Kerstdineetje met Weight Watchers, jawel.

cole.png

(Ik zit nog een BGGD achter, die post komt later nog wel eens)

Gisteren was er dus nog maar eens een Brussels Girl Geek Dinner, een vrij exclusieve alweer. Ik had echt mijn best gedaan om er bij te zijn, al had ik er mijn kwisconvent voor in de kou moeten laten staan. 20 dames waren namelijk uitgenodigd op het Kookeiland in Deurne, voor een soortement van kerstfeestje. We gingen in primeur kennis maken met het nieuwe ProPointssysteem van de Weight Watchers, en meteen ook een calorie-arm kerstmenu klaarmaken.

Right up my alley dus, voor wie me kent en dus weet dat er volgens de dokters 30 kilo af moet. Destijds voor mijn trouwdag was de situatie nog niet zo erg, en heb ik er op vier maanden 17 kilo afgekregen, met diezelfde Weight Watchers. Ik heb toen geen moment honger gehad (alleen verdomd veel goesting in chocolade en zo), maar nu ontbreekt het me aan motivatie. Soit, wie weet ligt dat nieuwe systeem me wat beter.

Trouwens, Clo had ook nog een lekker ding achter het fornuis beloofd, dat kon dus niet misgaan. Helaas was ze er in geslaagd zichzelf dubbel te boeken, en moest ze verstek laten gaan. En ze had er nog wel zó naar uitgekeken. Soit, ik kon inspringen om de introductie te doen, dus dat probleem was verholpen. Dat mijn klassenraad mega uitliep en ik pas om kwart voor zeven in Deurne was, mocht de pret niet drukken. Perrine had me gebrieft via de telefoon, het viel dus wel mee.

We kregen een korte uitleg vanwege de Weight Watchers zelf, en werden daarna vergast op Mitch Coldenhoff, een voor mij nobele onbekende, maar niettemin best charmant :-p Hij mag misschien niet veel van geeks weten en geeft dat ook grif toe (I quote: “Ik heb vandaag twee nieuwe woorden geleerd, geek en blog”), koken kan hij gelukkig wel. Hij gaf ons telkens een demonstratie met de nodige uitleg, en daarna konden we zelf per vier aan de slag, elk op een, jawel, kookeiland.

Het voorgerecht bleken gamba’s te zijn in een licht en lekker sausje, als hoofdgerecht was er Boeuf Stroganoff met rijst. Helaas, in echte Weight Watcherstraditie, was er dus geen dessert, enkel koffie. Maar de goodiebag maakte veel goed:
* Het kookboek met 365 dagmenu’s en recepten volgens het nieuwe ProPointsplan
* een mapje met 4 startboekjes voor het nieuwe plan
* boodschappengids met alle mogelijke producten en merken volgens hun puntenwaarde
* een WWmagazine (wist niet eens dat het bestond)

En last but not least een doosje met 5 lemon-meringue chocoladerepen, dus jawel, toch een dessert! Hahaa!

Ik heb dus eigenlijk geen excuus meer om er niet aan te beginnen, tenzij mijn eigen lamlendigheid.

Wil je trouwens zelf eens weten hoe dat nieuwe puntenplan eruit ziet, dan kan je meedingen naar gratis bijeenkomsten. De uitleg vind je – uiteraard – op de website van Brussels Girl Geek Dinner.  Doen, zou ik zeggen. Gewoon doen.

De Helaasheid der Dingen (maar geen bespreking)

Vandaag ben ik dus naar De Helaasheid der Dingen gaan kijken, op basis van een boek van Dimitri Verhulst. Ongelofelijk herkenbaar, maar gelukkig niet door mijn eigen situatie.

Toen ik op kot zat, was er een paar meter verder een cité, waarin allerhande volk zat: kunststudenten, een schilder, een beeldhouwer met een zwaar drankprobleem, een paar krakers, een paar oude ventjes, een hippie, een Elvis, een Portugese leerbewerker, een vuurspuwende punker die in de winter grafdelver was…

Ik hing er vaak rond, werd compleet aanvaard, en vond het er super gezellig. Alleen van de gemeenschappelijke WC wenste ik geen gebruik te maken, ik ging dan liever eventjes terug naar huis. Ik heb er nog een van een zelfmoord door overdosis gered, een jongen die een maand daarna dan toch slaagde in zijn opzet. Ik heb Willy, een schitterende beeldhouwer die nog aan de beelden van de Antoniusbrug in Gent heeft gewerkt, in delirium weten gaan. Ook hij is intussen gestorven: na een jaar droog gestaan te hebben heeft hij drie flessen wodka of zo gedronken, naar ik gehoord heb. Ik was er even niet goed van.

