Geplaatst op

Avondje zee

Mijn dag was vandaag een beetje vreemd. Eigenlijk had ik afgesproken om met Max te gaan ontbijten, maar ik had ’s nachts moeten overgeven, en toen ik wakker werd, voelde ik me allesbehalve: misselijk, mottig, beetje hoofdpijn… Ik heb Max afgebeld en ben zowat de rest van de dag in de zetel blijven liggen, en heb nog een stevige dut gedaan ook.

De hoofdpijn werd erger, Dafalgan hielp niet, en dus nam ik een Excedryn, een middel tegen zware hoofdpijn en migraine. En kijk, binnen het half uur voelde ik me prima! Het moet dus een verholen migraine geweest zijn, en achteraf gezien kan dat wel kloppen, ja.

Maar mijn dag was dus compleet verloren geweest. Tot Bart zei dat hij die avond een diner had in Knokke, en ik op den bots besloot om zijn chauffeur te zijn en in Knokke te gaan geocachen intussen. Hij moest me dan maar een berichtje sturen wanneer hij daar aan het afronden was, en dan kwam ik hem wel weer oppikken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik gooide hem af aan La Reserve en reed verder voor de stadscache van Knokke in een stukje park met duingrond. Mooi, zo in dat avondlicht!

Ik reed wat verder en ging in Duinbergen nog een paar caches oppikken, zelfs een webcamcache van een plaatselijke zeil- en surfclub. Ik genoot van de wind in mijn haar, de zon op mijn snoet, het geluid van de meeuwen en de golven, en uiteraard ook nog van een ijsje.

Ik moest me nog reppen toen Bart me een bericht stuurde: ik zat wel een eindje verderop. Maar ik heb er gigantisch van genoten. Moest het geen uur rijden zijn, ik reed vaker ’s avonds eens naar zee…

Geplaatst op

Kouwe plat

Eigenlijk post ik dit alleen maar omdat ik ook de foto van ons pa wil posten. Met commentaar.

Die mens komt hier dus elke zondag, en elke zondag doet Bart zijn uiterste best om ons iets lekkers voor te schotelen dat ons pa, met zijn slikprobleem, ook kan eten. Dat is doorgaans een voorgerechtje, dan een hoofdgerecht en daarna koffie met een koekje. En dan om half vier koffie met taart. Ons pa kan niet zeggen dat hij hier niet gevoederd wordt.

Maar vrijwel elke keer zit ons pa dus verlekkerd te kijken naar dat eten, de ene keer al meer dan de andere, dat geef ik toe. En vandaag, vandaag was het helemaal in orde: kouwe plat, en dat is in dit weer een van de favorieten van ons pa.

De tafel was dan ook meer dan in orde:

En ons pa, die zat erbij en glunderde.

Hij moest zelf lachen toen hij de foto zag…

Geplaatst op

Wildplukwandeling met Thomas van Commotie

Bart had me een heerlijk moederdagcadeautje gegeven, en nee, dat was zelfs niet die twee dagen Amsterdam. In Sint-Amandsberg ligt namelijk Commotie, een zalig restaurant waarvan ik niet helemaal goed snap dat het nog geen ster heeft, maar dat is wellicht omdat de chef iets te eigenzinnig is. Doorgaans gaan we niet twee keer naar hetzelfde restaurant omdat er zo gigantisch veel restaurants te ontdekken zijn, maar hier waren we dus wel al twee keer geweest, gewoon omdat het prijs-kwaliteit zo goed is. Wij houden wel van dat eigenzinnige, ja.

Bart had het blijkbaar ook in de gaten gehouden, en nu deed Thomas Gellynck, de chef dus, voor het eerst een wildplukwandeling in de Rozenbroeken, met aansluitend een lichte lunch met de ingrediënten van wat we tegenkwamen erin verwerkt. Niet goedkoop, maar wel ne keer wreed wijs.

We kregen allemaal een alcoholvrij aperitief: er was sowieso geen alcohol voorzien, zelfs niet op een zaterdag, want ook dat moet kunnen, maar dus wel zelfgemaakte begeleidende sappen die meer dan de moeite waren. Daarnaast kregen we ook een zakje en een kruidenschaartje om zelf dingen te knippen. Nu, Thomas is ne wijze mens en zeer enthousiast, maar duidelijk geen leraar: hij ging vaak te snel, toonde ons wel vanalles, had wel een traject in zijn hoofd, maar was soms nogal chaotisch. Gelukkig hadden ze wel de max van een boekje voorzien met daarin de planten met beschrijving en foto en al. En we kregen van hem ook een zeer duidelijke, niet mis te verstane boodschap: blijf van paddenstoelen af! Hijzelf plukt al jaren, maar waagt zich ook niet aan paddenstoelen, dat is veel te gevaarlijk.

Heb ik bijgeleerd? Ja. Heb ik iets onthouden? Euh, laat ons zeggen dat ik blij ben dat het boekje erbij zit. Heb ik ervan genoten? Bijzonder hard.

