Acta Diurna de muliere ludenti
Vandaag even niet, nee dank u.
Ik heb nog massa’s toetsen te verbeteren, ik ben in een pesthumeur, mijn moto werkt niet, volgende week is er de communie en er moet nog stapels gedaan worden, en de verbouwingen zijn nog stééds niet af.
Dus nee.
Nu. Even. Niet.
Niet.
Zijt anders ne keer megacontent met uw moto…
In dit weer is het zalig om te rijden, en het ganse weekend was hij blijven stilstaan, omdat ik niet echt ergens naartoe moest, toch niet zonder de kinderen. Maar vandaag zag ik het helemaal zitten om te rijden. Ik begin pas in de namiddag les te geven, en ik hoef me niet te haasten om de kinderen op te halen, want die zitten sowieso in de opvang op maandag. Ik dus een jeans aan, laarzen, mijn dikke Goretexvest, handschoenen, helm en zonnebril, en al mijn spullen in een rugzakje. Met een grote grijns ging ik op de moto zitten, en… niks. Zelfs geen verklikkerlichtje, niks, nada, nihil, noppes, tipota.
Het lag duidelijk niet aan mijn batterij, want ik was vrijdag nog fluks naar huis gereden, en dan zou ik nu op zijn minst nog de lichtjes moeten gehad hebben, en de startmotor. Ik koppelde ze om zeker te zijn toch even aan de lader, maar nee, de batterij was wel degelijk vol. Zucht. Ergens dus een slecht contact of zo.
Met een rothumeur ben ik naar binnen gelopen, heb mijn motospullen daar gegooid, heb een ander vestje gegrabbeld, en heb me verdorie nog moeten haasten om op tijd op school te zijn. In een snikhete auto.
Blah.
Serieus.
Blah.
Het begon al met een huilende Merel. De laatste tijd heeft ze dat wel vaker, dat ze huilt zonder reden, of toch zonder dat wij de reden kunnen achterhalen. Deze morgen was dat niet anders. Ik zette haar uiteindelijk gewoon in de auto, en vroeg haar haar gordel aan te doen. Dat lukte niet zelf, en dus moest ze Wolf beleefd om hulp vragen. Gewoon een ‘alsjeblief’, meer niet. Prompt gingen alle sluizen opnieuw open. Ik heb me kwaad gemaakt, heb me uiteindelijk zelfs opnieuw geparkeerd, ben uitgestapt, heb haar uit de auto gehaald, en gevraagd hoe het nu zat. Waarop ze ‘alsjeblief’ wist te stamelen, ik haar opnieuw in de auto zette, Wolf haar gordel vastmaakte, en ik naar school reed. Maar toen dacht ik: “Dit ga ik de juf niet aandoen, ik ben deze voormiddag toch thuis”, heb haar terug meegenomen naar huis, en haar opnieuw in bed gestopt. Ze heeft overigens geslapen tot half twaalf.
Bon, mijn humeur was dan toch om zeep, kon ik meteen een hoop ambetante klusjes doen die ik al veel te lang had uitgesteld. Zoals daar zijn:
* Verzekering: ik rij nu al een tijdje met Barts Ford, die nog steeds op de vennootschap staat, ook al heb ik hem al overgekocht. Mijn oude Citroën staat hier nl. ook nog altijd, en die nummerplaten moeten dus overgezet worden. Vandaag heb ik eindelijk de verzekeringsmaatschappij gecontacteerd om dat in orde te brengen. Kan die oude auto eindelijk ook eens van de oprit af…
* Dienstenscheques: met de uitbreiding van ons huis ben ik nu nog meer een luxepaardje geworden: ik heb nu extra uren poetshulp met dienstencheques. Om fiscaal voordeel te kunnen krijgen, maakte ik beter een tweede account aan, maar dat bleek nog wat voeten in de aarde te hebben. Zucht. Want op de sodexowebsite moet je duidelijk niet rekenen… Enfin, de telefonische helpdesk werkte dan wél weer snel en efficiënt (als je binnengeraakt, tenminste) en de cheques zijn intussen al besteld.
