Leeshoek op school

Gisteren heb ik de hele voormiddag alweer op school gezeten. We zijn namelijk met twee collega’s Nederlands volop bezig met een echte leeshoek. De schoolbib zit in een zeer groot lokaal dat wel permanent als lokaal Nederlands gebruikt wordt, maar waar achteraan nog voldoende plaats is, zeker als we enkele kasten wegdoen die gevuld zijn met oud vakspecifiek materiaal. En met oud bedoel ik dan: spellingwijzers uit 1984 – de spelling is al vier keer veranderd intussen – Artis Historiaboeken, eentje met zelfs de spelling “den Chineeschen afgevaardigde” en wel meer van dat soort dingen.

Enkele kasten hebben we al leeg kunnen maken en een halve papiercontainer gevuld, en we hebben intussen ook een hele reeks eigentijdse Engelstalige romans uit die kasten gevist en apart gezet.

De bedoeling is om daar nu enkele zetels te zetten – die hebben we al, we moeten ze enkel nog ophalen – en een tapijt, enkele lampjes, wat plantjes en dergelijke. Wie wil, mag dan in alle rust over de middag in een prikkelarme omgeving zitten lezen. Voor sommige leerlingen kan dat ook echt wel nodig zijn. denken we.

Mijn rug vond het niet zo leuk, maar het gaf wel voldoening om het vooruit te zien gaan. Hopelijk heeft het nu ook succes.

Een nieuw geval van Kafka

Woensdag, net voor ik ging vertrekken naar zee, kreeg ik een mailtje van Certimed: dat mijn aanvraag afgekeurd was.

Waarover gaat dit? Wel, in de loop van vorig jaar was ik tot de conclusie gekomen dat voltijds voor de klas staan eigenlijk niet meer lukt. Ja, ik heb het nu twee jaar gedaan – de jaren daarvoor gaf ik 4/5 les en 1/5 communicatie en website –  maar ik viel af en toe gewoon uit, en vaak kwam ik doodop thuis en moest ik eerst een uur slapen om van de pijn af te geraken. Ik stopte al met het koor, ik liet andere dingen ook vallen… Nope, mijn levenskwaliteit was er niet bepaald op vooruit gegaan.

Ik wil dus deeltijds gaan lesgeven, en vorig jaar was de arbeidsgeneesheer volledig akkoord met 50%, net als mijn rugspecialist. Dat zie ik dan weer niet zitten: 4/5 moet perfect lukken, denk ik. Eind juni was ik langsgegaan bij de specialist en had samen met hem 80% aangevraagd via een “langdurig verlof verminderde prestaties voor medische redenen” (LVVPMR).
En wat houdt dat dan in? Ze verwoorden het zo: “Met dit formulier vraagt u een verlof voor verminderde prestaties aan als u langdurig medisch ongeschikt bent. Dat betekent dat u volgens de huidige stand van de medische wetenschap uw totale opdracht van aanstelling of vaste benoeming niet meer kunt uitoefenen tot aan het einde van uw loopbaan.”

Alleen kan je die aanvraag voor een LVVPMR alleen maar aanvragen als je
a) al deeltijds hebt gewerkt maar NIET om medische redenen (!)
of
b) minstens dertig dagen in ziekteverlof bent.
Begrijpe wie begrijpen kan.

De dokter had me dus thuis geschreven gedurende de hele grote vakantie. Tsja. En netjes op 1 augustus heb ik de aanvraag voor dat LVVPMR ingestuurd, met compleet dossier en al, richting Certimed, de organisatie die instaat voor controle en toekenning van alle ziektedinges in het onderwijs.

En ja, net voor ik vertrok dus een mailtje dat mijn aanvraag was afgekeurd. Zo’n LVVPMR moet tussen de 50% en 75% bedragen, en ik vroeg om 80%. Dat kan dus niet, ik zou te veel werken. Euh. Paniekske. Ik meteen gebeld naar Peggy, de fantastische dame van onze personeelsdienst en me dik verontschuldigd dat ik haar stoorde in haar vakantie. Ze vond het gelukkig niet erg, want ja, als ik op 1 september voor de klas wil staan, moet dat nu opgelost worden. Ze zeggen dat ze elke aanvraag behandelen binnen de 14 dagen, maar gelukkig hadden we dus wel wat marge gerekend. Peggy ging een en ander navragen bij het werkstation (= de dienst van de overheid die over de lonen en zo gaat) en me het laten weten als ze meer wist.

