Tuinkist

Wolf was vrij categoriek vorige week, toen de kinderen samen de garage en het tuinhuis aanpakten: de tuinkussens moesten een andere plaats krijgen, bij voorkeur in een kist in de tuin.

Ik gaf hem geen ongelijk: momenteel liggen ze in de garage, en liggen ze in de weg als ik met mijn fiets moet passeren. Maar vooral: het is een ongelofelijk gedoe om ze binnen en buiten te leggen, en ik kan het zelf niet, ik moet telkens een beroep doen op de huisgenoten.

Gisteren sommeerde ik Kobe om mee een kist te halen in de Brico, of om op zijn minst toch eens te gaan kijken. Jawel, een exemplaar dat nét groot genoeg was, kon onze goedkeuring wegdragen en werd dan ook prompt door Kobe en een zeer bereidwillige medewerker van de Brico zelf weggedragen naar de auto. 130 euro armer en een half uurtje gepuzzel van Kobe later, stond er een kist te pronken in de tuin. De kussens kunnen er nét in, want we hadden de buitenafmetingen gerekend en niet gezien dat er binnenin een boord was van 5 cm rondom. Ach ja, het lukt.

En toen zag Merel de kist, gevuld met zalige zachte kussens, op een lekker warm plekje, en heeft ze ze meteen, zoals een heuse kat betaamt, geadopteerd als chill plekje. Als in: je gooit er een van de kussens uit, neemt je gsm mee, en installeert je in de kist met het deksel half dicht. Warm, zacht, afgezonderd en perfect van grootte.

Ik was haar meteen een uurtje kwijt, jawel.

Maar ik moet het toegeven: ’t is wel een gemak, die kist.

Opgeruimd staat netjes

Ik had de kinderen deze week gevraagd om even een uurtje mee te helpen opruimen hier beneden: gewoon de rommelhoekjes aanpakken en vooral ook het gerief voor het containerpark klaar te leggen. Het is niet dat het hier vuil ligt – daar hebben we gelukkig Chantal voor – maar gewoon… rommel. Dingen die blijven liggen. Je kent het wel: een schroevendraaier die gebruikt is om het bakje van iets open te vijzen, die lege batterijen die naar de box in de berging moeten, wat magazines die richting papierslag moeten verhuizen, ontsmettingsgel die op de kast is gezet maar in de berging moet…

Resultaat dik drie uur later, toen ze er eens in gevlogen waren: tuinhuis opgeruimd, garage opgeruimd, berging volledig opgeruimd, alles voor het containerpark klaar gezet, boekenkast in orde gezet, nog extra dingen netjes gemaakt en mijn rug steendood.

Oud zijn, veronderstel ik. Maar wel een ietsjes properder huis. Het zijn schatten.

Apple Watch

Mijn fitbit heeft het nog maar eens begeven. Allez ja, het ding werkt wel nog, maar het scherm is weer helemaal flou geworden, ondanks het feit dat hij waterdicht zou moeten zijn. De twee vorige edities hadden dat ook, en ik heb het er een beetje mee gehad.

Wat ik ongelofelijk fijn vond aan dat ding, is dat het me liet weten wanneer ik gebeld werd, want mijn telefoon staat standaard op stil. Ook berichtjes kon ik op die manier zien. Tenminste… als hij wilde meewerken. Want wat ik de laatste tijd ook probeerde, die functie werkt niet meer, en dan wordt het meteen een pak minder interessant.

Nu had Bart nog een oude Apple Watch in zijn schuif liggen. Hijzelf had destijds de nieuwe versie gekregen en de oude lag dus opzij. Wolf wilde die niet meteen dragen omdat dat voor een gast van zeventien nogal patserig overkomt, en eigenlijk draagt hij ook niet graag een uurwerk.

Ik dacht: “Goh, laat ik het eens proberen, dat ding telt ook stappen en zo, en wie weet kom ik er wel nog mee overeen. En het ligt hier toch maar te liggen.”

