Geplaatst op

Pokémon in Center Parcs

Ik ben mijn gsm dus continu kwijt. Niet als in: ik weet niet waar ik hem gelegd heb, maar als in: Wolf is er mee op stap en ik krijg hem niet terug. Ja, om bereikbaar te blijven Рin twee richtingen Рheeft hij de zijne in mijn handtas gestoken, maar dat is niet helemaal hetzelfde. Maar Wolf amuseert zich te pletter met die Pok̩mon Go, en legt kilometers af. Tegenwoordig zelfs samen met zijn vader, want ook Bart maakt nu zelfs ochtendwandelingetjes en haalt verse koeken. Niet dat hij dat anders niet zou doen, maar toch niet met zoveel gusto en brio. Tsja.

Wolf neemt ook regelmatig foto’s van die beestjes:

Maar bon, er wordt dus weer gewandeld. We ontbeten laat, ik zat eigenlijk vooral te lezen, en tegen de middag wandelden we naar het centrum. Merel is er intussen weer helemaal door, ze heeft geslapen tot tien uur, nota bene.

IMG_5416

IMG_1868

We gaven de fietsjes binnen, en lieten Bart de Jungle Dome zien, waar we dan ook zelf een panini of croque aten, en aansluitend uitgebreid gingen zwemmen. Op die manier waren we er vroeg, en was er nog ampel tijd voor een ijsje buiten aan de pedalo’s, tussen de verschillende pokéstops waartussen Wolf steeds maar toertjes reed op zijn step. Bart had beide steps, die maandag niet meer in de bus hadden gekund, nu wel bij, en dat was eigenlijk wel een gemak, ja.

IMG_5808

We waren dus een pak vroeger aan het huisje dan de voorbije dagen, aten rustig, staken Merel op tijd in bed, en toen gingen Bart en Wolf nog extra wandelen, want het stikt hier echt wel van de pokémon. En ik, ik vind al die extra lichaamsbeweging bij mijn mannen best wel oké ^^

 

 

Geplaatst op

Pokémon!

Pokemon Go!, ook hier ontsnappen we er niet aan. Ik was niet bij de allereerste, nee, maar het leek zo aanstekelijk te zijn, dat ik het alsnog op mijn telefoon installeerde, en uitlegde aan Wolf. Resultaat: deze morgen gingen plots de drie kinderen samen een wandelingetje maken, zomaar :-p

Nog iets later gingen ze alle drie netjes mee naar de Delhaize, kwestie van ook daar te kijken wat er rondliep aan pokémon. En toen zat er plots een pidgy in mijn auto :-p Enfin, er waren gelukkig wel de ingrediënten voor een fijne pizza, dat ook.

IMG_5196

Maar intussen heeft Wolf ook al ettelijke fietstochtjes gemaakt, een hoop pokémon gevangen, en zich te pletter geamuseerd. We konden toch niet echt iets samen doen, want Kobe is nog doodop van zijn kamp en van de voetbal gisterenavond, en heeft gewoon drie uur liggen maffen in de zetel.

IMG_5198

Bart kwam intussen ook nog thuis met een mooi bosje bloemen:

IMG_5199

En deze avond, na het avondeten, zijn Wolf en ik samen de fiets opgesprongen om naar de Lange Velden te rijden, of, zoals ik intussen weet, het Ter Durmenpark. We waren al lang van plan om er eens een korte multi uit te werken, en dat is dan ook wat we gedaan hebben. Veel pokkebeesten zaten er niet, maar het tochtje was wel mooi, met vier waypoints en een cache. En toch wel een paras op Wolfs schouder.

IMG_1844

Enfin, alweer een fijne pokkedag dus.

 

Geplaatst op

Garageperikelen

Het verbeteren geraakte vandaag weer geen meter vooruit: ik ben afgeleid door elke hond met een hoedje op.

Enfin, tegen de namiddag moest ik met de auto in de garage zijn: onderhoud voor keuring, en eindelijk die afgebroken spiegel eens laten repareren. En ginder valt er niet veel te doen behalve dan verbeteren, dus ik had mijn werk mee. En nee, ik ging NIET een fiets vragen om intussen in ’t stad te gaan.

Dat het leven aan de durvers is, werd nog maar eens bewezen. Het was – eindelijk – stralend weer, en ik zat binnen in een neonverlichte garage te koekeloeren, tussen de geur van nieuwe auto en slechte koffie. Ik ben dus maar gaan vragen of er niet toevallig een plekje was waar ik buiten kon zitten, bijvoorbeeld waar het personeel ’s middags zit. De dame aan de balie schudde haar hoofd: “Nee, jammer genoeg niet”.