Deze morgen kreeg ik dus een mailtje terug: dat dat wel degelijk klopte – we hadden allebei die percentages over het hoofd gezien, zo blijkt – en dat ik dus een nieuwe aanvraag moest indienen. Meteen gebeld naar de specialist, ik mocht gelukkig bij hem thuis langskomen, hij vulde de papieren in, ik scande en stuurde alles weer in.

Maar serieus… 80% mag niet, want dan werk ik te veel? Wat voor onzin is dat nu weer? Nu ja, er is hopelijk wel een mouw aan gepast, het komt in orde.

EDIT: op donderdag 20/08 kreeg ik bericht dat ik me op dinsdag 25/08 ter controle moet aanbieden bij een arts in Hansbeke. Of all places.
Maar bon, er komt schot in de zaak dus.

Klassenraden

Vandaag vroeg menig collega me hoe het kwam dat ik toch op school was, gezien de omstandigheden.

Wel, ik had de klassenraad van mijn derdes al voorbereid, ik ken mijn leerlingen, ik heb er de gesprekken mee gevoerd, ik weet waar hun (lichte) problemen liggen. En als ik het niet zelf had gedaan, dan had ik er een collega mee opgezadeld of de directie, en de eerstgenoemden hebben al werk genoeg, en de laatstgenoemden kennen de leerlingen niet (en ook zij hebben al werk genoeg). Ik kon het dan evengoed zelf doen, vond ik: het is niet ver, en pas deze namiddag ga ik samenzitten met mijn broers en de begrafenisondernemer om alles te regelen.

Het oudercontact vanavond heb ik wel afgezegd: ik heb het eventjes echt niet in me om ouders te woord te staan en empathie te tonen. Ik heb ook geen echte problemen met mijn leerlingen, ze zijn allemaal probleemloos geslaagd, los van enkele vakantietaken.

Morgen zal ik er ook zijn: dan sluit ik het schooljaar af met mijn leerlingen, kunnen ze even het examen inkijken, en luister ik nog een laatste keer of en waar er problemen zijn.

Ik vind het alleen jammer dat ik mijn zesdes heb gemist: de proclamatie was vorige vrijdag, maar ik heb op tijd al mijn taken kunnen doorschuiven naar de collega’s, want dat was uiteraard niet aan de orde.

En dan het schooljaar afsluiten en tijd maken voor mezelf.

Algemene Personeelsvergadering: de opleidingseditie

Het is een traditie bij ons op school: tijdens de examens ligt er altijd een van de namiddagen – doorgaans op donderdag – een personeelsvergadering. Iedereen is dan toch vrij, al kan er wel eens gegrommeld worden omdat je liever je tijd in het verbeteren zou steken. Maar zo’n vergadering heeft ook zijn meerwaarde, en deze keer was dat omdat het eigenlijk een opleiding was van drie uur rond “effectief klasmanagement”. Hier en daar werden open deuren ingetrapt – toch voor een oude krokodil als ik, met 31 jaar lesgeven op de teller – maar ik heb toch ook wel wat inzichten gekregen. Vaak zijn dat dingen die bedrieglijk simpel zijn, maar waar je eigenlijk nog nooit hebt bij stilgestaan.

Ik hoorde achteraf wel wat kritiek bij sommige collega’s, maar zelf vond ik het echt wel interessant. Een ADHD-er drie uur doen stilzitten, het is niet iedereen gegeven, geloof me vrij.

En dan ga ik nu verder verbeteren.

Dankbaar

Op het einde van een schooljaar, als je de laatste lessen hebt gehad, is het altijd een beetje een terugkijken op wat je met je klassen hebt bereikt, en hoe je ze had.

