Acta Diurna de muliere ludenti
Echt diëten lukt momenteel niet, ik heb veel te veel tegelijk aan mijne kop. Maar af en toe proberen we toch gezond te doen. En aangezien ik daarnet boodschappen was gaan doen, heb ik het volgende slaatje in elkaar gedraaid: gemengde sla met een honing-mosterd dressing, gehalveerde snoeptomaatjes, blaadjes witloof, en rivierkreeftjesvlees met een beetje cocktailsaus. Lekker, man!
De foto is met mijn iPhone genomen, vandaar het crappy licht.
Het is nog steeds gene vette. Vorige week heb ik netjes mijn punten geteld, zaterdag viel dat dik tegen, en zondag heb ik het niet eens geprobeerd. Ik vind: als je een menu gaat eten, moet je niet beginnen muggenziften, maar gewoon genieten. Soit.
Maandag voelde ik me ziek, maar was er nog wel mijn eetlust. Gelukkig maar, want ik heb een baby te voeden.
Eén en ander resulteerde in toch wel wat gewicht kwijt, maar niet overdreven. Maar bon, we stijgen toch niet meer, da’s ook al goed.
Di 01-02: 80
Di 08-02: 79,4
Di 15-02: 79
Di 22-02: 80,4
Di 01-03: 79,3
Niet de verhoopte 79, maar er zat dan ook een bijzonder lekker diner bij. Voor mij niet gelaten.
Hmmm. Door het feit dat Merel lastig was, en ook door de familiebrunch, is mijn week totaal in de soep gedraaid. Tot vrijdag ging dat nog wel, maar daarna is het steil bergaf gegaan. Ik heb serieus gefret uit pure balorigheid omdat Merel zo moeilijk deed. Zondag heb ik me ook aan geen kanten ingehouden tijdens de brunch, en al zeker niet aan het dessertenbuffet. En omdat we nog niet warm gegeten hadden, zijn we ’s avonds McDonalds gaan halen: een goeie portie frieten, en een grote McDeluxe. Omdat het toen toch al meteen compleet om zeep was, heb ik maandag dan de overschot van de desserts binnengespeeld, en nog wat chips en dergelijke ook.
Ik heb het mogen bekopen: 80,4 op de weegschaal 🙁 Mijn eigen dikke schuld dus. Dankzij de mentale steun van Peggy (collega van op ’t school, die vrolijk met mij meedoet) ben ik er wel weer ingevlogen, maar toch. Deze morgen was het nog 79,6. Die extra’s gaan er weer af, ik wil na deze week minstens weer op 79 staan. Al zal ik me dan zondag op het diner wel deftig moeten inhouden. Ach, we zien nog wel.
Di 01-02: 80
Di 08-02: 79,4
Di 15-02: 79
Di 22-02: 80,4
Mja.
Na twee weken is er ongeveer een kilo af. Aan de ene kant is dat een beetje ontgoochelend, aan de andere kant moet ik realistisch zijn: zondag was er een feestje voor Wolfs zevende verjaardag, en heb ik ’s morgens anderhalve chocoladekoek gegeten, in de namiddag oliebollen, en ’s avonds wafels en suikerbrood. Ik heb dan ook al mijn punten opgegeten, tot en met het laatste vrije punt en de gewonnen activiteitenpunten. Dat is niet echt mijn gewoonte. En ik heb dan al veel meer punten dan normaal (43 ipv. 29) omdat ik borstvoeding geef.
Nog geen idee wat ik ga doen als ik stop met borstvoeden. Hmpf. Soit, het lukte vroeger wel, het moet nu ook maar lukken.
In elk geval:
Di 01-02: 80
Di 08-02: 79,4
Di 15-02: 79
Langzaam maar zeker. Het doel is 75 op 1 juni, want dan is het Wolfjes eerste communie.
Gegrilde kipfilet met versgemaakte ratatouille en basmatirijst. Bijna teveel gegeten, zelfs.
Zeg nu nog eens dat diëten altijd lastig moet zijn?
Weight Watchers heeft nu ook een online toepassing. Je betaalt er natuurlijk wel voor, maar je krijgt ook waar voor je geld.
