Geplaatst op

Huis

Ik geef het toe, ik blijf verliefd op mijn huis. Ik vond het 18 jaar geleden al de max, toen we het voor het eerst zagen en op een paar uur moesten beslissen of we 6 miljoen Belgische frank gingen uitgeven of niet. Ik heb er nog steeds geen moment spijt van.

Intussen zijn er al drie rondes van verbouwingen overheen gegaan. In ronde 1 pakten we de zolder aan en toverden die om in een bureau, compleet met nieuwe trap en al,  in de tweede ronde werd de badkamer vernieuwd en de woonkamer gemoderniseerd (houten plafond eruitgehaald, parket gelegd, alles wit geschilderd met felrode hangkasten, en nieuwe gordijnen en zo) en mijn bureau aangepakt, en vorig jaar hebben we dan de grote verbouwing gehad, met een nieuw stuk huis, een nieuwe keuken, een nieuwe kamer voor Kobe, een tweede badkamer voor de jongens en een heuse wasplaats.

Intussen zijn ook alle andere kamers vernieuwd en geschilderd, en staat het hele huis naar onze hand. Heerlijk. Maar vooral die nieuwe keuken aan onze woonkamer, daar blijf ik wild van. Zeker als Chantal net alles heeft schoongemaakt, er nog geen kinderen gepasseerd zijn, en de zon schijnt. En met de nieuwe tuin is ook het uitzicht gigantisch verbeterd, al is die nog lang niet af.

IMG_1126 IMG_1124

 

Geplaatst op

Laboratorium

“Goh”, verzuchtten de jongens, “hadden wij maar een labo, een plekje waar we kunnen experimenteren met de nieuwe stiftenmaker, of met klei of andere dingen, en dat we dan alles gewoon kunnen laten staan zonder elke keer alles te moeten opruimen en de volgende keer weer van nul te moeten beginnen…”

Hmm, dacht ik, daar zit wat in. Ik heb namelijk een larpkot boven: een stukje van de vroegere zolder, naast onze kamer, dat eigenlijk nog niet is afgeslagen of afgewerkt. Er ligt een vloer in van OSB-platen, en het schuine deel van het dak is min of meer geïsoleerd met de overschot van de rest van de zolder, maar dat is het zowat. De rest is blote, ongeïsoleerde buitenmuur, en er zijn geen vensters, alleen maar veel stof. Er ligt vooral heel veel rommel: drie tafels, vol met computeronderdelen, dozen stofresten om larpkleren te maken, kabels en larpgerief, en er staat een kledingrek met larpkleren. Oh, en nog een rek met larpgerief ook. Vandaar uiteraard de naam “larpkot”, want ik heb in die twintig jaar vooral heel veel gerief verzameld.

Er mocht wel eens in opgeruimd worden, ja.

Vol goeie moed togen we aan het werk: eerst de zolder ontdoen van alle lege dozen van spullen waarvan de garantie inmiddels overschreden is, en dan de computerdinges uit het larpkot naar de zolder. Verder alles opruimen, opkuisen, stofzuigen, leegmaken, van plaats verhuizen, nog eens afkuisen, nog eens stofzuigen, de tafels nog eens afkuisen, tapijt leggen, stofzuigen, en een staande lamp installeren, samen met een klein elektrisch vuurtje.

Het resultaat na een paar uur stof eten, weg van het daglicht, mocht er best zijn:

De jongens zijn content, ik heb ze al een paar uur niet gezien, er is een hoop speelgoed al naar ginder verdwenen, en ik heb lang verloren gewaand larpgerief teruggevonden. Man, maar ik heb kostuums zeg!

Enfin, iedereen content.

Geplaatst op

Zondag

Een hele rustige dag vandaag, met gewoon de standaard huishoudelijke plichtplegingen, zoals de was en wat verbeterwerk en zo. Eigenlijk zijn er drie tweets die het vandaag behoorlijk goed samenvatten.

1.

tweet1

Tsja. Ze moeten het stilaan zelf leren. In het begin deed ik het met de naaimachine, maar als je het kenteken het jaar daarna er weer moet afhalen en op een andere plaats hangen, beschadig je de stof van het hemd, heb ik vastgesteld. En dus wordt het met een simpele steek vastgezet, en mogen ze dat stilaan ook zelf kunnen. Ik heb in elk geval goed gelachen, maar het zou rapper gegaan zijn als ik het allemaal zelf had gedaan, zo blijkt :-p

2.

tweet2

Rare jongens, die Waeles. Serieus zeg.

3.

tweet3

Tsja, als je was moet vouwen en je dochtertje wil per se helpen, wat doe je dan? Haar leren hoe ze haar eigen onderbroekjes moet vouwen. De jongens hoorden dat en kregen quasi de slappe lach, tot ze plots zelf ook hun eigen ondergoed moesten vouwen. Toen bleek dat dochterlief dat intussen gewoon beter kon dan zij, en was het lachen rap gedaan.