* Sportkampen: raaah! Serieus zeg! Ik schrijf de kinderen in voor in totaal 5 kampen (2 voor de jongens, 1 voor Merel), blijkt nu – ik belde omdat ik nog geen betalingsuitnodigingen had gekregen – dat enkel Wolf is ingeschreven voor eentje, de rest niet. Er is zelfs geen spoor van hun inschrijving te bekennen! Zucht. Prutsers! Volgende keer maak ik screenshots, dat ik kan bewijzen dat het in orde was. Ik heb een lange klachtenmail gestuurd, na een telefoontje met de sportdienst, maar bon. Ik hoop niet direct op resultaat. Tot zover mijn vakantie dus. Ik kijk er nu al tegenop.
* Logopedist: ik heb eindelijk een afspraak geregeld voor Kobes infantiele slikpatroon, en maandag komt de logopediste langs. Ik ben benieuwd.
* Tandarts: Wolf mag half juni zijn tanden laten trekken. Deze week lukte moeilijk voor iedereen, en daarna is de tandarts drie weken met vakantie. Ze heeft overigens groot gelijk.
* Kapper: nog zoiets dat ik vaak uitstel. Vrijdagnamiddag kan het. Oef.
Oh, en mijn computer loopt intussen voortdurend vast: ik heb al een keer of vijf moeten heropstarten. Maar intussen denk ik dat ik het gevonden heb: mijn mail was de schuldige, en blijkbaar is een ‘verzonden’ map van meer dan 3000 stuks niet zo interessant. Ik heb die intussen met mondjesmaat gewist, en ik denk dat het lukt. Hout vasthouden!
Enfin, al bij al een hoop ambetantigheden uit de weg gewerkt, op naar een betere dag. En avant!
Twee weken geleden – de vuilkar komt hier alternerend restafval en PMD/groenafval ophalen – had ik gemerkt dat onze grijze container niet geleegd was. Volgens het kaartje kwam dat door een weigering door de computer, iets wat meestal wijst op een onbetaalde rekening. Ik zuchtte, en legde het naast me neer, want inderdaad, de dag voordien had er een betalingsuitnodiging in de bus gezeten. Ik vond dat wel kras, want op maandag de factuur, met betaaltermijn tot woensdag, en op dinsdag al de vuilbak geweigerd. Soit, ik betaalde, en daarmee was de kous af, dacht ik zo.
Toen ik deze voormiddag de vuilniskar hoorde passeren, dacht ik: “Ha, de container is geleegd, ik ga meteen dit vuilzakje er weer ingooien.” Het ding zat namelijk nogal vol, zo na vier weken. En toen zag ik dat Bart er niet aan gedacht had om de container aan de straat te zetten, en hij dus niet geleegd was. Ik heb mijn volhouten klompen aangeschoten, en ben in de gietende regen de vuilkar achterna gelopen. Die was intussen op het eind van de Waterhoenlaan. Ik legde nogal paniekerig uit aan de mannen dat ik in de problemen zat met mijn vuilbak, en ik mocht hem nog gaan halen, ze gingen wel even wachten. Ik dus weer naar huis gelopen – ondertussen trouwens een klomp finaal in twee gebroken, raar gevoel, en ik dus op mijn ene kous door de regen – mijn container gehaald, en daarmee terug richting vuilkar gecrosst. Helaas, toen bleek het mechanisme geblokkeerd, en weigerde de kar alle dienst. “Efkes wachten, madam, we gaan de computer heropstarten, misschien dat hij dan wel weer in gang schiet.” Intussen had ik behoorlijk frisjes, zo in mijn Tshirt-met-lange-mouwen in de regen. Enfin, een vijf minuten later werkte de mechaniek wel weer, maar werd mijn container nog steeds geweigerd. Zucht. Ofwel was mijn betaling nog niet doorgekomen, ofwel was er iets met de chip van de container. De mannen verontschuldigden zich nog, zeiden dat ze er ook niks aan konden doen, en reden door. En ik droop – letterlijk, intussen – met mijn volle container weer af naar huis.
