Geplaatst op

Vredesdag

Twee jaar geleden lieten we met het GO! atheneum Mariakerke de Poeljemarkt in Gent, beter gekend als de plek waar de Schaapstal (stadshal) staat, omdopen tot Vredesplein.

Dit jaar zette een aantal collega’s opnieuw de schouders onder dit initiatief, deze keer zonder andere scholen, maar wel nog steeds met een optocht van 800 man van Mariakerke naar het centrum. Gelukkig was er politiebegeleiding, want begin er maar eens aan.

In de voormiddag waren er tal van lezingen en workshops voor de leerlingen, onder andere door Walter Van Steenbrugge die hier vlakbij zijn kantoor heeft en meteen enthousiast was.

Onder de Stadshal zelf was er een toespraak van onze burgemeester, eentje van Hafsa, de schepen van onderwijs, werd het Vredeslied gezongen en was er nog poëzie van de leerlingen. Yup, het was goed. Alleen was ik er eigenlijk niet bij: door mijn viervijfden werk ik niet op maandag en was ik dus ook niet ingeschakeld. Ik ben dan wel tegen kwart voor drie – te laat, maar ik was druk bezig thuis en had de tijd niet gezien – naar het plein gefietst, net op tijd om nog een deel van het lied te horen en zo. De speeches heb ik gemist, maar de sfeer zat er wel in, ja.

Blij dat ik alsnog tot hier ben gefietst, ja. Zeker omdat we daarna nog met een handvol collega’s op een terras zijn gaan zitten, en daar heb ik echt van genoten. En uiteindelijk heb ik nog een cache die zijn dopje kwijt was, gerepareerd. Wat een heerlijke herfstdag was dit, zeg!

Geplaatst op

Sjaal voor Merel

Merel vroeg me enkele weken geleden of ik een sjaal voor haar kon maken. In zacht materiaal, met strepen, en lang. Ik liet haar kleuren kiezen, kocht merinowol – ja het is een dure sjaal, al bij al – en begon te haken.

En toen stopte ik elvendertig draadjes in, en was ze er bijzonder blij mee. Gelukkig maar. Ik ben eigenlijk ook zelf wel content van het resultaat, ja.

Mocht er nog iemand eentje willen: je betaalt enkel het materiaal.

Geplaatst op

Nieuw elan voor Bart in de tuin

Bart heeft het het laatste jaar zo druk gehad, dat het tuinwerk er bij inschoot. Ik snap dat volledig: als je een hele dag keihard hebt gewerkt, plof je daarna gewoon in de zetel en ga je niet nog rondpoteren in de tuin omdat het moet.

Ik had in het voorjaar de bloembakken voorzien van wat kleurrijke plantjes, ik had een basilicum en een munt geplant, en dat was dat. Ha ja, want ik mag absoluut niet in de tuin werken van mijn rugspecialist, en als ik het toch doe, merk ik meteen waarom hij het me verbiedt.

Maar nu is Bart plots weer in gang geschoten, en ik vind het zalig. Hij heeft de moestuinbakken voorzien van compost en wintergroenten, en algemeen wat opgeruimd.

Daarnaast is hij ook de bloembakken opnieuw beginnen vullen met herfstplantjes:

Waar het gras de droogte toch niet had overleefd, heeft hij opnieuw ingezaaid:

en uit een van zijn moestuinbakken zijn er nog wortels tevoorschijn gekomen van vorig jaar:

Zelf had ik al een wreed wijs plantje voor buiten op de tafel meegenomen. Geen idee wat het is, maar het zijn fijne kleine bloemetjes.

En ik hoor intussen dat hij nog dingen heeft besteld, onder andere een tweede boom voor in de tuin. Er staat nu een zeer enthousiaste krulwilg die heerlijk veel schaduw geeft in de zomer, en er komt nu nog een paulownia, blijkbaar de snelstgroeiende boom ter wereld, maar vooral: met prachtige paarse bloemen. Ik kijk er nu al naar uit!

Geplaatst op

Leeshoek op school

Gisteren heb ik de hele voormiddag alweer op school gezeten. We zijn namelijk met twee collega’s Nederlands volop bezig met een echte leeshoek. De schoolbib zit in een zeer groot lokaal dat wel permanent als lokaal Nederlands gebruikt wordt, maar waar achteraan nog voldoende plaats is, zeker als we enkele kasten wegdoen die gevuld zijn met oud vakspecifiek materiaal. En met oud bedoel ik dan: spellingwijzers uit 1984 – de spelling is al vier keer veranderd intussen – Artis Historiaboeken, eentje met zelfs de spelling “den Chineeschen afgevaardigde” en wel meer van dat soort dingen.

Enkele kasten hebben we al leeg kunnen maken en een halve papiercontainer gevuld, en we hebben intussen ook een hele reeks eigentijdse Engelstalige romans uit die kasten gevist en apart gezet.

De bedoeling is om daar nu enkele zetels te zetten – die hebben we al, we moeten ze enkel nog ophalen – en een tapijt, enkele lampjes, wat plantjes en dergelijke. Wie wil, mag dan in alle rust over de middag in een prikkelarme omgeving zitten lezen. Voor sommige leerlingen kan dat ook echt wel nodig zijn. denken we.

Mijn rug vond het niet zo leuk, maar het gaf wel voldoening om het vooruit te zien gaan. Hopelijk heeft het nu ook succes.

