Vakantiekaartje

Op de valreep dacht ik er nog aan om een foto te gaan nemen voor een vakantiekaartje. Ik geef het toe: met kerstmis heb ik een oud kaartje gebruikt en in de herfstvakantie was er zelfs geen.

Maar nu – de zon was net achter een dikke laag wolken verdwenen, helaas – dacht ik er alsnog aan, ook al zat ik eigenlijk al in mijn auto. Ik wilde uiteraard krokusjes en eigenlijk ook een zicht op de nieuwbouw, en gelukkig had ik alletwee netjes klaar staan. Ik heb me in wat rare bochten moeten wringen, en dat is niet ideaal op een vrijdag, maar bon, het is wel gelukt.

Hieronder dus de foto, en daarna het kaartje. Best wel oké, denk ik dan.

Askew

Net een fijne Google Easter Egg tegengekomen, en ik dacht: ik deel die even.

Wanneer je op je GSM in google het woord “askew” intikt – het woord betekent “scheef, uit het lood geslagen, niet helemaal recht” – staat je scherm ook scheef. Gewoon eens proberen.

Oh, en wie nog van die Easter Eggs heeft: graag!

Terugweg

Aether sloot af met een heuse begrafenis – altijd leuk als je zo’n ontwijde kerk ter beschikking hebt – maar voor mij met weinig spel. Dat geeft ook niet, de sfeer alleen al is ook fijn, en het gezelschap is aangenaam.

Jarne bracht plichtsgetrouw alles naar de auto, en rond een uur of twee vertrokken we, met nog zo’n goeie 150 kilometer in de batterij. We hadden het idee om naar Keulen te rijden en daar te laden en de Dom te bezoeken en zo, maar toen bleek je zo’n milieusticker nodig te hebben wanneer je ook maar in de buurt van een grote stad wil komen. Die hadden we niet, en ik had ook geen zin om 15 euro te betalen voor een bezoek van een uur of zo. We zijn dan maar verder gereden tot in Düren, een kleiner stadje voorbij Keulen. Jarne leidde me feilloos naar een fast charger, met nog 15% batterij. Ook al miezerde het, we liepen wat rond, deden enkele labcaches, bekeken het kleine stadje – denk Eeklo of Ronse of zo – en dronken een fijne koffie met een excellente panna cotta bij.

Op een goed uur waren we terug aan de auto en stond die op 100%. Ik hou van zo’n snellader, alleen moet ik ook nog de rekening krijgen natuurlijk. Maar het is wel poepsimpel: je badget, steekt de stekker in, gaat koffie drinken, en dat is dat. Ofwel moet je daarna uitbadgen, ofwel gewoon de stekker uittrekken.

Bon, ik gooide Jarne af en tegen zeven uur was ik thuis, zonder ook maar enige pijn in de rug. ’t Is dat ik een goeie autozetel heb, maar ook dat larpen blijkbaar bijzonder goed is voor stressniveaus, vermoed ik.

Soit, een deugddoend weekend dus.

Aether 11: het experiment

De spelleiding – ofte regie, zo u wil – van Aether had weer een fijn rolletje voor me uitgedacht: een naïeve, wereldvreemde non die even hard in de wetenschap als in haar religie gelooft. De plot: mijn onderzoeken gaan over het weghalen van kunstmatige lichaamsdelen – de-igorisatie – en die vervangen door donordelen, zodat de persoon in kwestie weer een menswaardig leven krijgt. Er lagen verslagen van mislukte experimenten in mijn labo, maar blijkbaar “doe je dat niet, andermans papieren doorsnuffelen”. Die zijn dus niet naar de spelers geraakt.

Vrijdagavond kwam een man met een onbruikbare kunstarm vragen om die te vervangen, ondanks alle risico’s die daaraan verbonden zijn, en kreeg ik – o toeval! – net een vers lijk binnen. Daar werden eigenlijk geen vragen rond gesteld. Bon, deze voormiddag voerden ikzelf en een drietal spelersdokters de operatie uit, met een contract en formele toestemming, en werden er geen ethische vragen gesteld. Tegen de avond begon de arm af te sterven en volgde een levensreddende spoedoperatie. Opnieuw: no questions asked.

