Geplaatst op

Klasfoto’s

Ik heb mezelf weer wat aangedaan. Allez nee, dat klinkt veel erger dan het is, maar bon.

Er was de vraag van de leerlingen en dan specifiek de leerlingenraad naar klasfoto’s. Een officiële fotograaf wil dat niet meer doen, omdat het voor hen gewoonweg niet opbrengt. In een lagere school zijn het vooral ook nog de oma’s en de opa’s die de foto’s kopen, in een middelbaar verkoopt dat voor geen meter. En om enkel voor klasfoto’s langs te komen, dat is ook de moeite niet.

Ik had al eerder aangeboden om de foto’s te nemen op een lesvrije middag, op voorwaarde dat er dan iemand de klassen naar de binnentuin bracht. Dat zagen ze precies niet zitten. Enkele maanden later volgde dus een oproep: of iemand de tijd wilde vrijmaken om bij het begin van de middagspeeltijd foto’s te nemen: de collega’s van het laatste uur moesten hun klassen dan begeleiden naar buiten. Ik bevestigde nogmaals: dat ik dat gerust wilde doen.

Vandaag had ik de eerstes voor mijn lens, de eerste klassen nog bij droog weer, de laatste in toch al behoorlijk wat regen. Maar het ging snel: die eerstes doen nog min of meer wat je hen vraagt. Op tien minuten had ik de zeven verschillende klassen vast kunnen leggen, zonder al te veel te moeten zagen.

Nu ga ik dus moeten kijken op welke foto er het minst rare gezichten en gesloten ogen staan, die voorzien van een logo en de klas, en dan doorgeven. Software zoals Photoshop of Lightroom heb ik niet meer, dus veel bewerken  zal er niet in zitten, maar dat ga ik me ook niet aantrekken.

De leerlingen hebben op zijn minst hun klasfoto nu. En dat is dan alweer dat.

Geplaatst op

Generieke-doorstroomcompetentiesverdedigingsjurering

Dat dus. Sinds twee jaar heten de onderzoekscompetenties eigenlijk generieke doorstroomcompetenties. Lees: de leerlingen moeten weten hoe ze in het hoger onderwijs aan een project of paper moeten beginnen, welke fases ze moeten doorlopen en hoe ze dat dan ook moeten presenteren voor een lekenpubliek in een beperkte tijd. Een niet-vakgebonden vaardigheid voor als ze richting hoger onderwijs gaan, ofte een generieke doorstroomcompetentie dus.

Dit jaar had ik dus maar één leerling die voor Latijn ging: de invloed van de Romeinse wereld op de hedendaagse filmwereld. Nu, hij had wel moeten bijsturen want dat is een thesisonderwerp op zich. Hoewel zijn verdediging op zich wel goed was – het is een vlotte prater, dat kan hij dus echt wel – vond ik zijn onderwerp niet voldoende uitgediept. Hij had vijf films gekozen op nogal arbitraire wijze en die keuze ook niet echt gemotiveerd. En de verwerking? Goh… Ik had liever gehad dat hij bij één film was gebleven en dat dan ook grondig had uitgezocht, maar helaas…

Pas op, niet slecht, maar ook niet goed te noemen. Gemiste kans, want ik had echt wel meer willen leren.

Geplaatst op

Knowing me knowing you

Dinsdag gaf ik drie keer een workshop rond democratie aan de derdes, woensdag, donderdag en vrijdag werd dat zes keer een workshop van twee uur aan de eerstes. Lucie was met een bijzonder goed idee afgekomen: het gezelschapsspel Knowing Me Knowing You – ja ik begin ook altijd Abba te zingen.

Het thema van de projectweek is “Ik en de ander” waarbij we ons focussen op zelfbeeld, zelfinschatting, maar ook hun verhouding tot hun klasgenoten en hun medemens. Dit spel kadert daar volledig in: je speelt met vier of vijf spelers en stelt aan de hand van kaartjes met daarop vijf vragen de meest uiteenlopende vragen aan je medespelers. Je moet de antwoorden daarop raden, en pas achteraf krijg je van de speler over wie de vraag ging, het juiste antwoord. Dat leidt soms tot hilarische toestanden.

Stuk voor stuk speelden de leerlingen het spel enthousiast mee, ook al hadden wij de groepen ingedeeld en mochten ze die niet zelf kiezen. Sommige groepen speelden ronde na ronde en zaten te schateren, bij andere groepjes ging het wat moeizamer. En wie op het einde dat wilde, mocht ook nog kraanvogels leren vouwen, in het kader van vrede en al.

Conclusie: zeker voor herhaling vatbaar, en perfect binnen het thema! Goed gezien van Lucie, zou ik zo zeggen!

Geplaatst op

Projectweek: workshop rond veiligheid op sociale media

Dit jaar ben ik ingedeeld bij de projectweek van de eerstes: een uitslaapweek kan mijn lijf niet aan, maar ook de uitstappen van de derdes en de vijfdes zijn te zwaar. En dus die eerstes dan maar, ook al zijn die niet mijn ding.

Vandaag gaf ik vier keer een workshop van een uur: eerst een klein half uur de uitzending van Koppen uit 2015 “Mag ik je vriend worden?” over het gevaar van onbekende ‘vrienden’ toevoegen op sociale media en dan daar mee afspreken en zo. En dan een klasgesprek over de gevaren van foto’s doorsturen, gegevens delen, afspreken en zo.

