Paradox
’t Is ne keer wat anders, een larp waar je naartoe trekt met diamanten en parels aan, en op hakken.
Paradox is een immersieve ervaring, een namidddag/avondgebeuren, dat zich blijkbaar telkens in een andere tijd afspeelt. De eerste heb ik gemist wegens Wolfs communiefeest, maar deze was ik dus wel paraat, in het Chicago van 1928: drooglegging, speakeasies, mafia… We speelden twee mafiaclans die kwamen overleggen om samen tegen Al Capone in te gaan: een groep Ieren enerzijds, en een Italiaanse famiglia anderzijds. Bijzonder gespannen sfeertje dus, zeker als er nog een paar dingen fout beginnen lopen.
De aankleding was prachtig, en iedereen had enorm veel tijd en moeite in de kleren en attributen gestoken. Man, prachtig om zien!
Maar heb ik me geamuseerd? Goh… Mijn ‘doelen’ waren in het eerste kwartier al geregeld, en met de Ieren bleek praten maar niet te lukken: die zaten heel vaak samen in hun eigen drukkerij te praten. Eén personage waarmee ik heel graag had gepraat, is ongeveer een kwartier in ons deel geweest, en verder niet toegankelijk. Tsja. Ik heb me, om heel eerlijk te zijn, bij momenten verveeld. Ik ben dan ook aan geen kanten zo kunnen opgaan in het spel dat het achteraf in mijn hoofd is blijven zitten, zoals blijkbaar bij de anderen wel het geval was.
Volgende keer beter.
Maar de locatie was prachtig: een oude papiermolen in Hemiksem. Hoe spelleiding die mensen zo ver heeft gekregen dat ze alle gebouwen mét machines en materiaal voor ons hebben opengesteld, ik snap het nog niet. Niet dat er ook maar één dingetje verkeerd is gegaan of beschadigd is geraakt, maar toch.
Pokémonhunt
Vandaag werd er in Gent een massaal pokémon Go!-event opgezet: maar liefst 42 pokéstops in het centrum gingen van 13 tot 18 uur permanent gelured worden, en wat voor Gentenaars zouden wij zijn als wij daar niet naar toe zouden gaan, hmm?
Het hele gezin ging dus gezwind de fiets op: Merel bij mij op de aanhangfiets, en Bart op mijn oud reserve-exemplaar, en via het Gaardenierspad reden we fluks tot aan de Hema. Al was dat laatste stukje eigenlijk al niet meer zo fluks: een massa volk op straat, de Gentse Feesten waardig. Man man man, wat was me dat zeg! Bart ging nog snel even in de Hema een nieuw fietsslot kopen, want er waren tal van sloten mee, helaas zonder sleutel. Goed bezig, Waelekes! En toen begonnen we, na een ijsje uiteraard, aan ons rondje. Veel interessants hebben we niet gevangen, maar de pokéballs werden aangevuld, en we hadden vooral een zeer fijn gezinsdagje.
We gingen nog even wat typische dingen halen in de Albert Heijn, daarna nog even in de Hema, en tegen zessen stonden we gezellig allemaal thuis. Zo op een twintig minuten fietsen van ’t stadscentrum wonen, dat heeft toch zijn voordelen.
Elftopia, dag twee
Meer van hetzelfde dus, alleen iets minder zon, en iets meer verhaal, gelukkig maar. We slaagden er ook in om een massa bezoekers te betrekken, tot algemene hilariteit. Alweer wilde Merel niet mee, en alweer zijn we gebleven tot na de vuurshow, die ik deels heb gefilmd. De jongens zijn ook nog even naar het laatste optreden gaan kijken, dat van Molotov Jukebox, gewoon omdat de zangeres de dame is die Tonks speelt in Harry Potter en Osha in Game of Thrones.
Ik heb ook deze keer nauwelijks foto’s genomen, maar ik heb er wel een paar van de ODC gepikt :-p Enjoy.
ODC op Elftopia
ODC is niet een dyslectische vorm van OCD, nee, het staat voor Oneiros Demo Crew, ofte een soort wandelend reclamebureau voor het larpen. Ze staan op allerhande evenementen, de betaling ervan gaat naar de organisatie, en we proberen mensen op die manier in contact te brengen met Larp.
Dit weekend is er voor het eerst Elftopia, een mini-Castlefest eigenlijk: een mooie locatie met stapels verklede mensen, kraampjes die cosplaygerief, larpgerief, mede, zelfs pokemongerief verkopen, verhalenvertellers, rondlopende faunen, een roofvogelshow, een gans “dorp” met steampunk, de Knights of Pendragon met een boogschietstand (onder andere), een zeemeermin die in de slotgracht zwom, een hele serie muziekgroepen, enfin, dat soort onzin dus. Het was gelukkig prachtig weer vandaag, en de vreemde vogels die wij gezien hebben, amai.
Wij stonden daar dus ook tussen, met een minilarp voor twintig man, compleet met spelkot, smidse, fighting pit die vooral voor externen bedoeld was, en natuurlijk ook een echt verhaal. Van dat verhaal is vandaag niet veel in huis gekomen, maar ik heb me echt wel geamuseerd, en ben precies redelijk verbrand ook. Merel wou niet mee en is bij Bart gebleven, maar de jongens en ik stonden al om negen uur op het terrein, en zijn gebleven tot rond elf uur, tot na de vuurshow. Impressionant, overigens.
Een paar foto’s, maar ik heb er niet echt veel getrokken, daarvoor was ik zelf te veel bezig. Morgen probeer ik beter te doen.
