Cake met wortel en speculoos

Ik had deze namiddag afgesproken om koffie te gaan drinken bij Charlotte en Thomas en vooral hun stralende baby Athena te gaan begroeten. Zo geschiedde, en het werd vakkundig vastgesteld dat het inderdaad een pracht van een baby is, een ode aan de godin waardig.

We kletsten honderduit, dronken koffie en aten cake. Niet zomaar cake, nee, ik had er deze namiddag nog met Merel gebakken, zodat ik met een nog warme cake kwam aanzetten bij Charlotte.

Hij werd geproefd en goedgekeurd, het was op aanraden van Chantal, mijn kuisvrouw.

Het recept vond ik terug op Njam, maar ik heb er, zoals bij al mijn cakes, nog een scheut melk aan toegevoegd. Dat maakt de cake net iets smeuïger, iets minder droog. Ik zou zeggen: doe er uw voordeel mee!

Oh, en blijkbaar is het verplicht om er de mop van de worteltjestaart bij te vertellen. *rolt met ogen*

Ingrediënten

400 gr zelfrijzende bloem
4 eieren
100 gr blonde kandijsuiker
100 gr griessuiker
200 gr boter
200 gr fijngeraspte wortelen
200 gr fijngemalen speculaas

Bereiden:

Klop de boter samen met de twee soorten suiker tot een romige massa, voeg er een voor een de eieren aan toe onder voortdurend kloppen.

Meng de zelfrijzende bloem onder het beslag en spatel er tot slot de fijn geraspte wortelen onder.

Vet een cakevorm in met wat gesmolten boter en bestrooi met een beetje griessuiker, klop de overtollige suiker uit de vorm.

Lepel een laag van het cakebeslag over de bodem van de bakvorm en bestrooi met wat fijngemalen speculaas, herhaal dit tot het beslag en de speculaas zijn opgewerkt. Haal een mes door het beslag om de cake mooi te ‘marmeren’.

Verwarm de oven voor op 170°C en bak de cake in circa 40 minuten af in het midden van de oven. Controleer of de cake gaar is door er met een mes of breinaald in te prikken, wanneer er geen beslag meer blijft aankleven is de cake gaar.

Laat de cake afkoelen op een rooster.

Doodgewone zondag

Hehe, eindelijk weer eens een normale zondag! Een zondag waarbij er was werd gedraaid, ik mijn pa ging ophalen tegen half twaalf en hij dus gewoon bij ons aan tafel zat. En het eten gelukkig lekker vond. En daarna koffie dronk, en mijn blog las, en de kousen sorteerde en opvouwde.

Het doet echt deugd dat hij gewoon terug… normaal is. Echt.

Tegen een uur of vijf bracht ik hem terug naar huis, met twee maaltijden netjes ingepakt en een croissant voor vanavond. Zo hoort dat.

Oh, en we reden nog langs het kasteel van Lovendegem waar Guido donderdag een nieuwe cache had gelegd, en we waren zowaar de tweede om hem te vinden! Komt dat tegen!

In elk geval: een goeie dosis normaliteit, want voor een chaotische geest als de mijne niet slecht is.

Goed gevuld

Toen we opstonden, was het aan het regenen. Op zich was dat wel nodig natuurlijk, maar wij, wij vonden dat eigenlijk niet zo leuk. Hoewel, genoeg dingen te doen.
Gisteren had ik een ganse kast boven uitgeleegd en heel veel schatten ontdekt. Veel dingen mochten meteen richting containerpark, maar we hebben bijvoorbeeld ook wel Barts oude Magic kaarten teruggevonden, zijn goeie deck met onder andere een Black Lotus en de moxen, en een Ancestral Recall. Wellicht zegt u dat niks, maar het zou zo’n 20.000 euro waard zijn. Tsja.

Er zat ook een hoop oude elektronica in, en ook een heel leuk spel, Mind Flex. Je moet een sensor op je hoofd zetten, en door je te concentreren wek je hersengolven op, waarmee je een klein blazertje bestuurt en daarmee een balletje kan doen bewegen. De jongens vonden het de max!

In de namiddag pakten we ons dan op en reden naar Ursel voor een bezoekje bij mijn grootmoeder. Alleen wist ik eigenlijk niet dat ze om half vier naar de mis wil op vrijdag, en dus konden we maar een twintigtal minuten blijven. Niet dat we dat zo erg vinden, ze is intussen 97, blind en half doof, en ze valt nogal in herhaling, laat het me zo stellen.

We zijn dan maar, volgens traditie, bij de bakker gepasseerd en hebben buiten aan de picknicktafel onze koeken opgegeten met behoorlijk wat gegiechel en idiotie. Zo hoort het ook, natuurlijk.