Ik moet toegeven: ze hebben allemaal schitterend meegewerkt, die tijd was om voordat we het wisten, en ik heb zelfs van een van de ‘moeilijkere’ leerlingen – ik ken het overgrote deel niet, maar die kende zelfs ik al – een bedanking gekregen voor de interessante les.

Mooi, toch?

Geplaatst op

Nascholing rond het praktische gebruik van GenAI in de klas

Vandaag was er na school nog een Algemene PersoneelsVergadering, al dekte de vlag de lading aan geen kanten. Normaal gezien krijgen we dan info over allerhande onderwerpen, zoals de stand van zaken ivm het gebouw, gewijzigde reglementering, deadlines allerhande, te halen doelstellingen, dat soort dingen.

Vandaag kregen we een uiteenzetting over AI. Vorig jaar was er al de basisuitleg, deze keer kwam de docent van de Hogeschool ons meer praktische tips geven: hoe kan je AI gebruiken in de klas en voor huiswerk thuis? Want dat de leerlingen het gebruiken, daar kan je niet meer omheen. Dat hoeft ook niet, legde ze uit, maar je moet wel weten als leerkracht hoe je het dan wel doeltreffend kan inzetten. Meteen gaf ze ons ook een aantal tips mee over het concrete gebruik, over de mogelijkheden die in zo’n AI zitten, en waar de valkuilen zitten.

Ze was grondig, ter zake, doelgericht, en vooral ook zeer deskundig. En ja, daar heb ik echt wel behoorlijk wat bijgeleerd. Ik ga in de loop van de week nog eens grondig haar presentatie nakijken en de nodige info ook echt opslaan. Yup, meer van dat, graag.

Geplaatst op

Franse complimentjes

Sinds een paar jaar moeten de leerlingen van het derde jaar voor Frans een complimentenkaartje maken, gericht aan een leerkracht naar keuze. Daarvoor moeten ze bepaalde woordenschat gebruiken, en ze krijgen blijkbaar ook punten op creativiteit.

Vorig jaar kreeg ik er twee, dit jaar zelfs drie, van mijn twaalf derdes. Ja, ik weet dat het een verplichte taak is, maar ze hadden ook nog tien andere collega’s kunnen kiezen, en dit doet hoe dan ook deugd, zeker als je ziet hoeveel werk ze erin gestoken hebben, en hoe persoonlijk het is, met mijn favoriete kleuren en zelfs haakwerk. Heerlijk, toch? En dan denk ik dat ik blijkbaar nog zo slecht niet bezig ben, bij momenten.

Dat was er meer eentje van wel willen maar niet kunnen, maar de tekst is wel lief.

De volgende heeft eigenlijk een bewegend iets gemaakt: als je het kaartje opent, tolt de figuur aan de binnenkant.

En de derde is eentje die graag haakt, en dat van mij uiteraard ook weet.

Ik ga eens denken waarvoor ik dat gehaakte envelopje nog kan gebruiken. Ik vind het alvast fantastisch, zeker met de geborduurde R nog in het bloemetje…

 

Geplaatst op

Uitvaart 2026

De titel klinkt wat omineus, maar eigenlijk is dat gewoon de naam van de 100-dagenviering bij ons op school, al sinds jaar en dag. Ik doe daar de grove begeleiding van, als in: zeggen wat ze wel en niet mogen en kunnen, praktische tips, berichten naar leerlingen en collega’s, reservaties en dat soort dingen. Verder wist ik er ook deze keer zo goed als niks van, en dat vind ik eerlijk gezegd niet zo erg.

En was hij goed? Oh ja. Ze hadden ervoor gekozen om eigenlijk niks op het podium te doen, maar alles in filmpjes te steken. Het concept was de OsKams, een prijsuitreiking met genomineerde filmpjes. Er was het filmpje van Ken uit Barbie, maar telkens Gosling Ken zingt, kwam het hoofd van onze secretariaatsmedewerker Ben in beeld, die netjes zijn naam zei. Er was een rap van de meisjes over de school, er was er eentje van de jongens, telkens met bijhorende clip.
Er waren twee realityshows genomineerd: Ex on the Teach, en de Kamdashians, en voor beide hadden de leraars vlot hun medewerking verleend. Maar ze hadden het wel clever gedaan: als leraar kreeg je kort het concept uitgelegd en daarna werd je gefilmd, maar je kreeg niet het eindresultaat te zien, wat dus ook verrassend bleef. Er waren ook docu’s, onder andere over de pennenverslaving van een van de collega’s, compleet over the top en daardoor mega grappig.

De leraars zaten, zoals bij de Oscars, netjes aan chique tafeltjes, helemaal opgekleed, en we moesten dus niet bang zijn voor onnozele proefjes en zo. Maar de grootste hit bij de leerlingen was een stukje improvisatie. Een van de filmpjes bleef hangen en laggen, er moest dus opnieuw opgestart worden. Ik riep de presentatoren op het podium en zei hen dat ze maar eventjes de tijd moesten vullen. Waarop een van hen enkele meesterlijke imitaties van de leraars neerzette, met gigantisch applaus tot gevolg.

Een geslaagde editie, jawel. Chapeau voor dit uitvaartcomité.