Toen de cité gesloten werd, zijn we met zijn allen op zoek gegaan naar een nieuw huisje voor de twee oude bewoners. Bij hen zaten we geregeld naar een ouwe aftandse tv te kijken, zij in een ouwe versleten zetel, wij elk op een bierbak. Ze konden maar niet begrijpen dat ik geen bier dronk, wel Gents kon, en als ‘rijke studente’ graag bij hen zat.

De sfeer was er wel uniek. Ik mocht altijd komen binnenvallen, was altijd welgekomen. Fons maakte zijn unieke mayonaise (daar zou ik dus echt het recept van willen) en dan aten we allemaal samen frieten van de frituur. Of we zaten uren te kletsen bij een van de anderen. We hebben ook een straatexpositie georganiseerd, waarbij ik beschilderde kapotte lampen heb opgehangen aan gitaarsnaren, maar waar echt unieke dingen stonden. De politie kwam enkel eens kijken toen we op het kampvuur in het midden van de straat een zetel probeerden te verbranden en dat een enorme rookwolk opleverde. Tsétsé (de punker, zijn echte naam heb ik nooit geweten) had een zesde zintuig voor de politie: soms sprong hij op en riep: “Pas op, ze gaan direct passeren met een patrouille” en dan bleek hij nog gelijk te hebben ook. Zijn haar heb ik ooit zwartgeverfd en dan een dambord geschoren, of ooit eens ‘Fuck off’ achteraan op zijn schedel uitgeschoren. Vuurspuwen heeft hij me helaas nooit willen leren.
Elvis had dan weer ooit eens massa’s wietzaadjes gezaaid, waardoor hij een enorme hoeveelheid plantjes had. We hadden die dan samen in kleine potjes uitgeplant, maar het waren er nog veel te veel: zijn hele goot stond vol, net als alle vensterbanken en zo. Op een nacht zijn we die dan allemaal gaan uitplanten in de stad. Die op het rond punt van Sint-Jacobs waren snel verdwenen, maar die in het Citadelpark hebben er echt lang gestaan!

Soms kwam Twiggy ronduit enthousiast thuis: dan had ze de hele dag in de Veldstraat staan zingen, en veel geld opgehaald, en zelfs een paar van haar beschilderde zijden doeken verkocht. En dan trakteerde ze de hele cité, en was het geld weer op, of toch bijna.

Pas op, er was wel een zekere verantwoordelijkheidszin. Ooit zaten we buiten op straat rond het kampvuur, en ging er een joint rond. Ik was notoir niet-roker, maar nam de joint toch aan en wilde een trekje nemen om eens te proberen. Prompt werd het ding uit mijn handen geslagen: “Gij zijt student gij, gij moet daar niet aan beginnen, maar aan uw toekomst denken!” En dat was dat, einde discussie.
Toen Gil overschakelde van wiet naar zwaarder spul, werd hij ook buiten de gemeenschap gezet. Naalden, dat was een brug te ver, veel te gevaarlijk. Op die manier hoopten ze stiekem dat hij zou stoppen. Helaas, ook hij is intussen dood, heb ik gehoord, overdosis…

Ik denk geregeld met weemoed terug aan die bende. Ik heb er echt een heerlijke tijd gehad als roodkapje: dat was ginds mijn bijnaam: jong, naief, en met een helderrode winterjas.

Mijn eerste buren ginder waren nog veel meer zoals in de film: een ouwe vader, die zelfs door zijn eigen kinderen ‘de Führer’ werd genoemd wegens zijn strengheid en zijn legerfetisj, met een dochter en diens werkloze zuipende man, en een zoon die meer in de gevangenis zat dan erbuiten. We hebben ooit nog een echte Miami-Vicescene meegemaakt: plots stond de hele straat vol combi’s, en hoorde ik De Witte over mijn dak weglopen. Bleek dat hij zich had moeten aanmelden aan de gevangenis, maar daar geen zin in had gehad. Overvriendelijke mensen, dat wel, die soms te pas en te onpas kwamen aanbellen om dingen te vragen. Hoeveel brieven van gerecht en advocaten ik voor hen ‘vertaald’ heb, ik kan het niet meer zeggen. Of die keer dat ze gingen beginnen met het deur-aan-deur-verkopen van een soort kuisproduct, en ze zwaar discussieerden onder mijn venster over de schrijfwijze van “rein en fijn”, tot ze het gewoon komen vragen zijn. Hilarische dingen meegemaakt, maar ook dat de dochter rondliep met een bont en blauw gezicht. Uitleg vroeg ik niet, en excuses zocht ze niet. De muren waren dun genoeg om te weten wat er was gebeurd, en anders begreep ik het ook zo wel.

Ook de volgende buren waren in die stijl. Geld uitgeven aan de meest onnozele prullen, maar verder in echte kansarmoede leven. Ongelofelijk vriendelijk, dat ook, en gul en gastvrij. Met een ongelofelijk schattig dochtertje, waar ik diep medelijden mee had. Ook zij ging wellicht niet ontsnappen aan datzelfde milieu, en toch had ze in principe initieel dezelfde kansen als elk ander kind.