Intussen liep ik rond met een afgehakte hand in een open doosje, wat enige verbaasde blikken opleverde, maar meer ook niet. Hmm….

Soit, ik heb me bijzonder goed geamuseerd met gans dat stukje plot, ik heb bijzonder fijne interacties gehad met medespelers en de gezichten waren soms wel de moeite, ja. En daarnaast heb ik tal van schotwonden verzorgd, levens proberen redden, patiënten verloren en is de arme wereldvreemde zuster compleet beginnen flippen wegens te veel: te veel volk in haar anders zo rustige klooster, te veel geweld, te veel indrukken, te veel gedoe. Ik ging dan met een van de priesters/dokters, die samen met mij die patiënt verloren had, even rustig praten. En toen gingen we de kerk binnen en bleek daar een aartsengel te staan, in interactie met een aantal anderen.

Soit, het heeft een uur fijn spel opgeleverd: gezongen, gepraat, ‘gebeden’ en vooral helemaal tot rust gekomen.

Yup, en toen was het half vier. Alweer. Maar yes, een hele fijne Aether.

Quizje in Aalter

Een dikke week geleden stuurde Tom me een berichtje: of ik zin had in een quiz in Aalter vandaag, samen met Stijn en Franske.

Vandaag stuurde ik hem dat de rug niet optimaal was en dat hij gerust nog een vervanger mocht zoeken, maar dat lukte niet meteen, dus stond ik om acht uur in Aalter. Het werd een ernstige, moeilijke maar eigenlijk zeer amusante quiz, waarbij we – en zo slecht zijn we eigenlijk niet, dacht ik – derdelaatste werden. Er zaten verschillende sterrenploegen bij de deelnemers, dus dat viel eigenlijk wel te verwachten. Maar ik heb me echt goed geamuseerd, deels ook door het gezelschap natuurlijk, maar echt veel tijd om te kletsen heb je niet: het tempo ligt hoog bij dit soort quizzen.

Maar yup, laat maar komen: dit was echt amusant!

(En dat ik om half één ’s nachts in de halve mist en de vrieskou nog wat verderop naar een boomtop stond te turen om daar een cache te zien hangen, mijn hengel te pakken en pas dan te realiseren dat ik de hengelhaak niet mee had, daar gaan we over zwijgen).

Facebooks seksuele inschattingsfout

De foto’s die ik hier post als foto van de dag, die link ik ook door – net zoals alle posts – naar de facebookpagina Witch. Groot was mijn verbazing toen ik dan plots een waarschuwing kreeg, wegens seksueel getinte inhoud. Mijn post was verwijderd, en als ik nog eens een overtreding zou begaan, dan zou ik tijdelijk geschorst worden.  Groot, zeer groot was mijn verbazing. Ik gaf dan ook onmiddellijk aan dat ik niet akkoord ging met die beslissing, en jawel, binnen de paar minuten kreeg ik het bericht dat ze een foutje hadden gemaakt, dat hun AI dingen verkeerd had ingeschat, en dat alles oké was. Hmmm?

Concreet ging het om deze foto:

Ik vermoed dat het mijn slecht geschoren oksel was die voor problemen zorgde:

Maar die AI is tegenwoordig wel heel erg paranoïde: ik postte een foto van een afgekraakte tak op school, en meteen vloog ik opnieuw in het vagevuur, niet één-, maar zelfs tweemaal, voor beide onderstaande foto’s.

Toen ik dat beschreef als echt bericht op FB, waren de commentaren zalig, maar de beste vond ik: “It’s obviously a bush”. Ik lag strijk.

Maar serieus, Facebook, voed je AI op. Blaadjes met een gebouw en een boom en zo op de achtergrond?

