Gevecht

Op zo’n familiefeest moet er bij ons altijd gevochten worden. Een spelegevecht, uiteraard. In onderstaand filmpje wordt mijn oudste broer in de speelkamer belegerd door de drie kleine jongens, terwijl Bart af en toe een beetje probeert te helpen.

Op het einde van het filmpje schokt het een beetje, maar da’s omdat ik zelf zo hard stond te lachen, dat ik het cameraatje niet stil kon houden :-p

Kerstmis

Gisterenavond hebben we eenvoudigweg met de kinderen doorgebracht.

Eerst pizza eten, dan ‘dessertjes’ maken met een grote doos diverse soorten nonnebillen (ook wel spek of marshmallows genoemd),  naar Mega Mindy kijken, en dan cadeautjes opendoen. Ze hebben ervan genoten.

Vandaag stond er wél een familiefeest op het menu, meer bepaald bij mijn ouders, met mijn broers en hun kinderen.

Mijn ma had voor heerlijk eten gezorgd, onder andere hazenruggen, waarvoor ik ’s morgens nog de gratin dauphinois had staan maken. Ik moet dat echt eens meer doen, want het was verdomde lekker.

Verder was het een gezellige bedoening: ik zie mijn broers veel te weinig om goed te zijn, en dus hebben we honderduit zitten kletsen, terwijl de vier kleine jongens tussenin voortdurend aandacht vroegen. Wolf is bijna zes, Alexander is er vier, Kobe is twee, en Nand is 9 maanden. Je kan het je dus wel voorstellen.

Hierbij dus een fotootje van mijn liefste met de kleine Nand, zoontje van mijn jongste broer.

Bartennand

Dyson

Mocht u nog niet weten wat u wil kopen voor de feestdagen, ik kan u een Dyson aanraden. Maar heren, vooraleer u ideeën krijgt: een stofzuiger is NIET wat een vrouw ziet als romantisch cadeautje! Maar als uw schoonouders geld teveel hebben en u iets willen kopen: this is it :-p

Ja, dit is schaamteloze reclame, maar geloof me, als het niet goed was, zou ik het ook zeggen.

Wij hebben al sinds jaar en dag een Dyson, maar een hele tijd geleden had ik van Caroline van Dyson België een Dyson Animal Pro gekregen om uit te testen en over te bloggen (voor wat hoort wat, uiteraard). In onze oude Dyson zat blijkbaar een constructiefoutje, en ik heb zowat een ganse nieuwe gekregen in onderdelen. Die Dyson staat nu boven, en wordt gebruikt voor de kamers.

De grote Dyson staat momenteel dus in voor de benedenverdieping, waar naast twee hyperactieve kinderen ook nog een oude labrador en een jonge grijze kat rondlopen. Wel, ik zou geen andere stofzuiger meer willen.

Ik weet begot niet welke technologie er in deze versie zit die niet in de oude zat, maar het label ‘Animal Pro’ is niet gelogen. Honden- en kattenhaar is om onnozel van te worden, elke dierenliefhebber weet dat. Ik heb me ook al onnozel staan stofzuigen op een tapijt. Wel, dit bakbeest van een stofzuiger heeft er weinig moeite mee. De zetels zijn nog nooit zo snel gestofzuigd geraakt als nu, en ik geef toe, ik heb er zelfs al mijn jas mee onthaard :-p
Waarmee we trouwens op een minpuntje gekomen zijn: blijkbaar kan je de Dyson maar op één zuigkracht gebruiken, en die is fameus hard. Wellicht heeft dat te maken met die cycloontechnologie, en werkt die enkel als het toestel vollen bak draait, maar toch. Jammer eigenlijk. Ook het geluid valt een beetje tegen: je kan er niet omheen dat dit ding lawaai maakt, en dat je dus niet moet stofzuigen terwijl er een baby in de kamer ligt te slapen.