Verse kleren, een natte handdoek en een haardrogerbeurt later belde ik naar Ivago. Of zij even konden kijken wat het probleem precies was. “Ah maar madam, uw account is afgesloten bij ons!” Ah bon? Na een hoop uitleg van beide kanten bleek dat ik beter een mail kon sturen, want het was hen niet helemaal duidelijk. Ik moet toegeven, het is inderdaad nogal verwarrend.
Goeiedag,
zoals telefonisch afgesproken stuur ik u een mail om een en ander te
verduidelijken.Ik woon in Wondelgem, en alle administratie staat op Gudrun Rombaut
(klantnummer 0000xxxxx).Wij zijn administratief verhuisd, wat wil zeggen dat ik nog steeds in
hetzelfde huis woon, dat mijn container nog steeds dezelfde is, en er
voor mij in feite niks verandert. Alleen is het adres van de hoek
van de ene straat, zijnde Waterhoenlaan 24, veranderd naar de hoek
van de andere straat, namelijk Kineastlaan 2.In uw computer vindt u op beide adressen mijn naam terug. Alleen wordt
mijn container geweigerd door uw computer.
Op 27/11/2013 heeft u een betalingsuitnodiging gestuurd op Waterhoenlaan
24, die pas op 9/12 in de bus zat. Helaas. Te betalen voor 11/12/2013.
Op 10/12 werd echter de container al geweigerd.Ik dacht aan een tijdsprobleem rond de betaling, deed het af als een
foutje, betaalde, en dat was dat. Niet dus. Vandaag 24/12 werd mijn
intussen overvolle container opnieuw geweigerd.Via de telefoon wist u mij te melden dat ergens in november de account
op Waterhoenlaan 24 werd afgesloten en dat het saldo me was uitbetaald.
Bizar dat u me dan opnieuw een betalingsuitnodiging stuurt op hetzelfde
adres, waar trouwens nog een tegoed staat van 26,92 euro. Intussen heeft
u geen weet van iemand op de Kineastlaan 2, en kan daar dus ook het vuil
niet opgehaald worden.In bijlage stuur ik u een scan van de betalingsuitnodiging, en het
bewijs dat dit ook betaald werd. Uw terugbetaling stond er toevallig net
boven, ik heb er die dan ook bij laten staan.Gelieve dan ook gewoon administratief de container van Waterhoenlaan 24
naar Kineastlaan 2 te zetten, en de betalingen ook over te zetten. Dat
is voor ons het eenvoudigste en zal ook voor de meeste continuïteit
zorgen. Klantnummer kan dan ook gewoon blijven, dacht ik zo.Nog even voor de goede orde: uw ophaaldienst kan niks verweten worden,
wel integendeel, de mannen hebben echt meermaals geprobeerd om de
container te ledigen en waren vol goeie wil. Chapeau voor hen!Intussen heeft u voor mij een extra ophaling op donderdag geregeld. Ik
hoop dat die dan wel aan gewoon tarief zal aangerekend worden.Hopelijk wordt dit snel opgelost.
Juist ja. Ik heb nog deze namiddag een mailtje teruggekregen van Ivago:
Geachte mevrouw Robaut
Ondertussen werden uw containers geheractiveerd op het nu officiële adres, Kineastlaan 2 te Wondelgem. Vanaf volgende week kan u de containers weer met de reguliere ophaling buiten plaatsen.
De ophaling donderdag zal u aan het gewone tarief worden verrekend (6 euro voor lediging van de 240 l restcontainer).
Uw betaling hebben wij nog niet ontvangen, maar gemiddeld duurt het een werkdag of 2/3 na storting eer wij de betaling ontvangen. Dus tegen de volgende ophaling is dit zeker in orde.
Met vriendelijke groeten
Ik mag hopen dat het in orde komt, de reactie was in elk geval zeer snel en correct. Want met uw vuil blijven zitten, is geen gemak. Zeker niet met de kerstdagen.
UPDATE: het is nu donderdagnamiddag, en ik heb nog steeds een volle container. Zucht. Misschien stonden ze aan de Waterhoenlaan, in plaats van de Kineastlaan?
