Nog meer kappers

Ook al had ik niet echt last van een coronocoupe, de rest van de huisgenoten, goh, toch wel een beetje, zou je kunnen zeggen met enig gevoel van understatement.

Barts haar had ik tussendoor al zelf eens moeten doen met de tondeuze, maar toen de kappers weer open gingen, was hij bij de eersten om alsnog langs te gaan en zowel haar als baard eens grondig te laten verzorgen. Het was nodig.

Wolf had zijn haar tussendoor laten aanpakken door Arwen, met goed gevolg. Maar blijkbaar wou ze dat geen tweede keer – het had drie kwartier geduurd en ze was dood van de schrik iets verkeerds te doen – en dus liep hij met een nogal lang gordijn voor zijn ogen. Hij mocht gelukkig vandaag langsgaan, niet bij de Turkse kapper hier wat verderop – daar was hij echt niet gelukkig met de verkregen snit de vorige keer – maar bij de Keratos. Duurder, maar wel dik in orde.

Kobe was dinsdag al geweest, tot mijn grote vreugde. Die heeft heel veel, heel dik en blijkbaar ook heel snelgroeiend haar, waardoor hij langzamerhand op een kruising leek tussen Samson en zo’n Vileda dweilsysteem. Echt.

Hij kwam terug met een korter, fris kopje, wellicht effectief een halve kilo lichter, en hij zag er meteen ook een stuk ouder uit: niet meer het kleine jongetje, maar echt op weg naar een man. Hij is intussen even groot als Wolf en echt aan het veranderen. Hij is nog steeds aan het groeien, nog net niet zo groot als Wolf, maar hij zal hem wel voorbij steken. Alleen is hij nog vooral lange armen en benen, in de breedte is er nog werk aan.

Yup.

Mijn kinderen worden groot. Maar gelukkig wel met deftig haar, intussen.

Toch nog kapster

Het is niet alsof ik echt last had van een coronacoupe: mijn haar groeit zodanig traag dat dat allemaal nog bijzonder hard meeviel.
Toch was ik blij dat ik deze namiddag ook nog eens naar de kapper mocht: vooraan was het behoorlijk lang geworden en vooral als het waaide ging het alle kanten uit.
Songul heeft het meteen goed kort gezet, vooral achteraan, en het ziet er, goh, redelijk speciaal uit, maar wel leuk. Alleen ben ik compleet vergeten een foto te nemen :-p Het voelt in elk geval wel alsof er een halve kilo haar af is. Wat niet kan, overigens, want ik heb niet eens zo veel haar…

Ik ga het meteen dan ook maar kleuren maandagmorgen: vorige week, met mijn ‘langere’ haar zijn er al een aantal presentaties voor de OpenSchoolDag opgenomen, de rest is voor maandag en dinsdag, en dus moet het er meteen goed uitzien.

Voor en na, zeker?

Nieuwe auto

Nee, die is er nog niet, maar hij is wel al een tijdje besteld, mijn nieuwe auto. Hij gaat wel maar ergens in de zomer geleverd worden, dus dat wordt nog eventjes puzzelen, want ik mag met mijn dieselbak de LEZ niet meer binnen vanaf 1 april.

De zoektocht startte ergens in de grote vakantie, zoals u hier kon lezen. Ik heb een paar testritten meegedaan, maar eigenlijk kan het me echt, maar echt geen bal schelen. Een auto moet aan een paar voorwaarden voldoen: groot genoeg om drie jongeren op de achterbank te zetten en met een ruime koffer zodat ik kan gaan larpen. Rijbereik van minstens 400 km met een volle batterij. Een trekhaak, of toch iets om een fietsdrager te installeren, want mijn fiets moet mee kunnen en zal wellicht niet meer in de koffer kunnen. Oh, en liefst, als dat kan, zetelverwarming, want dat kan mijn rug in de winter bijzonder appreciëren.

Maar verder? Ik lig er hoegenaamd niet wakker van, en dus heeft Bart het gewoon overgenomen en is hij beginnen vergelijken.

Uiteindelijk is hij uitgekomen bij een Skoda full electric. Ik heb het even gegoogled, want ik wist begot zelfs niet hoe het ding eruit ziet en hij heet blijkbaar de Enyaq.