Dit jaar had ik mijn eerstes niet mee. Geen idee waarom, maar ik had ze niet, en dat resulteert ook in het feit dat er niet zo heel veel gaan verder doen met Latijn in het tweede.

Mijn tweedes daarentegen, toch een groep van 22 leerlingen met een stevig karakter, had ik wel helemaal mee. Ik moest hen nochtans regelmatig onder hun voeten geven omdat ze niet stil genoeg waren, of omdat ze onder elkaar bezig waren, maar eigenlijk was het een fantastische groep, en dat heb ik niet snel met tweedes. Ze waren zo goed als allemaal altijd aandachtig, werkten mee, ik kreeg respons wanneer het nodig was (en ook wanneer het niet nodig was) en er zaten de nodige fel gebekte tussen, iets wat ik eigenlijk wel graag heb.

Blijkbaar was het gevoel wederzijds, want vandaag kreeg ik nota bene twee kaartjes met een bedanking.

Als afsluiter kregen ze ook de grote Klassiekenquiz: vijf gewone rondes, een tafelronde en vier kahoots over de leerstof van zowat het hele jaar, zowel cultuur als grammatica. Een ideale herhalingsles dus.

Het is de eerste keer dat ze er zo hard voor gegaan zijn: er zijn zelfs groepen die ruzie beginnen maken zijn onderling omdat iemand te snel had afgedrukt bij een Kahoot en het dan ook fout was. Tsja.

Ik ga ze missen, die tweedekes van me, en ik heb bij de directie dan ook gevraagd, aangezien ik 4/5 ga werken om medische redenen, om toch derdes te kunnen houden. Hopelijk lukt dat ook.

We zijn eraan begonnen

Jawel, vandaag hadden mijn derdes al meteen examen Latijn. Ze zuchtten en ze zwoegden, maar ik ben er eigenlijk redelijk gerust in, om eerlijk te zijn. Er zullen er wel enkele zijn die in de 50 hebben, maar ik vermoed dat er niemand onder de helft zal hebben.

Ik had al bij al een rustig toezicht: ik kon gewoon zitten en kijken, maar apesaai blijft dat wel natuurlijk.

Morgen zal het vreemd zijn: ik moet dus eerst van half negen tot elf mondeling afnemen in het vijfde, en ondertussen collega’s mijn niet-behandelde tekst laten afnemen, want ik moet om kwart over elf nog gaan lesgeven aan mijn tweedes, en in de namiddag de eerstes. Dat is een mentale spreidstand, geloof me. En dan mag ik vooral niet uitlopen, want dan loopt het helemaal in de soep. Nu, het leerlingensecretariaat is gewaarschuwd en die gaan inspringen als het moet. Maar hoe mijn rug gaat reageren op zeven uren op school, dat weet ik nog niet. Meh.

Maar ik kan in elk geval wel al beginnen verbeteren.

Enkele van Ovidius’ Metamorphoses

Ik lees met mijn derdes twee verhalen uit de Metamorphoses: Daedalus en Icarus en Pyramus en Thisbe. Er zijn uiteraard veel meer prachtige verhalen, en die zou ik dan in vertaling kunnen meegeven of zelf vertellen, maar het is veel leuker – en een onderzoekscompetentie in de tweede graad – om ze zelf per twee een van de verhalen naar voor te laten brengen.

Het stond hen volledig vrij op welke manier ze dat zouden doen: een toneeltje, een interview, een poppenspel, via playmobil- of legofiguurtjes, of een heus schaduwspel, waarom ook niet? Op deze manier kregen alle leerlingen zes extra mythologische verhalen te horen op originele wijze. Mooi, toch?

Omdat het al na het afsluiten van het rapport lag, had ik er een beetje voor gevreesd dat ze er zich gingen van af maken, maar ik had mijn derdes beter moeten kennen: een kleine, maar echt fijne groep. Ik ga ze missen volgend jaar.

En de toneeltjes zelf? Echt leuk gedaan! Ik ben zowaar zelfs vergeten van elk groepje een foto te nemen, zo hard was ik aan het luisteren.