Twee minuten later – ik ben net geïnstalleerd met rode pen, examens en slechte koffie – komt er een van de mannen op me toegelopen: waar ik wilde zitten? Hij ging dan wel het tafeltje buiten zetten. Ik schoot in de lach, maar accepteerde dankbaar, en dus werd er voor mij buiten op de parking – oergezellig, maar gelukkig dus wel buiten – een tafeltje gezet, met stoel en alles erop en eraan. Ik heb er zitten bakken, dat ook. Maar ik heb er ook de nieuwste versie van de Mustang zien leveren, en man, wat een pracht van een auto!

IMG_1796

Het verdict van de garage was helaas minder rooskleurig: koplamp vervangen, de nodige filters vervangen, spiegel vervangen, de voorbanden vervangen, helaas ook de uitlaat vervangen… Ze hadden niet alle stukken binnen en ik moet volgende week nog terugkomen, maar het zal vooral een dure lol worden: wellicht rond de 1300 euro. Slik. Nog een chance dat ik op ’t gemak buiten zat vandaag…

Geplaatst op

Belgian Girl Geeks: gamestorming

Eindelijk nog eens een girl geek evenement in de buurt! Want, ik geef het toe: het onderwerp mag nog zo interessant zijn, ik rij niet even heen en weer naar Genk of Hasselt. Maar Deinze, dat zag ik wel zitten, en dus reed ik fluks naar de prachtige locatie van Point Virgule in een industrieterrein alginds. Point Virgule, dat is een merk van upscale kookgerief, vooral veel in blank hout en bamboe. Ik kende het merk al, omdat ik in 2009 een bakvorm van hen opgestuurd had gekregen, en daar immens tevreden over was.

Ik was dus wel al enigszins nieuwsgierig naar hen, maar vooral eigenlijk naar wat Annelies De Meyere (@endimi) en haar companen van Co-Learning te vertellen hadden. Annelies ken ik al jaren, en reken ik tot mijn verre vriendinnen of betere kennissen. Ik was eigenlijk wel al curieus naar wat ze precies deed, sinds ze haar vorige job opgezegd heeft en zelfstandige is geworden. En dat blijkt dus onder andere Innovation Games® en Gamestorming technieken te zijn. We hebben een aantal van deze technieken in groepjes uitgeprobeerd, concreet toegepast op het merk van Point Virgule, zodat ook zij er iets aan hadden: “How to improve customer acquisition and retention through digital channels?”. Ik moet toegeven: ik heb er echt wel iets uit geleerd, en ik zou het vooral willen aanraden aan de verschillende directies uit de scholengroep, want het leert je echt wel beter en vooral gerichter vergaderen en brainstormen. Annelies heeft het samengevat hier op het BEGG blog.

Maar beginnen deden we met een stevige portie raw food, iets wat ik compleet over het hoofd gezien had, waardoor ik thuis al de nodige boterhammen naar binnen had gespeeld. De wraps heb ik dus links laten liggen, maar van de lichtjes fantastische salade – ook voor het oog – ben ik zelfs nog gaan bijhalen. Serieus, maat, die Julie kan er echt wel wat van, en op voorhand leek het idee van raw food me nochtans niks.

En toen moest de taart nog komen: veganistisch, glutenvrij, suikervrij, en desondanks jammer dat er geen tweede stuk kwam!

IMG_1792

Met heel veel dank aan organisator Kel, en ook aan de leveranciers van de goodie bag:

IMG_5162

Vooral de snijplank van Point Virgule is een voltreffer ^^.

Geplaatst op

Van schaken en camerae obscurae

Eigenlijk heb ik nooit leren schaken. Ik ken vaag de spelregels, maar daar houdt het ook compleet mee op. Dammen, dat heb ik wel vaak gedaan als kind, maar da’s ook al minstens dertig jaar geleden.

Mijn pa daarentegen was vroeger een verwoed schaker, en was er ook niet echt slecht in, voor zover ik hoor. Wolf speelt zeer graag gezelschapsspelletjes, en dus leek het me ideaal dat ons pa Wolf zou leren schaken. Ik heb ooit vroeger nog zijn prachtige set meegetsjoept van thuis, blijkbaar met Romeinen en Galliërs, maar een bord had ik hier niet. Enfin, ik dacht van wel, maar het bleek een dambord te zijn.

Geen nood: the internet to the rescue! Ik zocht en vond een printbaar schaakbord, plakte het boeltje aan elkaar, en opgelost. Of nee, toch niet helemaal, want de stukken waren net te groot voor het uitgeprinte bord. Gelukkig had ik nog een ander set schaakstukken staan, simpele glazen stukken die mijn broer ooit ging weggooien wegens bijhorend bord kapot.

Ons pa bleef dus eten, en probeerde eerst nog de zelfgemaakte camera obscura uit.

Daarna nestelde hij zich met Wolf in de tuin, leerde hem (en en passant ook Kobe) de basis van het schaakspel, en ondertussen was er een fantastische fruitsla die Wolf in de voormiddag had gesneden, met versgedraaid ijs dat we net zelf hadden gemaakt.

