Acta Diurna de muliere ludenti
Al drie jaar lang liggen er in onze tuin twee stapels arduinen stenen, bedoeld om het gangpad mee af te zomen. Ik ging dat destijds ingraven, maar dat is er nooit van gekomen, om diverse redenen. Nu, na drie jaar, zitten ze eindelijk in de grond. Ik vind het resultaat gewoon schitterend! Geen stukjes schors meer op het pad, en het ziet er meteen proper uit ook.
Het is trouwens ook hond-goedgekeurd.
Aangezien we enkel de grote zetel hebben gehouden, en de kleinere zetel weg hebben gedaan, hadden we nu niks meer om tegenover de zitbank te zetten. Ik had al lang mijn oog laten vallen op van die strakke lederen kleine eenzitjes, en in de Weba vond ik er met bijpassende poef/berging, die in de zetels zelf passen.
Misschien wat onduidelijk, maar bijgaande foto’s werken wel verhelderend. Ik vind ze alvast mooi.
Wolf had op voorhand al uitgebreid in zijn klas verteld dat hij naar Plopsaland mocht. Daarop had de juf een hele goeie suggestie: geef je kind een kaartje mee waarop niet alleen zijn naam staat (dat weet hij/zij doorgaans wel) maar ook de telefoonnummers van de ouders of degenen met wie hij mee is. Als hij dan verloren loopt, kan er gebeld worden, en moet er niet omgeroepen worden en zo. Op die manier bespaar je een hoop paniek en gezoek.
Wolf had dus in zijn binnenzak zo’n kaartje zitten, op zijn eigen uitdrukkelijke verzoek. Hij voelde zich meteen een pak geruster.
Die juf van Wolf, die is nog zo dom niet 🙂