Apple Watch
Mijn fitbit heeft het nog maar eens begeven. Allez ja, het ding werkt wel nog, maar het scherm is weer helemaal flou geworden, ondanks het feit dat hij waterdicht zou moeten zijn. De twee vorige edities hadden dat ook, en ik heb het er een beetje mee gehad.
Wat ik ongelofelijk fijn vond aan dat ding, is dat het me liet weten wanneer ik gebeld werd, want mijn telefoon staat standaard op stil. Ook berichtjes kon ik op die manier zien. Tenminste… als hij wilde meewerken. Want wat ik de laatste tijd ook probeerde, die functie werkt niet meer, en dan wordt het meteen een pak minder interessant.
Nu had Bart nog een oude Apple Watch in zijn schuif liggen. Hijzelf had destijds de nieuwe versie gekregen en de oude lag dus opzij. Wolf wilde die niet meteen dragen omdat dat voor een gast van zeventien nogal patserig overkomt, en eigenlijk draagt hij ook niet graag een uurwerk.
Ik dacht: “Goh, laat ik het eens proberen, dat ding telt ook stappen en zo, en wie weet kom ik er wel nog mee overeen. En het ligt hier toch maar te liggen.”
Awel, ik ben vooral een kieken dat ik dat ding een jaar heb laten liggen. Ik ben zo iemand die nooit weet waar haar gsm ligt, en ik kan dus oppakken met die watch en dan op zoek gaan naar mijn telefoon terwijl ik, als een FBI-agent, met mijn uurwerk praat. Het ding laat me dus uiteraard weten wanneer ik gebeld word, maar stuurt ook berichtjes door van messenger en Whatsapp en zo. Uiteraard telt het stappen en zit er zo’n bewegingsapp op, maar ook het instant weerbericht en dergelijke.
En – ik heb het nog maar één keertje gedaan, maar bon – midden in een les moest ik iets googlen maar ik had geen zin om op mijn bord een aparte google op te starten, en dus vroeg ik aan mijn uurwerk hoeveel meter dunne darm een mens heeft. Altijd fijn om dat meteen te kunnen aflezen. (En ja, het ging over het geluid dat je darmen maken, een mooi Grieks woord, borborigme.)
En dan kan je bijvoorbeeld ook onmiddellijk je agenda raadplegen en andere dommigheden.
Enfin, een dikke aanrader dus. Iets wat ik al veel eerder had moeten beginnen gebruiken. Ik zou er zelf het geld niet aan geven – die dingen zijn pokkeduur – maar het is echt wel handig, yup. Sorry, fitbit!
Hoe zet je een nieuwe boord aan een pull?
Ik schreef het al in 2014: toen had Wolf drie fantastische sweaters van UGent gekregen, maar van twee daarvan waren de manchetten versleten.
Ik heb toen voor mezelf een fijne handleiding geschreven om die manchetten te vervangen: daar is twee keer niks aan.
Intussen heeft ook Kobe de pulls gedragen, en jawel, nu draagt Merel de pulls met gusto. Vooral de lichtblauwe is haar favoriet, maar ze mag ze echt niet meer dragen voor school. Eentje is onherroepelijk gesneuveld, bij eentje is de boord niet alleen uitgelebberd maar echt ook gewoon vol gaten, en bij de derde kan je je duimen door de manchetten steken. Tijd dus, voor een nieuw bezoekje aan de Veritas.
Dat aanzetten is dus echt kinderspel en een werkje van een kwartiertje met de naaimachine, nog niet. Alleen het losmaken van de kapotte boord, dat is een prutswerkje op zich. Maar Merel heeft nu wel haar twee favoriete pulls terug ^^
En yup, we hebben op de site van de universiteit al gekeken voor nieuwe, maar blijkbaar maken ze er bijna geen meer, alleen nog een paar kleuren en maten. Anders had Wolf er echt nog wel eentje gewild, die dingen zitten/zaten verschrikkelijk goed.
365 – 11 april 2021 – zelfgemaakte kaastaart
Wafels!
Ik had het Merel beloofd om nog eens wafels te bakken, had al verse gist gekocht, en met dat winterweer dat we hadden, besloot ik woensdag om er toch eens werk van te maken.
Het probleem met gistwafels is dat je dat niet op den bots kan doen, je deeg moet twee uur rijzen. Maar ik had er dus aan gedacht, en de kinderen protesteerden niet.
Alleen… met zes personen – Arwen was hier ook – gaat dat vreselijk traag, en dus vroeg ik aan Bart om toch nog het oude Nova wafelijzer van ons ma uit te halen. Een zalig ding, maar de stekkers zijn… om het nog zacht te zeggen, niet optimaal meer.
Het was denk ik al een jaar of tien niet meer gebruikt en ik was dus ook compleet vergeten dat het toch wel een kwartier nodig heeft om om te warmen. Maar zodra het warm is, man, dat gaat vooruit! Het is een stuk heter, blijkbaar, dan hedendaagse wafelijzers en de smaak is dan ook anders. Echt, zo’n zalige wafels!
Er werd bijzonder grondig gesmuld, er werd vooral niet geprotesteerd, en er werd de volgende ochtend nog eens genoten van de overschot.
Maar bon, toch een vraagje: hoe zou ik die stekkers kunnen vervangen? Of laten vervangen? Want er zit geeneens aarding op en de stekkers zijn nog van een soortement bakeliet of zo.
365 – 27 maart 2021 – kip tikka massala van de Ooievaar
Merel wil een simkaart
Merel heeft eigenlijk al lang een eigen GSM, een afdankertje van ons. Alhoewel, ‘afdankertje’ is misschien niet helemaal het juiste woord bij een iPhone 7 of zoiets. Maar als Bart nu eenmaal als een freak de nieuwe iPhonemodellen verzamelt, vaart de rest van het gezin daar wel bij, ja. Je hoort mij niet klagen.
