Vandaag vroeg menig collega me hoe het kwam dat ik toch op school was, gezien de omstandigheden.
Wel, ik had de klassenraad van mijn derdes al voorbereid, ik ken mijn leerlingen, ik heb er de gesprekken mee gevoerd, ik weet waar hun (lichte) problemen liggen. En als ik het niet zelf had gedaan, dan had ik er een collega mee opgezadeld of de directie, en de eerstgenoemden hebben al werk genoeg, en de laatstgenoemden kennen de leerlingen niet (en ook zij hebben al werk genoeg). Ik kon het dan evengoed zelf doen, vond ik: het is niet ver, en pas deze namiddag ga ik samenzitten met mijn broers en de begrafenisondernemer om alles te regelen.
Het oudercontact vanavond heb ik wel afgezegd: ik heb het eventjes echt niet in me om ouders te woord te staan en empathie te tonen. Ik heb ook geen echte problemen met mijn leerlingen, ze zijn allemaal probleemloos geslaagd, los van enkele vakantietaken.
Morgen zal ik er ook zijn: dan sluit ik het schooljaar af met mijn leerlingen, kunnen ze even het examen inkijken, en luister ik nog een laatste keer of en waar er problemen zijn.
Ik vind het alleen jammer dat ik mijn zesdes heb gemist: de proclamatie was vorige vrijdag, maar ik heb op tijd al mijn taken kunnen doorschuiven naar de collega’s, want dat was uiteraard niet aan de orde.
En dan het schooljaar afsluiten en tijd maken voor mezelf.