Er is vooral de online weekplanner. Mja, kan je zeggen, een papieren versie is toch snel zelf gemaakt? Ja, maar hier heb je nog veel meer voedingsmiddelen die je kan toevoegen dan in de voedingsmiddelengids staat. Er zit een geïntegreerde propointscalculator in, waardoor je zelf ook voedingsmiddelen kan ingeven, en die dan bewaren in je favorieten. Wel zo gemakkelijk, heb ik de indruk.
Het programma berekent ook zelf je aantal punten van de dag, wat je verbruikt, wat je ingeeft aan sport enz. enz. Je gewicht kan je ook netjes in statistieken gieten, en mooi opvolgen.
Ik mis wel een beetje het feit dat je geen ‘historie’ kan toevoegen: ik ben al een hoop kilo’s kwijt op cursus, en hier moet je vanaf nul herbeginnen, met nieuwe doelen en zo, en da’s wel wat demotiverend.
Maar wat wél een gemiste kans is, is het volgende: de papieren weekplanner lag altijd naast me aan tafel, en ik woog netjes af wat ik wilde eten en vulde dat dan in, zodat ik zeker niks vergat. Nu wilde ik hetzelfde doen met de iPad: ideaal toch? Alleen is die planner in Flash geschreven… Stom stom stom!
Nu ja… Voorlopig ben ik er wel enthousiast over, over dit online luik. Ik ben wel benieuwd of dat ook zo zal blijven. En voor wie niet voortdurend zijn PC aanstaan heeft, is de papieren planner misschien wel nog steeds handiger. Ik hou u op de hoogte.
Gewoon, als herinnering en aanmoediging voor mezelf. Niet dat ik veel foto’s heb, maar het zegt toch wel iets. Ik moet dus eens een full frontal foto hebben van mezelf zoals ik nu ben.
Jawel, ik heb meteen mijn goeie voornemens omgezet in daden, en ben herbegonnen met de Weight Watchers. Omdat Bart nu cursus volgt op donderdag, kan ik voorlopig niet naar de cursus gaan, maar dan doe ik het wel op mijn eentje. Vorig jaar ben ik moeten stoppen omdat ik zwanger was, en dan is het niet aangeraden om actief te willen vermageren.
Ik was op 28 januari gestart, met een gewicht (met kleren aan, om 19.30u ’s avonds net na mijn eten) van 104,4 kg. Zelf weeg ik me altijd ’s morgens bij het opstaan in mijn ondergoed, en stond ik op 102,6. Hoe dan ook veel te veel. Op 29 april woog ik nog 93 kg, volgens de WW. Een mooi gewichtsverlies van meer dan 11 kg dus, maar dat bleek dus voor een groot stuk te komen omdat ik in verwachting was, en dat heeft bij mij een omgekeerd effect dan bij de meeste mensen. Hoe dan ook, tijdens de zwangerschap bleef ik op een vrij constant gewicht staan (ook al lette ik er niet op, ik voelde me gewoon zo slecht), en in de weken na de bevalling verloor ik ook nog wel wat, zodat ik uiteindelijk uitkwam op 80 kg. Mooi dus! Ik kreeg van alle kanten complimentjes, en voelde me ook stukken beter in mijn vel. 22 kilo is niet niks natuurlijk 🙂 De meeste van mijn lossere kleren zijn nu echt wel te groot geworden, gelukkig passen de nauwsluitende T-shirts wel nog. En kan ik opnieuw in een aantal kleren van vroeger. Alleen die broeken hé: ik ben van maat 50 naar 48 gegaan, niet minder! Bijzonder frustrerend dus.
Ik was echter alweer beginnen fretten, en had opnieuw 81 op de weegschaal zien staan. Maar deze keer ben ik vastbesloten, niet zoals bij de vorige twee zwangerschappen. Toen was ik ook serieus veel kilo’s kwijt, maar zijn die er vrij snel weer bijgekomen. Nu niet dus: mijn te ruime broeken zijn al weggegeven, en ik voel me goed nu. Die kilo’s komen er niet opnieuw bij! En dus ben ik dinsdag herbegonnen met de WW. Ik heb zelf een weekplanner gemaakt (ik had er geen meer) en die vul ik nu netjes in zoals het hoort. Ik kook uit het grote receptenboek (bijzonder lekker overigens) en het lukt vrij aardig. Dinsdagmorgen stond er 80,9 op de weegschaal, deze morgen 79,6. Ik weet niet of dat blijvend is of een toevalstreffer, maar ik geef nog volop borstvoeding ook natuurlijk, wat een hoop extra calorieën betekent.