Win win, noem ik dan zoiets.

Geplaatst op

Capes

Nu zaterdag is er Ankoria, de kinderlarp, en het weer gaat precies nogal nat zijn, voorspellen ze.

Via Freecycle had ik een ganse tijd geleden al een heel mooie lap roestbruine stof gekregen, ideaal voor twee kindercapes. Op zich zijn die capes zowat het simpelste dat er is, als je een beetje rechtdoor kan stikken met een naaimachine.

Je neemt een rechthoekige lap stof, breedte zo lang als je je cape wil hebben (voor mij dus 1.50 meter, voor de kinderen uiteraard een pak korter), en de lengte exact twee keer de breedte. Je neemt een stuk touw en een krijtje, en tekent een perfecte halve cirkel af op je stof. Met hetzelfde middelpunt teken je dan ook nog een kleine halve cirkel voor de halsuitsnijding.

Je knipt de halve cirkels zeer zorgvuldig uit, want de twee overblijvende, min of meer driehoekige stukken heb je nodig voor de kap. Je legt die namelijk op elkaar (als het goed is, zijn beide rechte zijden exact even lang) en stikt één van de rechte zijden aan elkaar. Je vouwt het resultaat open en maakt een mooie ‘zoom’ rond de gezichtsuitsnijding (of werkt met een bies). Daarna leg je het opengevouwen stuk op de halsuitsnijding, en past een beetje tot je het juiste plekje vindt waar de kap even breed is als de halsuitsnijding. Teken dat af, knip uit en naai vast langs de halsuitsnijding. Daarna nog het overblijvende stuk van de kap dichtnaaien, en voilà, een kap met een heel lange staart. Voor de afwerking kan je alles nog een mooie zoom geven, of een biesje, of om het even wat.

Kobe was alvast in zijn nopjes ^^ Zijn cape was geen perfect halve cirkel, en dus vooraan wat korter dan achteraan.

Bij een perfect halve cirkel komt de cape helemaal gelijk:

Een lichte cape kan je gewoon twee haakjes geven als sluiting, of een mooie knoop, of een houtje-touwtje. Voor de zware varianten maak je ter hoogte van de schouders aan de binnenkant twee zeer lange, zeer stevige linten vast. Op die manier kan je die knopen rond je lichaam in plaats van jezelf de keel dicht te snoeren. Voor een versie die wat openhangt, knoop je de linten eerst onder je armen door, kruisen op de rug en een knoop vooraan. Als het koud is of het regent, knoop je de linten vooraan over de borst, en knoop je ze achter de rug. Heel stevig, en vooral geen druk aan je keel.

EDIT: de cape van achteraan gezien:

Geplaatst op

Call of Cthulhu

Eindelijk!

Al meer dan twintig jaar speel ik tabletop roleplay, en bijna altijd Call of Cthulhu, maar ook ooit nog Dungeons and Dragons, Vampire, Nephilim, Beyond, en ik vergeet er wel nog een paar. Gans in het begin was Dirk de game master, dan is het jarenlang Wim geweest die ons gewillig en onwillig doorheen de nodige scenario’s leidde, en daarna werd het Xavier die op briljante wijze de rol van GM vervulde. Jarenlang dus, tot Xavier naar Niel verhuisde in oktober 2014, voorbij Mechelen, en het dus gedaan was met de roleplay… Ik miste die avonden echt wel, want naast het spelplezier was het toch ook altijd een bijzonder gezellige, sociale avond.

Ik had ook al lang gezegd dat ik opnieuw een groep ging opstarten, en Xavier zag het zelfs zitten om nog steeds te meesteren, want zijn ma woont hier een paar straten vandaan, en dan komt hij haar gewoon bezoeken. Het bleef lang bij zeggen, maar uiteindelijk vatte ik ergens dit voorjaar de koe bij de horens, en ging op zoek naar spelers: een vaste waarde, en een paar nieuwelingen die intussen larpen maar nog niet roleplayeden.

Het is een paar keer uitgesteld wegens bijzonder slechte omina: eerst stierf de vader van de tweelingbroers, dan stierf ons ma, en ook vandaag ging het bijna niet door, omdat een van de beste maten van de andere vrouwelijke speler vandaag is verongelukt. Maar we zijn toch begonnen aan het maken van de personages, en zijn vooral buiten in de tuin blijven zitten tot half één. Wolf speelt ook mee: we beginnen tussen acht en half negen, en hij mag meespelen tot tien uur. Dat laatste uurtje neemt iemand van ons dat personage wel over, geen probleem.

Wolf blonk van onder tot boven toen hij toestemming kreeg van Xavier om te spelen. Het zal wel een verbaal ruwe bende worden, maar daar moet hij maar tegen kunnen.

Enfin, eindelijk dus het startschot van een nieuwe Cthulhucampagne. Hopelijk blijft deze wat duren.