Geplaatst op

Getekende zeeslangen

Om het voor mezelf wat plezanter te maken, maar ook omdat ze op die manier tonen of ze hun tekst begrepen hebben, geef ik mijn vijfdes om de zoveel jaar op hun examen een tekenopdracht. Ja ik weet het, ik heb een slecht karakter. Let wel, het gaat hier absoluut niet over hun tekenkunsten, wel over het kunnen uitbeelden wat er in de tekst staat.

Het gaat over het paard van Troje, en hoe de priester Laocoön, als hij durft twijfelen aan de goede bedoelingen van de Grieken met dat paard, verscheurd wordt door twee enorme zeeslangen. De tekst van Vergilius gaat als volgt:

Ecce autem gemini a Tenedo tranquilla per alta
(horresco referens) immensis orbibus angues
incumbunt pelago pariterque ad litora tendunt;
pectora quorum inter fluctus arrecta iubaeque
sanguineae superant undas; pars cetera pontum
pone legit, sinuatque immensa volumine terga.
Fit sonitus spumante salo; iamque arva tenebant,
ardentesque oculos suffecti sanguine et igni,
sibila lambebant linguis vibrantibus ora.

Mijn eigen vertaling: “En kijk, daar kwamen echter uit de richting van Tenedos over de kalme zee (ik krijg nog koude rillingen bij de gedachte alleen al) twee slangen in enorme kronkels. Ze stortten zich in de zee, en trokken zij aan zij naar de kust. Hun tussen de golven opgerichte borst en hun bloedrode kammen staken boven het zeeoppervlak uit; de rest van hun lijf streek achteraan over de zee, en deed hun enorme ruggen kronkelen in een bocht; je kon het geluid horen in het schuimen van de zee. En reeds bereikten ze de kust, en hun brandende ogen waren doorlopen met bloed en vuur. Ze likten met hun trillende tongen hun sissende muilen.”

Opdracht: teken minstens één beest. Ik wilde dus zien: een kam, een uit het water opgerichte borst, rode vlammende ogen, een tong, en een lijf dat achteraan kronkelde over het wateroppervlak.

Juist ja. Ik heb me een breuk gelachen met sommige van de bizarre creaturen die ik gekregen heb, maar dat maakte niet uit voor hun punten: het is per slot van rekening Latijn, en geen tekenles. Ik heb dat trouwens in 2012 ook al eens gedaan, en toen kreeg ik dit; in 2018 werd het dit, en in 2021 dit.

Dit is hoe ik ze doorgaans aan bord zet. Een beetje afgelikt, misschien, maar bon.

Geplaatst op

Kerstboompje

Ik dacht dus dat we nog onze oude kerstboom op zolder staan hadden, maar ik vermoed dat ik die al eens weggegeven heb of zo. Ik kan het me niet meer herinneren, maar het doet er ook niet echt toe. Alleen had ik tegen Wolf gezegd dat hij maar eens op zolder moest kijken, als hij een kerstboom op zijn kot wilde. Niet dus.

En toen herinnerde ik me dat er in mijn vroegere lokaal een klein kerstboompje, zo eentje van maximaal 40 cm hoog,  bovenop de kast was blijven staan na corona. En dat dat daar nu wellicht nog altijd stond. Vorige week ben ik dus dat dingetje effectief van de kast gaan plukken, en daar zaten zelfs nog hele mooie kerstlichtjes in. Dik in orde.

Alleen bleek Merel, toen ik daarmee thuis kwam, toch wel jaloers, ja. Ze wilde ook zoiets op haar kamer… Toen ik dan zaterdag naar de Lidl ging – slecht idee als het een nieuwe vestiging is en le tout Wondelgem daar wil zijn – zag ik daar een kleine kerstboom voor 14 euro en dacht ik: “Waarom ook niet?”

Wolf heeft nu dus ook een kleine kerstboom met onze vroegere blauwe satijnen kerstballen in, en Merel heeft er nu ook eentje op haar kamer. Allebei content.

Geplaatst op

Kerstvazen

Kerstvazen, het blijft een ding hier in huis. Allez ja, niet echt in òns huis, maar we maken ze hier wel. Nelly heeft namelijk geen plaats voor een echte kerstboom in haar appartementje, en ons pa heeft daar helemaal geen zin in. Maar er mag wel een beetje kerstsfeer zijn, vinden ze allebei, en dus maken we hier kerstvazen, naar analogie met de herfstvaas, de zomervaas en de paasvaas.

Het principe blijft altijd hetzelfde: je vult een grote doorzichtige vaas – maakt niet uit welke vorm – met kerstballen, paaseieren of andere decoratie, en je vlecht daar een snoer lichtjes door. Ik heb dat nog gedaan met kleine ledlichtjes, maar het mooiste zijn toch de snoeren met bollen aan. Die zijn ook multi-inzetbaar. Ons pa moet de zijne nog manueel aan- en uitzetten, bij Nelly zitten ze op een timer zodat ze zes uur branden en dan 18 uur uit staan.

Enfin, hier zijn dus opnieuw twee kerstvazen gemaakt, en geef toe, die dingen zijn stemmig, toch?