Zaterdags gezwem, gezwam en geschilder
Gisteren was ik nog speciaal om boodschappen gereden met de fiets, zodat we dat deze voormiddag niet hoefden te doen: we wilden gaan zwemmen. Vorige keer was Ertvelde eigenlijk een beetje tegengevallen wegens nogal saai voor kinderen, en vrij ondiep, en dus reden we tegen tien uur naar ’t Strop. Daar is het kinderzwembad een pak groter – er is zelfs een apart peuterbadje – en ook meteen een pak dieper, zodat er beter onnozel kan gedaan worden. Merel kan nog net staan in het diepste stuk, en probeerde mee te spelen met de balspelletjes die Wolf, Kobe en ik speelden. Bart trok intussen een paar baantjes, ideaal voor zijn knie.
Na goed drie kwartier was het welletjes, want we zaten nu al quasi aan de Heuvelpoort, we konden evengoed even naar het Citadelpark om de nodige pokestops te gaan afschuimen, beestjes te vangen en ballen te verzamelen. De jongens vonden het fantastisch, en Bart en ik bleven verweesd achter met een vermoeide Merel op een trapje, terwijl de jongens en onze gsms op stap gingen. Juist ja.
Maar bon, we reden terug, aten, speelden een beetje Diablo, en terwijl Kobe naar een verjaardagsfeestje was, begonnen Wolf en ik vol goeie moed opnieuw aan de platen achteraan. We gaven de twee voorste platen een tweede grondlaag, en de twee achterste platen een eerste. De vijfde plaat zit helemaal achter het tuinhuis en is moeilijk bereikbaar, en die hebben we dan maar zo gelaten :-p
Terwijl beide heren nog een avondloopje placeerden, heb ik de eerste twee platen al een eerste kleurlaag gegeven. Kwestie van uw zaterdagavond toch op een zinnige manier door te brengen. Ik moet zeggen: het resultaat mag er zijn, en is veel warmer dan het vorige geel, van 2008. Vergelijk maar (het onderste is 2008).
Volgende week komt er een tweede kleurlaag, en dan kan ik ook de rest aanpakken: definitief wieden, schors strooien, tegels afspuiten, dat soort onzin. Dan is misschien de zomer ver voorbij, maar ga ik tenminste een proper uitzicht hebben ^^
Alleszins beter dan vlak na de afbraak van het oude tuinhuis…
366 – 06 augustus 2016 – Citadelpark
Van vriendjes, vriendinnetjes en vlaaien
Wat doet ne mens als het een hele dag regent op een vakantiedag? Juist, vriendjes en vriendinnetjes uitnodigen. Kobe ging spelen bij Sebastiaan, en ik had naar Els gebeld, de mama van Merels boezemvriendinnetje Lieze. Die waren net terug van vakantie, maar het was geen enkel probleem. Dus hebben die twee hier zo goed als de hele tijd op Merels kamer gespeeld – waar ze sowieso heelder dagen zit – naar een film gekeken, en show gegeven. Dat laatste was vooral met zeer veel gegiechel, ik heb een klein stukje gefilmd.
Merel en Lieze geven een 'show' from Gudrun Rombaut on Vimeo.
Ik probeerde intussen zinnige dingen te doen, maar kwam niet verder dan het opruimen van mijn bureau en het sorteren van mijn moeders kettingen en oorbellen.
Oh, en het maken van een vlaai, maar dan ene die wél perfect lukte, omdat ik deze keer wel de correcte ingrediënten in huis had. Het is het meest simpele recept ooit, gepikt van bij Ilse: 16 speculozen, 16 lange vingers, 6 stukken peperkoek, 3 lepels bruine suiker, 3 lepels kandijsiroop, 1 liter melk. Even laten weken, mixen, 11 minuten in de microgolf (600W), roeren, nog 11 minuten, klaar. Enfin, eigenlijk niet: de vlaai krijgt maar haar consistentie als ze afkoelt, en dat is het moeilijke stuk van het hele recept :-p En als ge ze na de eerste keer bakken in een fancy vormpje giet, ziet ze er de max uit.
De leden van de Cthulhugroep hadden de nodige commentaar, maar vonden wel allemaal dat het bijzonder lekker was, dit in tegenstelling tot de rauwe champignons met dipsaus die ook op tafel stonden.
Οι βαÏβαÏοι!
Pokémon cake
Kobe wist vrij snel welke taart hij wilde: een pokémon taart! Hijzelf speelt geen Pokémon Go!, maar zoals bij alle andere spelletjes wil hij er wel alles over weten, en dus leest hij vanalles, bekijkt hij filmpjes, en is hij onze wandelende encyclopedie. Handig, dat wel.
Ik zag het niet meteen zitten om een pikachu of zo te maken – zoals drie jaar geleden de Wrecking Ball – maar zo’n pokéball, dat moest wel lukken. De cakevorm hadden we eergisteren gehaald, de cake zelf gisterenavond gebakken. Om de voetbalzeshoekjes te maskeren, ging er eerst een dikke laag slagroom over. En daarna was het een kwestie van marsepein uit te rollen. Ik dacht dat ik nog bruikbare suikerpasta had, maar dat bewaart dus blijkbaar niet: keihard, en met een voze smaak. Wij dus naar de Aveve om verse marsepein.
Kobe en Merel rolden, ik sneed in vorm en legde over de cake, en werkte dus ook af. Het resultaat mag er best zijn, maar volgende keer doe ik er nog een extra rondje bij, denk ik.
Kobe was in elk geval in zijn nopjes, en het smaakte nog ferm lekker ook.
366 – 27 juli 2016 – pokketaart