Lezing: “Het vrouwelijk perspectief; de oudheid door de ogen van vrouwen”

Ik durf al eens naar een lezing te gaan, doorgaans die van het NKV, het Nederlands Klassiek Verbond. Vroeger ging ik vaker naar die van het Griekenlandcentrum, dat vooral over de cultuur in het huidige Griekenland rapporteert. Ons ma was daar grote fan van, vandaar.

Maar nu heeft het Griekenlandcentrum een reeks lezingen die me wel kan boeien, enfin, de meeste toch.

Ik moest me behoorlijk reppen want ik kwam pas met Merel thuis van de muziekles om half zeven, moest nog snel koken en wilde dus om half acht op de Blandijn staan. Het is me net gelukt, oef.

De Nederlandse Jacqueline Klooster had het over hoe, in de vierde feministische golf, de klassieke mythes herverteld worden, maar vanuit het standpunt van de vrouwen die doorgaans enkel een rol in de marge spelen. Neem nu het boek “Lavinia” van Ursula Le Guin: om haar hand – en het bijhorende koninkrijk, dat ook – wordt in de Aeneis een heuse oorlog gevoerd, maar zij komt niet aan het woord. Meer nog, in de hele Aeneis komt ze met moeite ter sprake, tenzij als veroverbaar object. Klooster vroeg zich af hoe dat komt, en gaf meteen ook een hele lijst boeken die inderdaad een ander perspectief geven, vanuit het standpunt van Penelope, Medusa, Kassandra, Klytaimnestra, Circe…

Ik ga die boeken hier even oplijsten, zowel voor mezelf als voor wie er interesse in zou hebben. Klooster gaf aan dat het zowat begon met de Penelopiad van Atwood, maar dat er sindsdien een heuse stormvloed aan hervertelde mythen is, niet alleen de klassieke.

Bon, best een interessante avond gehad. En dus opnieuw een stevig pak lectuur, al heb ik er wel al een paar van gelezen – die zijn gelinkt naar de bespreking.  Pas op, Klooster waarschuwt wel dat dit geen waardeoordeel bevat, alleen het onderwerp.

* The Penelopiad van Margaret Atwood (2005)
* Lavinia van Ursula Le Guin (2008)
* The Song of Achilles van Madeline Miller (2012)
* Galatea van Madeline Miller (2013)
* For the most beautiful van Hauser (2016)
* Circe van Madeline Miller (2017)
* The Children of Jocasta van Haynes (2017)
* For the winner van Hauser (2017)
* The Silence of the Girls van Pat Barker (2018)
* For the Immortal van Hauser (2018)
* A thousand ships van Haynes (2019)
* Wake Siren van MacLaughlin (2019)
* Ariadne van Saint (2021)
* Daughters of Sparta van Heywood (2021)
* The Women of Troy van Pat Barker (2021)
* Medusa van Burton (2021)
* Medusa van Hewlett (2021)
* Greek Myths van Emily Higgins (2021)
* Stone Blind van Haynes (2022)
* Electra van Saint (2022)
* Ithaca van Claire North (2022)
* Wrath Godess Sing van Deane (2022)
* Athena’s Child, Queens of Themiscyra, A Spartan’s Sorrow van Hannah Lynn (2022)
* Atalanta van Saint (2023)
* The Shadow of Perseus van Heywood (2023)
* Clytemnestra van Casati (2023)
* House of Odysseus van Heywood (2023)
* Lies we sing to the Sea van Underwood (2023)
* Phaedra = The Heroines van Shepperson (2023)
* No Season but the Summer van Leyser (2023)
* Psyche and Eros van MacNamara (2023)
* Spin van Caprara (2023)
* Medusa’s Sisters van Bear (2023)

* Gender Swapped Greek Myths van Karrie Fransman en Jonathan Plackett
* God of Fire van Helen Steadman
* Argos van Ralph Hardy
* The Just City van Jo Walton