Kalkoenfilet met curry en ananas

Klinkt natuurlijk klassiek, en dat is het ergens ook wel, maar dit is een andere manier om dit klaar te maken, feestelijker, en – niet onbelangrijk – klaar op een kwartier.

Nodig (4 personen):


– een kalkoenfilet (zo’n 800 gram, het steekt eigenlijk niet zo nauw)
– een blik ananas in stukjes (schijven moet je zelf maar versnijden) op sap. Siroop is lekkerder maar calorierijker natuurlijk
– bloem
– currypoeder
– olie
– een scheut room

Werkwijze:

– snij de kalkoenfilet in stukjes (niet al te groot, mag zelfs hapklaar zijn)
– vermeng een goeie eetlepel bloem met curry, naar eigen smaak, en wentel er de kalkoenstukjes door
– verhit de olie in een grote pan met anti-aanbaklaag, en bak de stukjes kalkoen goudbruin. Schep af en toe om om ze aan alle kanten te bruinen en er zeker van te zijn dat ze goed doorbakken zijn
– wanneer de kalkoen mooi doorbakken is, doe er de stukjes ananas bij, roer stevig om, en laat warm worden.
– doe er dan naar smaak een scheut room bij, kwestie van een mooie saus te krijgen

Serveer met kroketjes, rijst of pasta, al naargelang de gelegenheid.

Smakelijk!

Baby

Ongelofelijk heerlijk vind ik dat, wanneer mijn door darmkrampjes geplaagde baby al na een paar tellen stopt met huilen, en zacht nasnikkend in slaap valt als ik hem op zijn buikje boven op mijn borst leg. En vooral als hij dan, lekker warm boven op mama, zachtjes begint te lachen terwijl hij droomt.

Soms is mama zijn toch wel vertederend, en vooral héél erg voldoening gevend.

Pompoen

Net een grote pompoen gekregen, eigen kweek van de man die tegenover de kleuterschool woont. Ik toonde de pompoenen die aan zijn voordeur lagen aan Wolf, en de man in kwestie, die in zijn tuin aan het werken was, vroeg of ik er eentje wilde. Graag dus. Pompoensoep is heerlijk.

Alleen… Heeft iemand daar een recept voor? En wat kan je zo nog allemaal doen met een pompoen? Ik sta open voor suggesties, want het ding weegt wellicht 10 kilo…

Breien

De voorbije dagen heb ik me beziggehouden met het afwerken van een pull voor Wolf. Er was een tijd dat ik veel breide, en alle vriendinnen rondom voorzag van – al zeg ik het zelf – prachtige babyvestjes en zo. Jammer genoeg ben ik tegenwoordig te moe en te tam om ’s avonds bij de televisie nog te breien.
Zodoende lag er al twee jaar een half afgebreide pull te wachten voor Wolf, maat vier jaar (ik blijk toen nogal vooruitziend te zijn geweest). Aangezien het ventje in februari vier wordt, mocht het ding wel eens af geraken, vond ik zo. Waar lijstjes al niet goed voor zijn.

Enfin, om kort te gaan: afgelopen week zijn de twee mouwen gebreid, en vandaag heb ik een kraag gebreid, twee kleine spookjes, en heb ik een hoop siernaaiwerk gedaan. Toch te mottig voor veel anders, vandaar.

Nu nog wat borduurwerk, en het in elkaar zetten, en de pull is af. Oef. Weer iets om te schrappen op dat lijstje :-p

Kip met broccoli en pasta in de room.

kipmetbroccoli.jpg

Een eenvoudig en snel gerecht, dat in de zomer toch lekker fris aandoet:

Voor twee personen:

– een dubbele kipfilet
– olie, bij voorkeur wokolie
– een dikke stronk broccoli (zo’n 500gr)
– pasta
– een (half) doosje room
– bindmiddel, aka maïzena express
– peper en zout
– basilicum of iets anders van kruiden naar smaak

Snij de kip in kleine blokjes en roerbak ze in de hete wokolie, met peper en zout.
Kook ondertussen de broccoli beetgaar en laat uitlekken. Snij ze daarna in kleine roosjes (verbrand je vingers niet), eet de steeltjes meteen op of snij ze ook in stukjes en voeg bij de kip. Voeg daar dan een half doosje room bij (of meer of minder naar smaak) en werk af met basilicum, peper en zout, en eventueel wat bindmiddel.
Vergeet niet ondertussen de pasta te koken. Het model is naar believen, uiteraard. Als je, zoals ik vandaag, kiest voor tricolore spirelli en daar dan een pak teveel van kookt, kan je je bezighouden met alle roodjes eruit te vissen, zodat je een prachtige symfonie krijgt van wit en groen. Laat de pasta uitlekken, en meng ze onder de kip en broccoli.

Smakelijk.

Mijn goede daad voor vandaag weer gedaan: na het schooltoneel (wat trouwens zeer experimenteel was, bizar eigenlijk) een jongetje van 12 naar huis gebracht, omdat die anders om half tien ’s nachts nog met de bus moest. Met plezier een vijftal kilometer omgereden dus.
Speekmedaalde voor mezelf. Ja hoor.

Cinema was het, zeker?

Note to self: nooit meer een poging ondernemen om op 1 november naar de cinema te gaan. Bart en ik zijn vrolijk in de auto gestapt om naar ‘Perfume’ of ‘Children of Men’ te gaan kijken, we zijn niet eens tot aan de cinema geraakt. Het was al aanschuiven op de ring, en we zijn dan maar het kleine straatje aan het frietkot vóór de cinema weer ingeslagen, terug naar huis gereden, langs de videotheek gepasseerd (crap, moet dat ding nog gaan binnensteken) om er Mission Impossible III te lenen, en ons in onze zetel geïnstalleerd. Gezellig met ons getweetjes (Wolf zit bij oma) met de gordijnen dicht, schemerlampjes aan, amarettojenever in de hand. Snel een schaal calamares gefrituurd, en na afloop samen een pot Caramel Sutra van Ben & Jerry’s soldaat gemaakt.

Meer moet dat niet zijn.