Awel, ik ben vooral een kieken dat ik dat ding een jaar heb laten liggen. Ik ben zo iemand die nooit weet waar haar gsm ligt, en ik kan dus oppakken met die watch en dan op zoek gaan naar mijn telefoon terwijl ik, als een FBI-agent, met mijn uurwerk praat. Het ding laat me dus uiteraard weten wanneer ik gebeld word, maar stuurt ook berichtjes door van messenger en Whatsapp en zo. Uiteraard telt het stappen en zit er zo’n bewegingsapp op, maar ook het instant weerbericht en dergelijke.

En – ik heb het nog maar één keertje gedaan, maar bon – midden in een les moest ik iets googlen maar ik had geen zin om op mijn bord een aparte google op te starten, en dus vroeg ik aan mijn uurwerk hoeveel meter dunne darm een mens heeft. Altijd fijn om dat meteen te kunnen aflezen. (En ja, het ging over het geluid dat je darmen maken, een mooi Grieks woord, borborigme.)

En dan kan je bijvoorbeeld ook onmiddellijk je agenda raadplegen en andere dommigheden.

Enfin, een dikke aanrader dus. Iets wat ik al veel eerder had moeten beginnen gebruiken. Ik zou er zelf het geld niet aan geven – die dingen zijn pokkeduur – maar het is echt wel handig, yup. Sorry, fitbit!

Hoe zet je een nieuwe boord aan een pull?

Ik schreef het al in 2014: toen had Wolf drie fantastische sweaters van UGent gekregen, maar van twee daarvan waren de manchetten versleten.

Ik heb toen voor mezelf een fijne handleiding geschreven om die manchetten te vervangen: daar is twee keer niks aan.

Intussen heeft ook Kobe de pulls gedragen, en jawel, nu draagt Merel de pulls met gusto. Vooral de lichtblauwe is haar favoriet, maar ze mag ze echt niet meer dragen voor school. Eentje is onherroepelijk gesneuveld, bij eentje is de boord niet alleen uitgelebberd maar echt ook gewoon vol gaten, en bij de derde kan je je duimen door de manchetten steken. Tijd dus, voor een nieuw bezoekje aan de Veritas.

Dat aanzetten is dus echt kinderspel en een werkje van een kwartiertje met de naaimachine, nog niet. Alleen het losmaken van de kapotte boord, dat is een prutswerkje op zich. Maar Merel heeft nu wel haar twee favoriete pulls terug ^^

En yup, we hebben op de site van de universiteit al gekeken voor nieuwe, maar blijkbaar maken ze er bijna geen meer, alleen nog een paar kleuren en maten. Anders had Wolf er echt nog wel eentje gewild, die dingen zitten/zaten verschrikkelijk goed.

Wafels!

Ik had het Merel beloofd om nog eens wafels te bakken, had al verse gist gekocht, en met dat winterweer dat we hadden, besloot ik woensdag om er toch eens werk van te maken.

Het probleem met gistwafels is dat je dat niet op den bots kan doen, je deeg moet twee uur rijzen. Maar ik had er dus aan gedacht, en de kinderen protesteerden niet.

Alleen… met zes personen – Arwen was hier ook – gaat dat vreselijk traag, en dus vroeg ik aan Bart om toch nog het oude Nova wafelijzer van ons ma uit te halen. Een zalig ding, maar de stekkers zijn… om het nog zacht te zeggen, niet optimaal meer.

Het was denk ik al een jaar of tien niet meer gebruikt en ik was dus ook compleet vergeten dat het toch wel een kwartier nodig heeft om om te warmen. Maar zodra het warm is, man, dat gaat vooruit! Het is een stuk heter, blijkbaar, dan hedendaagse wafelijzers en de smaak is dan ook anders. Echt, zo’n zalige wafels!

Er werd bijzonder grondig gesmuld, er werd vooral niet geprotesteerd, en er werd de volgende ochtend nog eens genoten van de overschot.

Maar bon, toch een vraagje: hoe zou ik die stekkers kunnen vervangen? Of laten vervangen? Want er zit geeneens aarding op en de stekkers zijn nog van een soortement bakeliet of zo.