Al bij al een standaard zondag dus :-p

Geplaatst op

Nest rookmelders

Ik kan niet zeggen dat ik onverdeeld positief ben over de rookmelders van Nest. Ze zijn esthetisch verantwoord – toch in vergelijking met andere merken – en meten naast rook ook gevaarlijke concentraties CO, maar… Om een of andere reden gaan ze soms gewoon af, zomaar, zonder reden. Dan is er niet een verhoogde rook aanwezig, maar meteen volledig rookalarm, waarbij je verondersteld wordt zo snel mogelijk het huis te verlaten. Ze piepen ongelofelijk luid, en je krijgt ze niet uit. Dat is eigenlijk nog het ergste: je zou ze moeten kunnen uitzetten met de app op je iPhone, maar dat lukt daar niet. En hier kan ik het geluid wel uitzetten, maar zo lang het ding vindt dat er rook blijft, gaat hij om de paar minuten opnieuw piepen. Enfin, alle drie de dingen, want die zijn geschakeld.

Vandaag was er weer zo’n moment, en ik verschoot me dood. Bart kreeg ze niet uit, en ik heb er dan maar niks beters op gevonden dan de schuldige detector gewoon af het plafond te halen, hem uit te kloppen en buiten te leggen. En daar heeft het ook wel even geduurd voor hij vond dat er geen rook meer aanwezig was.

Rotding.

Ze hebben Bart in juni zodanig de stuipen op het lijf gejaagd – hij krijgt een melding op zijn smartphone – dat hij gevallen is met de moto en zijn knie heeft gebroken. Het eerste vals alarm toen.

Hmppf. Als het nog vaker gebeurt, vliegen ze buiten. Mooi of niet.

Geplaatst op

Bananencake

Ik vind het een kunst om bananen op exact de juiste rijpheid te krijgen. Te groen geven ze maagkrampen, maar zodra ze ook maar één zwart puntje krijgen, zijn ze al te rijp. Dat vind niet alleen ik, dat vinden ook de kinderen. Je mag die ondingen ook niet in de ijskast leggen, want dan worden ze gegarandeerd zwart, dus vliegen ze in de koele berging, waar ze helaas uit het zicht liggen en soms vergeten worden. Meh.

Een banaan met enkele zwart puntjes is dus onbruikbaar. Maar als je die dan nog een weekje laat liggen tot ze helemaal bruinzwart (maar uiteraard zonder schimmel) is, is ze plots weer multi-inzetbaar: de ideale basis voor ongezoete bananenmilkshake, om ijs te maken, of om cake te bakken. Ze is perfect als ze, wanneer je de schil opent, er vanzelf uitrolt en lichtjes glazig is. Héérlijk.

Bon, ik had dus vier van die exemplaren liggen, en het is een regenachtige zondag, en wat doet ne mens dan? Googlen, natuurlijk. En zo kwam ik op volgende site uit:

Bananencake

Ik heb de suiker vervangen door sucralose, en door het deeg wat bakbestendige chocoladedruppels gemengd. De cake valt vrij zwaar, zelfs met het extra bakpoeder, maar is wel heel erg lekker. Iets om te onthouden, voor u de zwarte bananen in de vuilbak kiepert.

Bananencake ingrediënten

Basisrecept:

  • 120 gram boter
  • 3 middelgrote, zeer rijpe bananen
  • 180 gram griessuiker
  • 250 gram zelfrijzend bakmeel
  • 1 eetlepel bakpoeder
  • 2 eieren, wit en dooiers scheiden
  • 1 met boter ingevette rechthoekige bakvorm

Bananencake maken

Bananencake

  1. Oven voorverwarmen op 180C
  2. Vet een rechthoekige cakevorm in met boter
  3. Pureer de bananen met een stevige vork.
  4. Klop de eiwitten met 2 eetlepels suiker stijf.
  5. Klop de boter met de rest van de suiker tot room en klop er daarna de 2 eierdooiers door.
  6. Meng het bakpoeder met de zelfrijzende bloem (en indien gewenst de kaneel en het nootmuskaat) en klop de bloem door de bananenpuree tot er geen klonters meer overblijven.
  7. Voeg hierbij het boter-suiker-dooier-mengsel en klop goed door elkaar. (voeg indien gewenst nu rozijnen, noten of chocolade chips toe)
  8. Spatel het stijfgeklopte eiwit door het deeg.
  9. Schep het deeg in de bakvorm, leg indien gewenst enkele schijfjes banaan bovenop het deeg en bak gedurende 40 minuten op 180 graden en daarna 30 minuten op 150 graden.
  10. Laat de bananencake afkoelen alvorens aan te snijden.
Geplaatst op

Planten

Vandaag heb ik eindelijk tijd gemaakt voor een werkje dat ik eigenlijk in het begin van de vakantie al had moeten doen: mijn kamerplanten aanpakken! Ik had ook alle planten uit de klas meegebracht, en de meeste daarvan waren ook aan een nieuwe pot toe. Maar aangezien ze straks weer allemaal binnen moeten, drong het zich nu echt wel op.

Gelukkig vond ik twee superhelpers, die vrolijk met potaarde, schopjes en potten in de weer gingen.

IMG_8551

Ik kwam wel tot de vaststelling dat ik écht veel planten heb, dat ik daar moeilijk afstand van kan doen, en dat ik de grassen met schildluis écht beter weg gooi… Maar bon, op het eind van de middag stonden er een hoop plantjes vrolijk te wezen in een verse laag aarde rondomrond, en had ik een hoop nieuwe kleine lege potjes. En de missie om maandag naar de Brico of zo te gaan om verse potaarde en een paar echt grote potten voor de ficussen.