Face ID

Ik heb op mijn iPhone al een behoorlijke tijd de Face ID instelling. Het principe is simpel: het ding herkent je gezicht en geeft je toegang tot je telefoon. Of zelfs je bankrekening, je It’s me, enfin, tal van toepassingen.

Ik geef toe: ik gebruik dat veel want dan heb je maar één hand nodig. Het ding doet het trouwens automatisch, behalve als je een mondmasker aan hebt. Ik heb dus al vaak gevloekt op het ding :-p en dan toch maar mijn code ingegeven.

Wolfs gezicht staat ook ingesteld als herkenning. De kinderen kennen allemaal mijn code – en ik die van hen, eigenlijk – dus was het zelfs handig als Wolf met één beweging mijn telefoon kon openen voor mij, vooral als we in de auto zitten.

Alleen…

Ik vroeg ooit aan Merel om een of ander berichtje te sturen terwijl we aan het rijden waren, en hup, het ding opende zich. Blijkbaar is Merels gezicht het perfecte midden tussen Wolf en mij, en zonder boe of ba had het ding haar gezicht aanvaard en haar toegang gegeven.

Awel, ik vind dat griezelig. Dat betekent dus ook dat iemand die sterk op mij lijkt, zonder meer mijn telefoon kan openen? Of hoe zit dat precies? Want als mijn dochter probleemloos mijn telefoon opent, in hoeverre is dat dan betrouwbaar?

Hmmm….

Een cape: de heel eenvoudige werkbeschrijving

Ik had het in 2016 al over hoe je zelf een poepsimpele cape maakt met kap. Ik had er toen wel de beschrijving bij gestoken hoe je het doet, maar niet met foto’s. Nu had ik al een hele tijd geleden stof gekocht voor een cape voor Wolf, maar het was er nog niet van gekomen die ook effectief te maken. Veel werk is dat nochtans niet: op een uurtje is dat klaar, van begin tot einde. Hij kreeg de cape dus als kerstcadeautje, maar mocht zelf nog de kleur van de kraag en de sluiting kiezen.

Op zich zijn die capes zowat het simpelste dat er is, als je een beetje rechtdoor kan stikken met een naaimachine.

Je neemt een rechthoekige lap stof, breedte zo lang als je je cape wil hebben (voor mij dus 1.50 meter, voor de kinderen uiteraard een pak korter), en de lengte exact twee keer de breedte. Je neemt een stuk touw en een krijtje, en tekent een perfecte halve cirkel af op je stof. Met hetzelfde middelpunt teken je dan ook nog een kleine halve cirkel voor de halsuitsnijding.

Je knipt de halve cirkels zeer zorgvuldig uit, want de twee overblijvende, min of meer driehoekige stukken heb je nodig voor de kap.

Nu heb je twee opties: ofwel een kap met een zéér lange punt of eentje met een kortere punt.

Voor de lange punt: je legt de twee weggeknipte stukken op elkaar (als het goed is, zijn beide rechte zijden exact even lang) en stikt één van de rechte zijden aan elkaar. Je vouwt het resultaat open en maakt een mooie ‘zoom’ rond de gezichtsuitsnijding (of werkt met een bies). Daarna leg je het opengevouwen stuk op de halsuitsnijding, en past een beetje tot je het juiste plekje vindt waar de kap even breed is als de halsuitsnijding. Teken dat af, knip uit en naai vast langs de halsuitsnijding. Daarna nog het overblijvende stuk van de kap dichtnaaien, en voilà, een kap met een heel lange staart.

Voor de kortere punt: neem een van de weggeknipte stukken, vouw dat dubbel en stik de schuine kant samen. Maak een mooie zoom rond de gezichtsuitsnijding of werk met een biesje.

Leg nu je ‘hals’ op de ronde halsuitsnijding van de cape, teken af, knip en naai samen.

Wil je toch ruimer rond het gezicht, neem dan de beschrijving voor de langere punt, maar knip de punt eventueel wat bij.