En die lunch, die mocht er ook zijn, buiten op het terras. De chef zelf zei ook dat hij het heel tof had gevonden: gewoon in zijn T-shirt, uitleggen, zijn passie prediken, en daarna koken. Voor herhaling vatbaar. Ga gerust zelf kijken op de website van Commotie.

Geplaatst op

De Twaalfde Man

Merel heeft al behoorlijk lang last van haar voeten. Als in: eigenlijk zo goed als altijd al. De orthopedist had haar steunzolen voorgeschreven, maar die doen duidelijk niet voldoende. Als ze lang stapt, of zelfs maar langer dan een kwartier moet rechtstaan, doen die voeten pijn, en schieten ze vaak ook in een gemene kramp. Ik moet regelmatig haar voeten masseren, en dan voel ik die pees in haar voetzool keihard staan.

Tijd voor grondigere maatregelen dus. Wolf was destijds met goed gevolg naar een podoloog en multidisciplinair centrum geweest en was daar heel tevreden van, en dus gingen Merel en ik daar ook naartoe.

De podoloog van dienst keek en zette Merel meteen op een loopband, wandelend en lopend, en filmde dat.

Resultaat: het was zeer duidelijk te zien hoe ze haar heupen draait, hoe haar knieën naar binnen staan als ze loopt, en hoe haar voeten doorzakken. De middenvoet is te soepel, waardoor die doorzakt en haar benen niet langer in een rechte lijn van 180° staan, maar wel een hoek van 164° vormen. En dat zorgt dan weer voor een overbelaste pees die te hard moet werken en dus in een kramp schiet.

Knap en duidelijk om te zien, iets wat de orthopedist gewoon negeerde. Tsja.

Volgende week om steunzolen die een pak hoger en steviger zijn dan wat ze nu heeft, en dat zou het beoogde soelaas moeten brengen, zodat ze weer kan stappen, lopen en rechtstaan als een normale vijftienjarige.

Geplaatst op

Random zwaard

Soms vraag ik me af wat mijn collega’s wel van me denken. Allez ja, heel erg wakker lig ik er nu ook weer niet van, daarvoor ben ik te oud geworden. Maar ik heb soms het gevoel dat ik onder ‘een speciaal geval’ val bij sommigen.

Ik bedoel maar: een paar dagen geleden ging ik in de pauze even in mijn vakje kijken of daar geen post of zo was bij gekomen. Post niet, maar wel een random zwaardje. Yup, er lag zomaar, zonder uitleg, een zwaard in mijn vakje. Niet dat ik dat nu zo erg vond, maar het verbaasde me wel enigszins.

Pas vandaag kwam de uitleg: een collega zag me staan aan mijn vakje en riep me toe dat ze dus een zwaardje op de speelplaats had gevonden tijdens toezicht, en dat ze dat dan maar in mijn vakje had gelegd, want ja, de kans was er wel dat dat iets met mij of mijn vak te maken had.

Euh…

Ja zeker? Maar het was niet van mij deze keer.

 

Geplaatst op

Daar is hij weer: de vakantiekalender!

Dit raad ik dus iedereen met grotere kinderen aan: een vakantiekalender op papier! Ja, wij hebben hier een gedeelde Google Calendar, een absolute noodzaak als we willen weten wie wanneer waar zit. Maar in de vakantie verliezen we dat overzicht soms een beetje, en dus hangt hier al jaar en dag een vakantiekalender. Als ik dus iets wil inplannen, kan ik dat in één oogopslag zien, en dat is vaak nodig. Of als ik wil weten voor hoeveel personen er eten moet voorzien worden, bijvoorbeeld.
Iedereen heeft zijn eigen kleurtje stift, en voorlopig ziet het er allemaal nog bijzonder overzichtelijk uit, en eigenlijk vrij leeg. Maar geloof me: dat verandert snel.

Oh en het papier? Gewoon de rol van Ikea. Doen, zou ik zeggen.

Geplaatst op

Putdeksels

Het is me jammer genoeg te laat opgevallen, ik heb in Tokyo niet echt rondgekeken, maar… blijkbaar zijn putdeksels in Japan ook iets speciaals. Nee, lang niet allemaal, in Hiroshima heb ik echt lopen rondkijken en niks gezien. Maar ze gaan ervan uit: waarom saaie putdeksels maken als je voor quasi hetzelfde geld ook een specialere vorm kan gieten?

Het was me voor het eerst opgevallen in Odawara, maar toen dacht ik er nog niet echt iets van:

Daarna zag ik deze in Nakatsugawa: een verwijzing naar het samoeraiverleden uit de Edoperiode. En ja, soms doen ze zelfs de moeite om ze in te kleuren.

Daarna ben ik er beginnen op letten. Allez, toch als ik eraan dacht. In Nara zag ik er zelfs twee: een ingekleurde van de herten en eentje van een brandweerwagen, geen idee waarom.

En in Kyoto was er dan eentje dat naar de typische tempels en sakura verwees.

Blijkbaar lagen er in Osaka zelfs met Pokémon op, maar die waren allemaal net iets te ver.

Als ik ooit nog eens opnieuw in Japan zou komen, ga ik er echt op beginnen letten. En waarom doen we dat hier niet? Kan een mooie verrijking voor het straatbeeld zijn, toch?