Was ik twee weken geleden nog gefrustreerd omdat het me niet lukte om zelf wifi te installeren bij ons ma, dan sprong ik vandaag bijna uit mijn vel. Ik had namelijk de huisgeek onder de arm genomen om, in ruil voor onze Apple TV1, zowel een oude MacBook Air op punt te zetten, als om die wifi in Zomergem aan de praat te krijgen.
Het is hem gelukt, ja. Hij heeft namelijk precies hetzelfde gedaan als ik twee weken geleden. Precies. Hetzelfde. Ik dacht dat ik het kreeg! Hij zette de Dlink aan, resette de modem, resette de Dlink, en dat was dat, op nog geen vijf minuten. Ik verzeker het u, het ontploffingsgevaar van mijn kant was reëel.
Maar bon, er is nu dus wifi in het huis van mijn ouders, tot groot jolijt van de jongens, en mijn ma heeft een iPad gekregen van mij. Een verjaardagscadeau van een jaar of twee geleden, denk ik. Nu kan ze rustig in de zetel haar Facebook lezen, dit blog, haar mails… En hoeft ze niet meer te zagen dat het a. zo koud is in de bureau beneden, b. ginder naar rook stinkt omdat ons pa weer heeft zitten roken, c. die computer toch oneindig traag opstart.
Het zal nog wat wennen worden, maar ik ben er zeker van dat ze hem fijn zal beginnen vinden, die iPad. En ik, ik ben blij dat ik ons oudje nog op een “hoogtechnologisch” spoor krijg. Veel plezier ermee, ma!
Een paar dagen geleden kreeg ik een SMSje van een vriendin: of de jongens geen zin hadden om naar het verjaardagsfeestje van Bo te komen, in Pretland. Ze had samen met haar beste vriendje twaalf kinderen uitgenodigd, maar er konden er amper twee, door de paasvakantie vermoed ik. En een verjaardagsfeestje met vier is een beetje zielig, nee? Mijn jongens zeiden volmondig ja: Bo mag dan amper vijf worden, de jongens zijn zot van haar, en vice versa. En Wolf gaat perfect met kleintjes om, dus ook daar was niet direct een probleem.
Ik heb dus de jongens om iets over elf in een bijzonder rustig Pretland afgezet, ben zelf naar huis gereden, heb wat werk verzet, ben ze om drie uur weer gaan ophalen (moe en bezweet, zo moet dat), en ben dan met hen te voet de spoorwegbrug aan de Wiedauwkaai overgestoken, om ze ietsje verderop op het speelplein af te leveren. Ik had gevraagd of het een probleem was dat ze een uurtje later kwamen, en dat bleek perfect te kunnen. Er moesten nog zaadbommen gegooid worden op het terrein van Loods 21, vandaar.
Maar wat ik dus niet snap, is dat er geen zebrapad kan komen daar aan de Wiedauwkaai. Het is daar ongelofelijk gevaarlijk, maar toch steken er massa’s fietsers over, want het is een heel mooi fietspad en de officiële noord-zuid-fietsverbinding. Ik heb me laten vertellen dat het te maken zou hebben met het feit dat de brug van Infrabel is, en in feite niet mag gebruikt worden door voetgangers en fietsers. Er staat effectief ook een verbodsbord voor voetgangers, maar aan de andere kant zijn er wel weer hele mooie automatische hekjes en zelfs kleine rode lichtjes wanneer de brug opengaat, zo’n twintig minuten per uur.
Ik snap dat dus niet: het is weer zo’n typische hypocriete Vlaamse toestand: de officiële fietsroute gaat over die brug die in feite niet mag gebruikt worden, en dus kan er geen zebrapad komen. Terwijl er eigenlijk zelfs nood is aan voetgangerslichten, zo van die oranje pinklichten die op verzoek verspringen. Gans die Wiedauwkaai is een van de redenen dat ik niet per fiets met de kinderen naar het speelplein ga…
Gent: prachtige stad, maar er is nog werk aan de fietswinkel, zoveel is duidelijk.
Ik had beter gezwegen, een paar dagen geleden.
Maar wie denkt er nu ook dat het eind maart nog zo zal sneeuwen en zo koud zal zijn? Toen het rugbytoernooitje voor de jongens hier in Gent uitgesteld werd van begin februari (ook al wegens de sneeuw) naar gisteren, zag ik dat al helemaal zitten: lekker warm(er), en aangenaam om te staan kijken. Yeah right.