Voor de afwerking kan je de cape nog een mooie zoom geven, of een biesje, of om het even wat. Je kan ook met wol en een grove biessteek een tekening op de rug maken. Zelf heb ik bij de volwassen capes zo’n nepbonten kraag genomen die je soms bij winterjassen krijgt en die vastgestikt aan de kraag, aan de binnenkant. Dat geeft een mooi effect als de kap naar beneden is en een lekker warm gevoel aan je nek als je de kap opzet.

Een lichte cape kan je gewoon twee haakjes geven als sluiting, of een mooie knoop, of een houtje-touwtje. Voor de zware varianten maak je ter hoogte van de schouders aan de binnenkant twee zeer lange, zeer stevige linten vast. Op die manier kan je die knopen rond je lichaam in plaats van jezelf de keel dicht te snoeren. Voor een versie die wat openhangt, knoop je de linten eerst onder je armen door, kruisen op de rug en een knoop vooraan. Als het koud is of het regent, knoop je de linten vooraan over de borst, en knoop je ze achter de rug. Heel stevig, en vooral geen druk aan je keel.

Enfin, een ideetje voor in deze lockdowntijden?

 

Valhalla!

Gisteren schreef ik nog dat ik baalde omdat ik mijn verjaardagscadeautje – Assassins’ Creed Valhalla – niet kon spelen omdat het bleef vastlopen op mijn laptop.

Kobe had er al een uur naar gekeken, Wolf had al oplossingen zitten zoeken en was al iets verder geraakt, ik had zelf al de game packets opnieuw geladen en had iets van instellingen veranderd, en ook Bart had er zich grondig over gebogen. Helaas…

En toen belde Bruno vanuit zijn auto: hij had gelezen dat het niet werkte en geloofde daar eigenlijk niks van, want hij had op voorhand mijn specs bekeken en had toen verklaard dat er geen probleem mocht zijn. Al rijdend, dus compleet uit zijn hoofd, liet hij me een aantal dingen uitvoeren, waaronder een manuele update van de drivers van de grafische kaart. Kobe had die bijgewerkt, zei hij, maar volgens Bruno moest het echt daaraan liggen.

Uit het hoofd gidste hij me doorheen de verschillende drop down menuutjes, ik updatete en werkte bij, startte opnieuw op, laadde het spel nog maar eens, en…

Yeeeehaaaa!

En dus ben ik vandaag al de hele dag vikings aan het doodmeppen, drakkars aan het optuigen, dorpjes aan het plunderen en dies meer. Héérlijk! Met een ongelofelijk knappe viking, trouwens, die me heel hard doet denken aan een van mijn maten.

En geloof me, Bruno heeft een dikke fles verdiend van me. Zalige kerel, en uw toevlucht voor al uw computerproblemen, mocht u daar nu nog niet van overtuigd zijn.

 

Eindelijk weer buiten!

Vandaag was het ronduit rotweer, zodat ik in mijn kot gebleven ben. Maar gisteren, gisteren was in de namiddag eindelijk onze quarantaine afgelopen, zodat ik de auto heb genomen en naar Sleidinge ben gereden om er een rondje te geocachen. Het was dan wel grotendeels door woonwijken, ik heb intens genoten van het wandelen, het zoeken, en het op afstand kennismaken met een koppel geocachers.

Ik haalde tien mooie caches binnen, alleen de bonus heb ik niet meer gezocht want de rug begon pijn te doen, de gsm was zo goed als plat en ik was eigenlijk al te laat voor Merels verjaardagstaart. Ik ga nog wel eens terug ^^

Maar man, opgelucht dat ik eindelijk weer mag rondlopen!

Presentatie

Bij het lezen verwacht u hier wellicht iets heel plechtigs of officieels. Wel…

Plots stond Kobe hier deze avond beneden met zijn computer, sloot hij die aan op ons televisiescherm, en kregen we een onverwachte presentatie.

En de kleine lettertjes? Een alsjeblief met twee smekende handjes.

Hij wist het verdomd goed uit te leggen en te onderbouwen. En hij had er duidelijk zo veel werk in gestoken dat Bart en ik niet anders konden dan toegeven, toch?

We hebben hier nu dus een nieuw momentje met de zonen, terwijl die meestal gewoon boven zitten ’s avonds. Ik lig niet wakker van de quiz, maar ik vind het wel gezellig, ja.

En ook: ik heb geschifte kinderen…