Het zou ook een zwarte zijn en verder voldoen aan mijn vereisten. Ik zal het wel zien, zeker? Hij is in elk geval al besteld.

Wafelkommetjes

In juni had ik nog eens geschreven over de ragfijne wafeltjes die ik dankzij Edwin kon bakken.

Toen hadden we eigenlijk vooral een probleem met het feit dat je, als je er ijshoorntjes van wil maken, ze rond de roltuut – de plastieken kegel -moet draaien als ze nog gloeiend heet zijn en dat het echt een kwestie van seconden is. Maar met een ovenwant aan lukt het niet, en wachten tot ze afkoelen is ook geen optie, want dan zijn ze keihard en kan je ze niet meer oprollen.

Kobe was gestraft gisteren – slechte punten leveren hem een computerloze dag op, want het is niet van niet kunnen, maar van niet maken of een andere slordigheid – en bakte dus met alle plezier nog eens van die wafeltjes. En stelde toen vast dat je met een vork dat wafeltje wel perfect kunt draperen in een kommetje en het dan netjes modelleren, zodat je van die wafelkommetjes hebt, zonder je vingers te verbranden. Hij maakte er meteen genoeg van voor een vieruurtje vandaag, en ik kocht er meteen vanille-ijs bij, een blik fruitsla (of vers fruit voor wie dat wilde) en een bus slagroom.

Je had ze moeten zien glunderen vandaag. Echt. Ja, Kobe is wel de bakker hier in huis.

Dansmeisje

Merel moest al eventjes nieuwe leggings hebben: haar oude zitten vol gaten en zijn dus niet meer bruikbaar voor school. En wat nieuw ondergoed, een maatje groter, mocht eigenlijk ook wel.

Wij deze namiddag dus naar de Zeeman, want daar hebben ze volgens mij nog altijd prijs-kwaliteitsgewijs het beste ondergoed.

Ze kreeg een stapel nieuwe sokkies, nieuwe onderbroeken – en helaas niet meer de vrolijke kleurtjes maar grijs en zwart, echt waar – een paar nieuwe topjes, en… een dansoutfit. Ik zag er namelijk een flashy zwart-met-oranje-en-roze spandex broek hangen, met bijpassend haltertopje. Ze was meteen wildenthousiast, die dochter van me. En toen vonden we er nog een bijpassende scrunchie bij, stel je voor zeg! En paste een van de nieuwe paren sokkies er ook nog perfect bij!

Hier thuis heeft ze het meteen aangepast en eventjes geshowd. Zalig toch, zo’n dochter?

Je zou alleen niet zeggen, vind ik, dat ze nog maar tien is…

Gewichten

Wolf is al een tijdje op zijn eentje aan het sporten. Tsja, de fitness is niet open, rugby mag niet, dus veel alternatieven zijn er niet.

Bart had nog van op zijn kot een haltertje met gewichten liggen, maar de gewichtsklemmen om ervoor te zorgen dat die gewichten niet van de stang glijden, waren foetsie.

Een tijdje geleden hadden Wolf en ik al naar die klemmen gezocht en er een paar besteld, maar die bleken nu twee millimeter te groot te zijn. Da’s op zich niet veel, maar wel genoeg om absoluut niet te werken.

Nu had hij zijn grootvader zo ver gekregen dat die de grote halter van bij hem thuis meenam met een paar bijhorende gewichten. Zondag had opa die in zijn auto gesleept een meegebracht, en Wolf glunderde.

Hij glunderde eigenlijk zodanig dat ik het niet over mijn hart kreeg om hem nog veertien dagen te doen wachten op zijn verjaardagscadeau dat hier al een week of zo in Barts bureau lag te wachten. We hadden er deze zomer eigenlijk al voor gekeken, maar overal waren de gewichten uitverkocht. Onlangs zocht ik nog eens opnieuw, en lo and behold, er waren er opnieuw te krijgen! Ik heb meteen besteld en laten leveren: ik ga heus niet zelf met twintig kilo gaan zeulen.

Zondag liet ik dus Wolf zelf een pakketje uit Barts bureau sleuren, openmaken, en ja, hij glunderde. Nog harder.

Blije Wolf, blije mama.