Ze kon dat ding echter alleen maar gebruiken als ze wifi had, want een simkaart, nee, dat zat er nog niet in. Hangouts met de vriendinnen? Uren aan een stuk, jawel. Maar eigenlijk wou ze zeer graag ook op Whatsapp kunnen, en op Snapchat, en ook ergens anders online gaan, en zo.
Op kousenvoetjes kwam ze ons dat vragen, en Bart repliceerde laconiek: “Kobe heeft, toen hij naar de Slimste Mens wilde kijken, een presentatie gemaakt met zijn argumenten. Doe maar.”
Iet of wat beteuterd maar ook wel hoopvol verdween ze weer. En plots, ’s avonds, stond ze hier met haar computer, klaar om aan te sluiten op het tv-scherm. Ze had zich zelfs, zoals het hoort in haar wereld, speciaal omgekleed in wat het dichtst een ‘zakenvrouw’ benadert.
De tekst op de slides is hilarisch…
Ze had zelfs badges gemaakt om rond onze nek te doen, zoals bij een echte verkiezing. Tsja.
En dus is er momenteel een nieuwe simkaart in behandeling bij Mobile Vikings. Je had haar moeten zien stralen…
Villa Ooievaar, de afhaalformule
De laatste keer dat ik naar de Ooievaar was gegaan, was blijkbaar op 16 oktober, en toen had ik de bui al voelen hangen: twee weken later waren de restaurants weer dicht.
Ik had er niet bij stilgestaan, maar onlangs had ik opgevangen dat ze nu ook meeneemmaaltijden doen, en ik dacht: vrijdag heb ik absoluut geen tijd om te koken, ik ga dus gewoon eten bestellen. Dat bleek ofwel een visvol-au-vent te zijn met puree, of de vegetarische variant. Bart en ik gingen voor de vis, de kinderen zagen toch liever het vegetarische op hun bord.
Op voorhand had ik nog gedacht dat ik maar vier porties hoefde te bestellen, maar aan de telefoon had ik daar niet meer bij stilgestaan, tot ik in de Villa Ooievaar de porties ging afhalen. Ja hallo. Tien euro per portie, 50 dus in totaal, en dit is wat ik kreeg:

En dan staat een van de visporties er nog niet op, en ook de vier andere purees niet. We hebben er met zijn allen 10 porties uitgehaald en toen heb ik er nog meegegeven aan ons pa.
En was het lekker? Yup. Zonder meer. Het vispannetje was compleet zoals het hoorde te zijn, en ik vond de vegetarische variant eigenlijk nog beter. Geen idee wat er precies in zat als vleesvervanger, ik ga dat eens moeten vragen want dat was verdomd lekker.
Met andere woorden: woon je in Gent of Wondelgem/Mariakerke, heb je geen zin om te koken, wil je voor tien euro per persoon een meer dan royale portie eten én er meteen nog een sociaal project mee steunen?
Het menu vind je op hun website, je moet een dag op voorhand bestellen. Gewoon doen.
Kam School View
Zoals ik eerder al schreef, heb ik collega’s met behoorlijk maffe ideeën.
Omdat we dus onze nieuwe leerlingen – of toch misschien toekomstige leerlingen – niet bepaald mogen laten rondlopen in de school zoals op een gewone OpenSchoolDag, hadden Lana en Ruben het ambitieuze idee om een KAM School View te maken, volledig in de stijl van Google Street View.
Met een 360° camera zijn ze alle gangen en de meeste lokalen gaan fotograferen, hebben ze overal een link gezet naar de specifieke vakken die we daar in de kijker wilden zetten – mijn bijdrage dus waren alle pagina’s met uitleg over de vakken – zijn ze zelfs de speelplaats gaan fotograferen, en als klap op de vuurpijl heeft Lana er zelfs zes easter eggs, in casu appeltjes in verstopt.
Ik vind dat persoonlijk geniaal: zo krijg je toch een beeld van de school, maar wel volledig coronaproof.
Ga gerust maar eens rondlopen op mijn school ^^
Ik ben dus zowel super trots als mega dankbaar. Echt.
So this happened…
Yup, een lader voor de elektrische auto bij ons naast de garagepoort.
Bart heeft de zijne nu al bijna drie jaar en die staken we gewoon in het stopcontact: het ding heeft maar een rijbereik van 200 kilometer en met een nachtje laden was het weer helemaal oké. Bart had zelfs geen abonnement: het is een kwestie van uitrekenen en zorgvuldig zijn, en desnoods hypermilen, of op een zodanige manier rijden dat je vrijwel niks verbruikt. Het is een sport op zich, geloof me. En in al die tijd heeft hij misschien een keer of drie mijn auto gebruikt als hij bijvoorbeeld eerst in Brussel en dan in Hasselt moest zijn.
Eigenlijk hadden we al langer zo’n lader aangevraagd, maar dat bleek maar niet te lukken. Hmm.
Maar nu mijn auto besteld is, wordt zo’n laadpaal echt wel nodig: we gaan dan twee auto’s hebben die moeten opladen en met dit ding gaat het echt wel een pak sneller dan via een gewoon stopcontact. We hebben er meteen ook een abonnement bij voor andere laadpalen, wat ook wel praktisch kan zijn.
Woensdagvoormiddag stond er hier dus een sympathieke jongeman die heel het boeltje kwam installeren en aansluiten en ons de nodige uitleg gaf.
Bon, alweer een stapje dichter naar volledig elektrisch dus.