Verder kan je het ding behoorlijk compact opbergen, alles draait in en om elkaar. Ik mis wel één kleinigheidje tegenover de vorige versie: daar kon je de steel van de stofzuiger op de stofzuiger zelf vasthaken, zodat je je handen vrij had. Dat haakje is verdwenen, en als je dus stoelen moet opzij zetten of speelgoed wil oprapen, moet je de hele stofzuigersteel nu neerleggen of tegen de muur zetten, in plaats van eventjes handig vast te haken.

Mijn kuisvrouw is trouwens nog steeds lyrisch over het ding. Ze vindt het met kop en schouders de beste stofzuiger van al haar klanten, en ik heb zelfs al het merk en type moeten noteren voor haar, want een ander gezin heeft ook honden, en ze wil ze deze Dyson aansmeren.

Jammer van de prijs, dat is nog steeds het enige struikelblok. Maar je krijgt er verdomd veel gebruiksgemak voor in de plaats.

Oh, enne… Tegenwoordig hebben ze voor appartementen en zo een handige kleine versie op de markt, ter grootte van een blad papier, en blijkbaar ook lichtgewicht! Je moet er maar eens de posts van Clo op nalezen, die is ook enthousiast. En ze kan bewijzen dat het echt zo klein en licht is: hierzo.

Boek

Ik ben eindelijk weer aan het lezen gegaan. Mijn goeie voornemen voor 2009 was minstens 1 boek te lezen. Erg he, als je weet dat als tiener vijf boeken per week las.

Ik ben me dus aan het haasten om mijn leven te beteren. Nee, nu overdrijf ik, maar ik denk dat ik niet aan vijf exemplaren kom op het ganse jaar.

In elk geval heb ik nu The Lost Symbol van Dan Brown ter hand genomen. Ik had die gekregen van Proxis op een van de Brussels Girl Geek Dinners, en ik zou het jammer vinden als die hier gewoon zou staan, zonder gelezen te zijn.

Voorlopig vind ik hem goed, al vind ik het bijzonder jammer dat ik telkens weer Tom Hanks voor me zie, als ik aan het hoofdpersonage denk. Stom eigenlijk, in mijn hoofd was Langdon veel knapper en charismatischer.

Haar

Vakantie, en dus ook eindelijk eens tijd om mijn jongens van al hun lange hippiehaar te ontdoen. Wolf wou eigenlijk eens proberen wat dat gaf, zo wat langer haar, maar bij nader inzien bleek het toch niet alles te zijn.

Ik doe het nog steeds zelf, met de tondeuze op 21 mm. Op die manier gaat het snel, en staat het proper. En eigenlijk zien ze er allebei nog het beste uit met hun haar kort.

Ik ben alleen nogal jaloers op wat er op hun kopjes groeit. Ik denk dat ik er meer heb afgeschoren dan dat er op mijn hoofd staat.

Wolf moest lachen met het hoopje haar dat op de grond bleef liggen. “Kijk mama, het is precies het haar van een madammetje, een pruik of zo!”

pruikje

Brabantia

Af en toe krijg ik van Brabantia een mailtje met een of andere leuke actie. Of ik als blogger ook zin heb om mee te doen en er eventueel over te bloggen.

Waarom ook niet? Ik heb redelijk wat van Brabantia in huis (heb ik gemerkt) en het is goed gerief.

En vooral deze actie vond ik wijs: Social Media goes social!

Ik moest lachen met het idee: blader eens door de catalogus, en geef je favoriete blogger een van de items, maar vooral: leg uit waarom.

Ik heb mijn voorstel rechtstreeks naar hen zelf gemaild. Wie weet?

Concert

Daarnet heb ik met ons koor Furiant een concert gezongen. In Sint-Amandsberg dan nog 🙂

Kerstconcerten zijn een constante, maar The Mass of the Children, die Rutter 6 jaar geleden schreef, werd nog niet eerder in ons land uitgevoerd. Op de repetities vond ik er niet zoveel aan, maar samen met orkest, kinderkoor en solisten kwam het echt tot zijn recht. Er zitten echt prachtige passages in.

