Zomertruitje 16
Ik schreef eerder al dat ik een zomertruitje gemaakt had voor mijn metekindje, Marie-Julie. Merel had dat toen geshowd voor me, en gisterenavond had ik dat doorgegeven aan mijn schoonzus, want MJ was er zelf niet bij.
Vandaag kreeg ik een fijn berichtje: dat het perfect was! En ja, MJ is wel iets fijner en kleiner dan Merel. Het is de bedoeling om over haar balletpakje te dragen: iets dat niet te warm is, maar wel iets geeft en vooral ook niet te lomp.
EDIT: Delphine liet weten dat MJ de hele week een balletstage had, en dat ze het elke dag heeft aangehad boven, jawel, haar balletoutfit. Ze vroeg ook hoe ze het moest wassen en ging uit van handwas, maar nee hoor: gewoon 40°, maar wel plat drogen en in vorm trekken, dat wel.
Allez hup, weer iemand content!
365 – 23 augustus 2026 – traktatie van de bakkende dochter
Huiskamerkuren #87: Eva De Roovere met Eva Hautekiet
Het was blijkbaar al van in mei geleden dat ik nog eens naar de Huiskamerkuren was geraakt: soms past het niet, soms ligt het me niet, en soms ben je gewoon te laat om nog aan kaarten te geraken.
Deze editie had ik gelukkig snel zien binnenkomen, en meteen drie kaarten besteld: Merel zat naast me, en toen ik vroeg of ze meewilde, zei ze meteen ja. Niet dat we veel van De Roovere haar liedjes kenden: eigenlijk alleen Slaap lekker (Fantastig toch) en dan nog vooral uit de versie met Diggy Dex. Maar ik wist wel dat ik de rest van haar liedjes ook wel ging smaken.
Bon, wij dus richting Zomergem, en ik weet gelukkig wel dat de stoelen voor mij een haalbare kaart zijn, want de rug wil echt niet mee, al sinds donderdag. Tsja.
De Roovere stond niet alleen op het piepkleine podium: ze had Eva Hautekiet (dochter van) meegebracht als toetseniste en vocaliste, en die deed dat met verve, zij het met een bang hartje soms. De Roovere zelf was duidelijk wél in haar element: ze maakte grapjes, vond het niet erg om met zichzelf te lachen of om een nummer te hernemen als ze fout was gestart, dat soort dingen. Ze is overigens ook multi-instrumentaliste: gewone gitaar, ukulele, mondharmonica, percussie en zelfs klokkenspel, jawel. Maar vooral een loepzuivere stem die in die twintig jaar nog niks aan helderheid en timbre heeft ingeboet.
Het werd een aangename avond met mooie liedjes die vooral ook zeer goed gebracht werden.
Bedankt, Michael!
365 – 22 augustus 2026 – Huiskamerkuren #87
Felix Timmermans
In de loop van vorig jaar was ik in ons pa zijn huis gestoten op een kleine gedichtenbundel van Felix Timmermans, “Adagio”. Ik weet dat hij daar altijd fan van is geweest, en ik nam het dus mee naar hem. Hij was daar dankbaar voor, zei hij, en had er in zitten lezen.
Op zijn doodsbrief heb ik dan ook een stukje van het meest bekende gedicht gezet, omdat ik weet dat hij dat fijn zou gevonden hebben.
Het boekje nam ik vol nostalgie mee naar huis, en ik bladerde er even in. En kijk!
Wat zat daar nu in?
Een echt, origineel doodsprentje van de schrijver zelf.
Uit 1947, dus wellicht gehaald door mijn grootvader of grootmoeder, die ook allebei fan waren van de dichter. En met hetzelfde gedicht, maar dan ook met de eerste twee regels die ik weggelaten had.
Zelf ben ik er niets mee, ik ga wellicht het KANTL – waar de dichter lid van was – eens aanschrijven om te vragen of zij er iets mee kunnen doen.
Maar op zich wel wijs, toch?