Hier ligt er trouwens een centimeter of vier, en hoewel ze op het voetpad vrij snel wegsmolt, ligt er voor de rest toch een behoorlijk pak. En blijft het blijkbaar ook toch min of meer vriezen, getuige daarvan de ijspegels aan het houtafdakje.
Meh.
Ik wil toch wel echt lente hoor. Echt waar.
Deze zag ik daarstraks op Twitter passeren, en ik vond die zó goed dat ik het jammer vond dat ik er zelf niet was opgekomen.
Quousque tandem, nix, abutere patientia nostra?
(Vrij naar Cicero, en vertaald: “Hoe lang nog, sneeuw, ga je op onze zenuwen werken?”)
Want ja, het geeft perfect mijn gemoedsstemming weer. Als het nog lang zo’n rotweer blijft, met regen en daarstraks zelfs wat sneeuw, dan ga ik op een bepaald moment beginnen roepen. En dan hebben ze voor vrijdag en zaterdag zelfs weer échte sneeuw voorspeld, die gaat blijven liggen en al.
Echt serieus, mensen. Morgen moet het lente zijn. Dit kan toch niet? Ik. Wil. Zon.
Grrrr.
Lemsip, daar zwoer ik vroeger bij, en met mij zowat half Twitter, zo bleek na een kleine discussie.
Lemsip, dat waren van die kleine zakjes die je moest oplossen in heet water: je kreeg dan een instant grog gevoel door 650 mg. paracetamol en de hoge dosis vitamine C die erin zat, en meteen ook een aangename smaak. Veel beter dan zo’n bruistablet van ’t een of het ander.
Ik had Bart woensdag er doen meebrengen, en vastgesteld dat het een nieuwe verpakking was, maar meer niet. Maar de smaak was ook niet hetzelfde.
En toen passeerde ik vandaag even langs de apotheker, en wist zij me te vertellen dat het nu enkel nog 500 mg paracetamol is (dus de standaard hoeveelheid van een Dafalgan), en meer niet. Tot zover de meerwaarde van die Lemsipjes. Ik ga het maar bij Dafalgan houden vanaf nu, vermoed ik. Blah.
Daarstraks wipte ik even binnen in de Brico om nog een zakje strooizout te halen.
Groot was mijn verbazing toen ik in de plantenafdeling een dame potten quasi uitgebloeide (en dus onverkoopbare) azalea’s zag weggooien, maar telkens ook een ‘klonk’ hoorde. Bleek dat ze de plantjes gewoon met mooie sierpot en al in de vuilbak gooide. Sorteren tussen groenafval en gewoon afval? Daar deden ze duidelijk niet aan mee. Maar dat ze ook die sierpotten weggooide, dat snapte ik gewoon niet, temeer omdat de Brico een afdeling sierpotten heeft, waar quasi dezelfde potten verkocht worden.
Toen ik de dame in kwestie erop aansprak, reageerde ze verveeld: “Goh madam, de mensen pakken dat gewoon niet mee, zelfs niet voor nen euro!” Toen ik zei dat ik eigenlijk twee van die rode potjes wilde, zei ze: “Nen euro ’t stuk, is da goe? Hierzie, een briefke voor derbij!”
Ze viste twee rode potten van tussen de azalea’s, en ging daarna vrolijk verder met het weggooien van de rest. En geef toe, zo klein of lelijk zijn ze echt niet (kopje ernaast gezet om de grootte te illustreren).
Trouwens, nog zo’n weetje over dit ’tuincentrum’: toen ik ooit eens een werknemer aansprak op het feit dat de aangeboden bonsai’s dringend water nodig hadden, kreeg ik de opmerking: “Maar madam, ge peist toch niet dat wij dat water geven, of wa? Daar hebben wij de tijd niet voor hoor, ze moeten maar op tijd verkocht worden, en de rest smijten we weg.”
Duurzaamheid is duidelijk niet belangrijk voor Brico. En dan hoeft het voor mij ook niet meer.