zover de croissant. Maar ik moet toegeven, ik voelde me nadien een pak minder misselijk. Alleen de buikkrampen bleven.

We liepen verder rond, in het boomklimgedoe (ik wachtte, blij, op een bankje in de schaduw met een zeer wakkere Merel die nog de hele dag niet in haar buggy had gewild), de tropische serre binnen, naar het donkere gedeelte met de paar slangen en zo, en uiteindelijk was het rond vier uur, was Kobe serieus aan het zagen over zijn voetjes, waren we allemaal oververhit, kreeg ik het behoorlijk moeilijk om op mijn benen te blijven staan, en zijn we maar naar de auto teruggekeerd. Geen leeuwen of olifanten gezien, of zelfs nog niet de helft van de dieren, heb ik de indruk.

Wat dus een goed idee leek, draaide op een halve flop uit omdat ik me ellendig voelde, Merel lastig deed (ze viel natuurlijk gans op het einde wél in slaap) en het veel te warm was om goed te zijn. Ik denk dat we nog wel eens teruggaan naar Planckendael, maar dan zonder Merel, op een minder warme dag, wanneer ik me goed voel. En dat zal véél beter zijn.

(Thuisgekomen ben ik onmiddellijk in de zetel in slaap gevallen. Ik kon niet meer. Ik heb zelfs geen foto’s genomen gedurende de dag, gewoon omdat ik me te slecht voelde.)

Uitbuiken

Vandaag is eigenlijk een uitbuikdag. Bekomen van gisteren, en alle overschotjes opeten. En verder niks doen.

De kinderen waren al op om half acht, en Kobe vroeg toen al: “Mama, mag het springkasteel op? Please?” Nee, om half acht ’s morgens zet ik geen springkasteel op, nee. Ze moesten wachten tot negen uur, en om kwart over negen kwam een vriendinnetje van Wolf spelen. Niet dat ze echt lang op dat kasteel gezeten hebben, eigenlijk feitelijk: de lol is er snel af als je maar met een paar bent, en het warm is buiten. En vooral ook als je een splinternieuwe xBox Kinect staan hebt, die je uitvoerig wil demonstreren.

We hebben nog aperitiefhapjes van gisteren gegeten, en soep van gisteren, en parelhoen met gratin dauphinois van gisteren, en taart van gisteren… En erg dat we dat vonden!

Al bij al was het dus een rustig dagje, met als enige verplichting het terugbrengen van dat springkasteel. Hoe jammer nou.

Wolfs eerste communie

wolf1kopie

Het huis lag er spic and span bij, de tafels (we hadden er eentje bijgezet in de zitruimte) stonden gedekt, er waren bloemstukjes gemaakt, de glazen waren opgeblonken, de tuin lag er prima bij, de rolluiken waren neergelaten om voorlopig nog de warmte buiten te houden…

Er werd rustig ontbeten, nog wat gespeeld, baby’s gevoed en aangekleed, iedereen vloog in de douche en kreeg zijn beste kleren aan, en ik kreeg ruimschoots de tijd om mezelf ook klaar te maken. Mijn nagels had ik gisterenavond al gelakt, en verder lagen alle kleren netjes klaar. Alleen slaagde Merel erin om, net voor we gingen vertrekken, nog over te geven op zichzelf en Wolfs nieuwe broek. Argh! Bart ververste ons meisje en trok haar iets nieuws aan, ik mocht Wolfs broek uitwassen en droogstrijken. Bad timing, Mereltje, slecht moment.

We waren toch nog netjes op tijd in de kerk, maar zelfs mijn ouders waren er al, en dat wil wat zeggen. De dienst zelf duurde vrij lang, maar was best wel te doen. Merel wilde eerst uitgebreid en bijzonder alert rondkijken, maar begon dan toch in haar ogen te wrijven, en viel uiteindelijk in slaap, op mijn arm. Die intussen ook al sliep.

Aansluitend gingen we (mijn ouders, de jongens en ik) naar Wolfs school, waar een uitgebreide receptie werd gehouden. Bart was intussen naar huis gegaan met een slapende Merel, om de kok op te wachten en nog een paar laatste dingen te doen. Tegen half een gingen we ook naar huis, en zoals verwacht was mijn schoonmoeder er ook al, maar tot mijn grote spijt zonder mijn schoonvader. Jeroom voelde zich niet goed, en was thuisgebleven. We hebben hem gemist, echt wel.
Eén na één kwamen ook de anderen binnengedruppeld, behalve dan Koen en Else. Die bleken in panne te staan in Wetteren, en zijn pas een pak later toegekomen in de auto van haar vader.

Er werd buiten op het terras geaperitiefd, de kinderen kregen eten en mochten dan op het springkasteel, en daarna aten wij. Lekker, en vooral ook veel.

Het dessert was – hoe kan het ook anders, barbaarse tradities zijn er om in ere gehouden te worden – een ijslammetje dat moest onthoofd worden tot er bloed – lees: frambozencoulis – uitstroomde, en de koffie met taart werd alweer buiten genuttigd.

Ik denk niet dat er ook maar iemand honger heeft gehad, wel integendeel: we hebben nog genoeg over om ook morgen van te eten.

Dirk had het trouwens ook op zich genomen om Wolfs Kinect aan te sluiten, wat hem de held van de dag maakte. En Wolf vroeg of hij later nog eens mocht komen spelen :-p

Rond half acht zaten de kinderen uiteindelijk in bed. Doodop, maar blij. En dat waren Bart en ik ook. Het huis was alweer helemaal op orde, alleen de extra tafels stonden er nog. Oef.

Een hoop muizenissen uit mijn kop. Nu de rest nog.

Springkasteel

Deze namiddag hees ik beide jongens in de auto, om Wolfs verrassing op te halen. Hij had er totaal geen idee van, en was doodcurieus. De vele hints die ik hem gaf, maakten het alleen nog maar erger, tot uiteindelijk toch zijn frank viel.

Je had hen beiden moeten horen juichen in de auto :-p

Tegen vijf uur waren we thuis met het ding, maar ik kon het niet alleen opzetten wegens te zwaar, dus moest er geduld geoefend worden tot papa thuis was. En die kwam gelukkig ietsje vroeger dan anders naar huis.

Ze hebben een dik uur gesprongen, tot ze doodop en compleet bezweet waren, maar ze hebben er gigantisch van genoten. Ik denk dat dit een dikke hit wordt morgen, met hun neefje erbij.