Tegen half vijf waren we terug thuis, lekker rustig. Allez ja, ik ben dan nog maar aan wat schoolwerk begonnen. Het is per slot van rekening al augustus, en die brochures maken zichzelf niet.

Confituur van eigen kweek!

Ik had het hier eerder al gezegd dat ons klein aardbeienveldje gigantisch zijn best doet dit jaar. Ik heb er zelf verschillende keren een ganse pot van geplukt, Véronique is twee keer komen plukken, en we kregen ze eigenlijk gewoon bijtijds niet op.
Vandaag ben ik nog eens het perkje ingedoken en heb er 1,290 kilo uitgehaald: ideaal om een portie confituur van te maken en nog milkshake ook.

Zelfgemaakte confituur is sowieso lekker, maar die van zelfgekweekte aardbeien, dat is nog iets anders. Smaak, man, maar smaak! Ongelofelijk!

Eigen kweek

Ik weet niet wat het dit jaar is, maar mijn aardbeien kunnen blijkbaar hun geluk niet op!!!

Het is maar een klein lapje grond, maar ik heb er nu al zo’n kilo of drie van gehaald, en ze beginnen nog maar goed! Eerst de oogst van vorige week, dan die van gisteren. Geen idee waar dat gaat eindigen, wellicht in de confituur ^^

Naast de aardbeien – enfin, intussen eigenlijk tùssen de aardbeien want die zijn aan het woekeren – staat er ook al sinds jaar en dag een aronskelk. Vorig jaar heeft die niet veel gedaan, dit jaar is die ook enorm in gang geschoten, waardoor ik een mooi boeketje binnen heb kunnen zetten en de plant zelf ook nog bloemen over had.

Moesten nu nog de kruiden die daar staan meewillen, dan ben ik er. Iemand toevallig munt of citroenmelisse op overschot?

Vlindercake en slingers

De dag voor Merels verjaardag, en dus moest er cake gebakken worden. De instructies waren duidelijk: “Mama, opnieuw vlindercake hoor, in geel en roze!”

Juist ja. En dus bakte mama twee cakes, een gewone en eentje met rode kleurstof, sneed er dan plakjes van, stak telkens een vlindertje uit, en verwisselde die dan. Meer moet het echt niet zijn, niet versierd of niks, gewoon vlindercake. En tot grote vreugde van de juf ook al meteen gesneden en in servetjes.

Toen ze in bed lag, heb ik ook nog de kamer versierd. Allez ja, na de koorrepetitie, dus rond half twaalf ’s nachts. Ne mens moet toch iets doen, nee? Kobe en ik waren speciaal nog extra materiaal gaan kopen: nieuwe slingers, verjaardagskaartjes, een ballonnenslinger met lichtjes…

En morgen wordt ze dus acht jaar, mijn klein wondertje…

 

Scoutsbadges

Kleine tip tussendoor voor de ouders wier kroost ook in de scouts zit: als ge die verdomde badges moet verwisselen van de voor- naar de achterkant, het nieuwe exemplaar, of, zoals bij ons, exemplaren moet opnaaien, of – godbetert – alles moet lostornen en op een nieuw hemd naaien wegens eruit gegroeid: pakt u een prittstift, en plakt die badges eerst gewoon goed vast! Ge ziet daar niets van, dat wast er gewoon uit de volgende wasbeurt, en die dingen zijn een pak makkelijker te naaien.

Zegt niet dat ge het nu niet weet he! Trouwens, dat geldt vooral ook voor ritsen die moeten vervangen worden, het is een tip van een professioneel naaister.

 

Appelmoes

Toch bizar, hoe je soms kan genieten van kleine dingen. Soms heb ik gewoon zin om met mijn handen zelf iets te maken, zoals pakweg die confituur. Ik kan die veel sneller en zelfs goedkoper kopen in de winkel, maar toch maak ik ze liever zelf. De zelfgemaakte is trouwens ook gewoon lekkerder.

Zondag kreeg ik van Nelly een ganse krat appels mee, ik vermoed goudrenetten. Euh… Aangezien ik op woensdag niet moet lesgeven, heb ik tussen het werk door tijd gemaakt om een groot deel van die appels te schillen en er een stevige appelmoes van te maken, licht zurig en met nog kleine stukjes. De kinderen vonden hem superlekker, en ik, ik genoot van het feit dat ik die gewoon zelf heb gemaakt. Want kan ik die veel sneller en zelfs goedkoper kopen in de winkel? Jazeker, maar die zelfgemaakte is gewoon lekkerder. Vraag maar aan de kinderen.