En ik ben pokkejaloers op die Engelse bariton. Toen ik hem dat ook zei, moest hij lachen: “Not particularly my kind of voice, I presume?” Waarop ik hem uitlegde dat ik tenor zong, en dat het dus wel degelijk zijn stem en stemtechniek was die me afgunstig maakte.

Soit, zondag zingen we het nog een keertje. Komen kijken, zou ik zeggen.

Barcamp Gent editie 3

Mijn eerste barcamp, jawel. Bart was al naar zowat alle vorige edities geweest (ook die in Antwerpen en zo), maar zelf dacht ik altijd dat het te IT-gerelateerd was, en had ik bovendien altijd de kinderen.

Deze keer zaten de kinderen in Ronse bij mijn schoonouders, omdat ik ook nog een generale repetitie te zingen had, en moest ik Bart sowieso naar barcamp brengen (hij is zijn rijbewijs een maandje kwijt, vandaar). Toen ik dan vrijdag een paar onderwerpen zag passeren zoals ‘Tuinieren op balkon’, of iets met make-up, daagde het dat ik daar misschien ook nog wel iets kon gaan doen. Veel tijd had ik niet meer, dus het werd gewoon een verhaal van Orpheus en Eurydice (de versie van Vergilius).

Al bij al een zeer fijne dag gehad. Veel bekende gezichten natuurlijk, maar ook veel interessante topics. Helaas was het een druk bezet schema, zodat er altijd minstens 5 presentaties tegenover elkaar stonden. Jammer, ik heb een pak gemist.

Wat ik wel heb gezien:
– Bart over Old Media vs. New Media. Ik had mijn ventje nog nooit aan het werk gezien, vandaar.
– Monica Monté over hoe de fotoredactie bij De Standaard in zijn werk gaat. Leuk om te zien, interessant om weten.
– Steffest over het beheer van al zijn toestellen, inclusief domotica, met zijn smartphone. Weg met de bakjes! Hilarische presentatie 🙂
– Stijn, nota bene een oudleerling van me, over zijn werk bij de Krant van West-Vlaanderen, en hoe weinig burgerjournalisten eigenlijk wel bijdragen.
– Karen Vander Plaetsen over het feit dat de Mona Lisa niet moeilijk te kopiëren is. Is kopiëren kunst, of roof? Interessante vragen, eigenlijk.
– een korte improsessie met Bart Van Loon. Deed me bijzonder veel zin krijgen om opnieuw te beginnen met impro. Goh, als ik nu maar twee levens had he.

Tegen half vijf ben ik weggeglipt om te gaan zingen, en om half acht stond ik voor de gesloten deur van de White Cat, waar de rest net naartoe op weg was. De kuisvrouw liet ons binnen in de warmte, maar beleefdheidshalve hebben we maar gewacht om iets te drinken. Er stond wél een piano, waar Bart Van Loon binnen de kortste keren achter zat, en waar ik dan maar wat bij zitten kwelen heb. Zonder partituren of teksten valt dat nog tegen :-p Gelukkig waren er smartphones bij de vleet, zodat we wel hier en daar een akkoordenschema of tekst konden terugvinden. Ik heb me in elk geval goed geamuseerd, en bij deze wil ik me verontschuldigen bij de andere aanwezigen voor het gejengel.

Conclusie: de volgende keer, als het nog eens barcamp is, ga ik opnieuw proberen de kinderen ergens aan een haakje te hangen. Het was echt wel interessant.

Avatar

Ik zeg niks nieuws als ik zeg dat de film Avatar een kruising is tussen Dancing with Wolves, Pocahontas en Aliens.

Die laatste heb ik er nog niet vaak horen bij vernoemen, maar geloof me: James Cameron + Sigourney Weaver + mech warriors + grote lelijke monsters = komt toch aardig in de buurt van Aliens, nee?

In elk geval: ik vond hem knap! Geen vernieuwend scenario, maar des te vernieuwender beelden. Geloof me, once you go 3D (en dan het echte werk, geen tekenfilms) you won’t go back.

Ik heb genoten.

En als u het me toestaat, ga ik nu dromen van grote blauwe wezens in een prachtig landschap.