365 – 21 augustus 2026 – let vooral ook op de nummerplaat van de badmobiel
UGent Racing: end of an era
Wolf heeft drie jaar lang alles gegeven voor UGent Racing: gigantisch veel tijd, moeite, ergernis, slaaptekort… Maar hij heeft er ook minstens evenveel uit gehaald, zegt hij: leren omgaan met mensen, een leidinggevende functie innemen – het team is per slot van rekening 90 man – aanlopen tegen deadlines, mensen aansporen en motiveren, commerciële contacten leggen, presentaties maken en geven, vergaderingen voorzitten…
Daar komt nu een einde aan: hij heeft er deze vakantie drie competities opzitten met Callisto: eerst Tsjechië, vandaar rechtstreeks door naar Oostenrijk, dan een weekje “thuis” en nu dus vorige week Duitsland.
Hij was doodop toen hij thuiskwam, heeft 15 uur aan een stuk geslapen en is nog moe. Maar hij heeft er duidelijk wel van genoten, al liep niet alles zoals het moest.
Maar ik ben dus beretrots op mijn Wolf: hij heeft het gedaan, en hij heeft het goed gedaan. Ik heb ook zalige foto’s doorgekregen via de Whatsapp van het team, en die ga ik hier even delen. Want nee, dit is niet zomaar spelen, dit is met high voltage, grote budgetten, massa’s volk. En ja, Merel en ik hebben hier via de live stream naar de endurance gekeken in Duitsland, en dat was mooi om zien.
Chapeau, Wolf!
365 – 20 augustus 2026 – Balletjes uit de Ikea
Masculien quizmilieu
Deze avond reed ik richting een bordjesquiz in Aalter, net zoals vorige week. Amusant, maar pokkemoeilijk, en toch waren we niet de laatste tussen al die sterrenploegen, dus hiep hoi.
Een bordjesquiz is een genre op zich, eentje dat ik wel kan smaken, ja. De vraag wordt gesteld, elke ploeg schrijft zijn antwoord op een klein witbordje. Simultaan worden alle bordjes omhoog gestoken, het antwoord wordt gegeven, en wie het juist had, blijft zijn bordje ophouden en krijgt punten. Die punten hangen af van de moeilijkheidsgraad van de vraag: als iedereen het juist had, krijgt elke ploeg één punt. Als jouw ploeg de enige is die het juist heeft, krijg je zo veel punten als er ploegen zijn, en uiteraard alle mogelijke percentages daar tussenin.
Het zorgt ervoor dat je moeilijk wint tegen topploegen: we hadden wel redelijk wat juist, maar wat wij wisten, wisten de anderen ook, en wat wij niet wisten, wisten anderen vaak wel. Tsja. Maar als jij dan de enige bent die een bepaald antwoord weet, spring je wel omhoog in de stand.
Nog goed gelachen op die quiz ook: de vorige keer was het me opgevallen dat er op de 17 ploegen van 4 man nog één andere vrouw was, en bij het binnenkomen hadden ze me bekeken alsof ik van Venus kwam. Ik had toen ook wel een vrij chique kleedje aan, maar dan nog.
Vandaag had ik dus een extra inspanning gedaan: een zomerbroek in roodtinten, een wit bohémien hemdje, rood vestachtig ding, rood gelakte nagels, lange oorbellen en een rode hoed. Deze keer leek ik eerder van Pluto te komen, als ik mocht afgaan op de blikken. Er waren deze keer maar liefst twéé vrouwen op het totaal van 64 deelnemers, stel je voor!
Ik had me nog maar goed en wel geïnstalleerd aan onze tafel, toen er eentje – een nog vrij jonge gast, geen 40 denk ik – naar me toe kwam: “Er was feitelijk geen deliberatie nodig, u heeft zonder meer de prijs gewonnen van “Meest stijlvol” deze avond. Proficiat!” En weg was hij.
Ik ben in de lach geschoten, ja.