Geplaatst op

Avondje zee

Mijn dag was vandaag een beetje vreemd. Eigenlijk had ik afgesproken om met Max te gaan ontbijten, maar ik had ’s nachts moeten overgeven, en toen ik wakker werd, voelde ik me allesbehalve: misselijk, mottig, beetje hoofdpijn… Ik heb Max afgebeld en ben zowat de rest van de dag in de zetel blijven liggen, en heb nog een stevige dut gedaan ook.

De hoofdpijn werd erger, Dafalgan hielp niet, en dus nam ik een Excedryn, een middel tegen zware hoofdpijn en migraine. En kijk, binnen het half uur voelde ik me prima! Het moet dus een verholen migraine geweest zijn, en achteraf gezien kan dat wel kloppen, ja.

Maar mijn dag was dus compleet verloren geweest. Tot Bart zei dat hij die avond een diner had in Knokke, en ik op den bots besloot om zijn chauffeur te zijn en in Knokke te gaan geocachen intussen. Hij moest me dan maar een berichtje sturen wanneer hij daar aan het afronden was, en dan kwam ik hem wel weer oppikken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik gooide hem af aan La Reserve en reed verder voor de stadscache van Knokke in een stukje park met duingrond. Mooi, zo in dat avondlicht!

Ik reed wat verder en ging in Duinbergen nog een paar caches oppikken, zelfs een webcamcache van een plaatselijke zeil- en surfclub. Ik genoot van de wind in mijn haar, de zon op mijn snoet, het geluid van de meeuwen en de golven, en uiteraard ook nog van een ijsje.

Ik moest me nog reppen toen Bart me een bericht stuurde: ik zat wel een eindje verderop. Maar ik heb er gigantisch van genoten. Moest het geen uur rijden zijn, ik reed vaker ’s avonds eens naar zee…

Geplaatst op

Kouwe plat

Eigenlijk post ik dit alleen maar omdat ik ook de foto van ons pa wil posten. Met commentaar.

Die mens komt hier dus elke zondag, en elke zondag doet Bart zijn uiterste best om ons iets lekkers voor te schotelen dat ons pa, met zijn slikprobleem, ook kan eten. Dat is doorgaans een voorgerechtje, dan een hoofdgerecht en daarna koffie met een koekje. En dan om half vier koffie met taart. Ons pa kan niet zeggen dat hij hier niet gevoederd wordt.

Maar vrijwel elke keer zit ons pa dus verlekkerd te kijken naar dat eten, de ene keer al meer dan de andere, dat geef ik toe. En vandaag, vandaag was het helemaal in orde: kouwe plat, en dat is in dit weer een van de favorieten van ons pa.

De tafel was dan ook meer dan in orde:

En ons pa, die zat erbij en glunderde.

Hij moest zelf lachen toen hij de foto zag…

Geplaatst op

Wildplukwandeling met Thomas van Commotie

Bart had me een heerlijk moederdagcadeautje gegeven, en nee, dat was zelfs niet die twee dagen Amsterdam. In Sint-Amandsberg ligt namelijk Commotie, een zalig restaurant waarvan ik niet helemaal goed snap dat het nog geen ster heeft, maar dat is wellicht omdat de chef iets te eigenzinnig is. Doorgaans gaan we niet twee keer naar hetzelfde restaurant omdat er zo gigantisch veel restaurants te ontdekken zijn, maar hier waren we dus wel al twee keer geweest, gewoon omdat het prijs-kwaliteit zo goed is. Wij houden wel van dat eigenzinnige, ja.

Bart had het blijkbaar ook in de gaten gehouden, en nu deed Thomas Gellynck, de chef dus, voor het eerst een wildplukwandeling in de Rozenbroeken, met aansluitend een lichte lunch met de ingrediënten van wat we tegenkwamen erin verwerkt. Niet goedkoop, maar wel ne keer wreed wijs.

We kregen allemaal een alcoholvrij aperitief: er was sowieso geen alcohol voorzien, zelfs niet op een zaterdag, want ook dat moet kunnen, maar dus wel zelfgemaakte begeleidende sappen die meer dan de moeite waren. Daarnaast kregen we ook een zakje en een kruidenschaartje om zelf dingen te knippen. Nu, Thomas is ne wijze mens en zeer enthousiast, maar duidelijk geen leraar: hij ging vaak te snel, toonde ons wel vanalles, had wel een traject in zijn hoofd, maar was soms nogal chaotisch. Gelukkig hadden ze wel de max van een boekje voorzien met daarin de planten met beschrijving en foto en al. En we kregen van hem ook een zeer duidelijke, niet mis te verstane boodschap: blijf van paddenstoelen af! Hijzelf plukt al jaren, maar waagt zich ook niet aan paddenstoelen, dat is veel te gevaarlijk.

Heb ik bijgeleerd? Ja. Heb ik iets onthouden? Euh, laat ons zeggen dat ik blij ben dat het boekje erbij zit. Heb ik ervan genoten? Bijzonder hard.

En die lunch, die mocht er ook zijn, buiten op het terras. De chef zelf zei ook dat hij het heel tof had gevonden: gewoon in zijn T-shirt, uitleggen, zijn passie prediken, en daarna koken. Voor herhaling vatbaar. Ga gerust zelf kijken op de website van Commotie.