Geplaatst op

Ontbreekwoorden 2023

Ontbreekwoorden? Dat zijn woorden die nog niet bestaan in het Nederlands, maar er wel zouden moeten zijn. Elke woensdag vullen Rick de Leeuw en Ruud Hendrickx zo’n leegte in onze taal op in “Nieuwe feiten” op Radio 1. Maar nu is ook het ultieme ontbreekwoord van het jaar aangekondigd: luisteraars kronen “lepeltjesverdriet” tot winnaar.

Bovenstaande intro komt van de website van VRTNWS, en ik moet die dringend eens gaan beluisteren, want ik vind ontbreekwoorden gewoon ronduit zalig. En de top vijf? Ik vind ze allemaal even goed, maar zelf ben ik vooral een kwijtruimer, vrees ik. Ach ja…

Geplaatst op

Met Gwen in Baptist

De datum lag alweer een tijdje vast, het restaurant niet echt. Pas vanmiddag maakte ik nog een reservatie voor Baptist, hier wat verderop in Wondelgem. Deze zomer hadden ze nog bijzonder goed voor mij en Merel gezorgd, dus dat moest zeker kunnen.

Gwen kon niet voor acht uur, maar ook dat was geen probleem. We gingen voor gegrilde haloumi en gevulde kroketjes als voorgerecht, en ik ging voor scampisalade als hoofdgerecht.

Geloof me: een dessert hoefde niet meer, want ik had zelfs niet de volledige salade opgegeten, de porties zijn echt wel groot.

En verder? Verder hadden we het alweer over vanalles-en-nog-wat, het werk, de kinderen, het gezin, de ouders, het huis, de vakanties…

Yup, ik geniet echt van die etentjes, zo gewoon met ons tweetjes zonder storende factoren.

Op naar het nieuwe jaar!

Geplaatst op

Historisch Gent

Delhaize is weer eens met een stunt bezig: de plakboeken rond historische steden. Hier in Wondelgem is dat uiteraard Historisch Gent: het boek krijg je gratis, per 15 uitgegeven euro krijg je een pakje met drie stickers, net zoals bij de vroegere Paninistickers, in casu de voetbalboeken, de Holly Hobbystickers, dat soort dingen. Alleen koop je de stickers niet, je krijgt ze als je dingen koopt. Meesterlijke marketing, want ook al loopt de actie nog enkele weken, er zijn al heuse ruilbeurzen en iedereen op Facebook of Hoplr en dergelijke zit te vragen achter ruilmateriaal.

En ik, ik voel me soms weer een kind met mijn plakboek en mijn stapel dubbels. En vooral: Kobe en Merel doen vrolijk mee!

Geen idee of ik de boeken vol ga krijgen, maar ik amuseer me er in elk geval wel mee.

Geplaatst op

Quizje in Aalter

Een dikke week geleden stuurde Tom me een berichtje: of ik zin had in een quiz in Aalter vandaag, samen met Stijn en Franske.

Vandaag stuurde ik hem dat de rug niet optimaal was en dat hij gerust nog een vervanger mocht zoeken, maar dat lukte niet meteen, dus stond ik om acht uur in Aalter. Het werd een ernstige, moeilijke maar eigenlijk zeer amusante quiz, waarbij we – en zo slecht zijn we eigenlijk niet, dacht ik – derdelaatste werden. Er zaten verschillende sterrenploegen bij de deelnemers, dus dat viel eigenlijk wel te verwachten. Maar ik heb me echt goed geamuseerd, deels ook door het gezelschap natuurlijk, maar echt veel tijd om te kletsen heb je niet: het tempo ligt hoog bij dit soort quizzen.

Maar yup, laat maar komen: dit was echt amusant!

(En dat ik om half één ’s nachts in de halve mist en de vrieskou nog wat verderop naar een boomtop stond te turen om daar een cache te zien hangen, mijn hengel te pakken en pas dan te realiseren dat ik de hengelhaak niet mee had, daar gaan we over zwijgen).

Geplaatst op

Lectuur: The Fires of Heaven” (The Wheel of Time #5) van Robert Jordan

Jawel, ook boek vijf van de reeks is een feit! En opnieuw kan er over deze duizend pagina’s tegelijk niet veel en heel veel gezegd worden. Het verhaal loopt verder: Rand heeft een gewaagd plan maar kan en mag dat met niemand delen, want hij weet absoluut niet wie er te vertrouwen is en wie niet, zelfs niet onder zijn Aiel.

De Forsaken zijn namelijk bijzonder actief: zowat alle grote steden zijn in hun handen, ook al is dat nog steeds onder de radar: zo is queen Morgase volledig onder de invloed van Rahvin, terwijl het lijkt alsof ze gewoon verliefd is op een, euh, invloedrijk man en raadgever?

Egwene en Moiraine blijven in de buurt van Rand, net zoals Mat, maar hebben duidelijk elk hun eigen agenda. Elayne en Nynaeve houden zich dan weer schuil bij een troep circusartiesten in een poging onopvallend de gevluchte Aes Sedai te bereiken. Maar het is maar de vraag of ze daar ook effectief welkom zullen zijn.

Overal waar Rand komt, ontstaat er chaos, worden levens verloren, gaat het mis. De hemel staat in brand…

Het verhaal kabbelt dus verder. Veel vaart zit er eigenlijk niet in, terwijl sommige scenes toch wel erg spannend kunnen zijn en Jordan echt wel een goeie verteller is. Ik lees verder, maar ik ga er eerst toch een paar andere, kortere boeken tussen nemen, denk ik.