In elk geval zou ik graag terug naar 75 willen, zoals op mijn trouwdag. En wie weet, misschien nog ietsje meer?
(Deze post werd origineel geschreven voor Gentblogt, waar hij eerstdaags zal verschijnen, hoop ik)
Toen ik onlangs op Facebook een berichtje zag passeren dat David (Konijn, mijn officieus geadopteerd broertje en salsaleraar) vlakbij mijn huis in Wondelgem een cursus salsa organiseerde, dacht ik: waarom ook niet? Ik moet dringend meer bewegen, en wat is er dan leuker dan dansen? En ik ken Konijn, da’s uiteraard nog het beste van al.
En dus trok ik deze avond om half acht naar de Industrieweg in Mariakerke (ofwel R4) voor een proefles, en vond daar na enig zoeken achter de Volvogarage een omgebouwde loods, de Espace Tropical. Blijkbaar worden daar wel vaker lessen en salsafuiven gegeven, het zag er in elk geval dik in orde uit: een goeie dansvloer, spiegels, en een uitgebreide bar. Er waren drie jonge koppels aanwezig (enfin, of zes vrienden, dat weet ik eigenlijk niet), waardoor ik de ‘eer’ had om met David te ‘mogen’ dansen. Die voelde zich als een vis in het water, veel meer dan bij de zumba, en leerde ons stap voor stap de basispassen aan: standaard, achter, zijwaarts, en een draaitje. De passen gingen eigenlijk zeer vlot, en ik vond dat we na amper een uurtje toch al ietsje konden: het gaf in elk geval een goed gevoel. Blijkbaar konden sommigen al iets van salsa, maar zijn er twee strekkingen: de Cubaanse salsa, en de LA salsa, waar het in deze lessenreeks om draait.
Tegen het einde begon er een twintigtal mensen toe te komen voor de vervolgreeksen, en aan de begroetingen en het gebabbel te zien, zat de sfeer er daar al goed in. Omdat David de anderen wilde bijsturen, vroeg hij een van de aanwezige mannen om even met mij te dansen. Een knappe jonge gast, Glenn, kweet zich met verve van zijn taak: hij liet me zelfs een aantal mij nog onbekende passen doen, en ik viel bijna over mijn eigen voeten, maar uiteindelijk ging het wel. Ik denk dus wel dat ik verder ga doen. Het leuke is ook dat David op verschillende plaatsen dezelfde lessen geeft, zodat je ook altijd een gemiste les op een ander moment kan inhalen, of een extra les kan bijwonen als je je onzeker voelt.
Een lessenreeks van acht lessen kost 70 euro (55 voor studenten), de eerste les kan je gratis bijwonen bij wijze van proef. Je kan eventueel ook nog de tweede les inspringen, de pasjes worden herhaald.
Voor meer info omtrent de locaties en de uren neem je best een kijkje op de website.
En dan ga ik nu voor de rest van de avond één-twee-drie, vijf-zes-zeven opzeggen in mijn hoofd. Niet vrijwillig, geloof me. En me al voorbereiden op stijve benen, daar ben ik zeker van.
Ik lees nogal wat blogs, en toen kwam ik bij Schrijfselkes een visrecept tegen dat er niet alleen bijzonder smakelijk, maar ook nog eens poepsimpel uitzag.
Ik heb het meteen naar mijn hand gezet (wegens geen selder lustend en geen pompoen bij de hand), uitgeprobeerd en goed bevonden. Hieronder dus het recept en de foto’s. Oh, en voor de calorieën moet ge het niet laten!
Nodig:
– koolvis (of andere witte vis)
– 1 ajuin, 1 rode en 1 gele paprika, 2 wortelen, een paar roosjes broccoli (of andere groenten naar keuze)
– visbouillonblokje opgelost in glaasje water
– peper en zout
Men doet van:
– groenten fijn snijden en stoven (met kruiden) in olijfolie
– ovenschotel invetten met olijfolie
– koolvisfilets erin gooien, daarboven de groentjes, glaasje met visbouillon erbij gieten
– afdekken met aluminiumfolie
– In voorverwarmde oven op 200°C laten gaarkoken. +- 20min
Serveren met rijst, zelfs de kinderen vonden het lekker!