Ik prees me gelukkig dat ik die situaties van dichtbij kon en mocht meemaken, maar dat ik er zelf niet in verzeilde. Dat ik rustig kon studeren aan het unief, en mijn eigen weg ging gaan.

Maar geloof me, ik heb het gezien. Ik weet hoe het moet zijn, en ik ben nog naar de apotheker gelopen omdat een van hen ziek was en geen geld had voor hoestsiroop en oordruppels. En hen een extra deken geleend als het koud was en de verwarming niet kon aanstaan.

Geloof me: het is niet overdreven. En als u de film nog niet heeft gezien: doen.

Hectisch dagje

Het verbeterwerk zit erop, ik kan beginnen met het uitmesten van mijn huis, dat een week zo is blijven liggen.

Maar vandaag was alweer hectisch. Deze morgen begon nochtans rustig: de kinderen naar school gebracht, en dan tegen half negen Bart op zijn kantoor afgezet. Die heeft nog steeds rijverbod, vandaar. En ik moest toch om kwart over negen aan de Sfinx staan, dat kwam dus mooi uit. Ware het niet dat ik te lang aan een computer alginds bleef plakken, en toen nog stond te kletsen, en dus zelfs te laat was aan de cinema. Mijn collega’s konden er niet om lachen, en ik gaf ze geen ongelijk. We eisen van onze leerlingen dat ze stipt zijn, en dan ben ik zelf nog te laat.

Enfin, samen met de vijfdes en zesdes dus naar De Helaasheid der Dingen gekeken. Ongelofelijk herkenbaar, om eerlijk te zijn. Ik denk dat ik er gewoon een apart postje ga aan wijden :-p

Daarna snel naar huis gereden, om Wolf van school te halen, eten te maken, hem en zijn vriendjes naar de turnles te brengen, en zelf naar de klassenraad te gaan. Die heeft een pak langer geduurd dan verwacht.

Ik moest echter nog weg, en heb in de vrieskou de babysit een half uur voor de deur laten staan. Blijkbaar had ik haar nummer verkeerd opgeslagen, en kon ik haar niet meer bereiken. Arm meisje! Ik moest tussen zes en half zeven in Deurne staan, voor een Brussels Girl Geek Dinner. Het was half zes toen ik de school uitging, en nog de kinderen moest ophalen, brood gaan kopen, mezelf een beetje fatsoeneren, en een route zoeken.

Omdat Clo zichzelf dubbel had geboekt die avond en dus zelf niet naar het BGGD kon komen, moest ik de introductie overnemen. Helaas had de organisatie er eigenlijk ook wel op gerekend dat ik vroeger ging zijn, maar ben ik dus maar gebrieft per telefoon in de auto. Makkelijk is anders :-p

Kwart voor zeven was ik in het Kookeiland in Deurne, en toen was het even heerlijk rustig. Ik heb er een calorie-arm kerstmenu klaargemaakt met 20 andere geeky girls, onder het goedkeurende oog van knappe kok Mitch Coldenhoff.

Tegen elf uur was ik thuis. Oef. En kon ik nog aan de was en zo beginnen, want het huis lag er als een rampgebied bij.

Aalters

Mijn liefste stuurde me deze link door, en ik moest echt wel lachen.

Of als u moeite heeft om het Aalters te verstaan, hier is een ondertitelde versie, maar met een minder goeie clip:

Het blijkt om een groepje te gaan dat De Predikanten heet, en blijkbaar al een tijdje bezig is.

Intussen kreeg ik te horen van Stijn dat twee van de gasten nog bij mij (in zijn jaar dus) in de klas hebben gezeten, en één ervan herinner ik me zelfs nog behoorlijk goed, al had ik hem helemaal niet herkend.

Aaron, goe bezig gast!

Verbeterwerk

Zucht. Met die Poort (al had ik er rekening mee gehouden) gaat het hier nu niet meer vooruit. Mijn gedachten zitten in die andere wereld, en ik heb weinig zin om me met Catilina en consoorten bezig te houden.

En dan zijn die examens ook nog slecht. Echt slecht, in vele gevallen. En dan verbetert dat dubbel zo moeilijk, en stukken trager, geeft dat niet echt veel op, is het nog moeilijker om me te motiveren, en gaat het helemaal niet meer vooruit.

En ja, het onderwijs is een droomjob voor mij, en ik heb veel vakantie, maar er zijn toch serieus lastige periodes. En dit is mijn blog, dus ik mag daarover zagen. En wie vindt van niet, moet zelf maar eens beginnen lesgeven, als het dan toch zo mooi is!

Moeh!

Raaaaah!!! Terug van een ijskoude Poortavond, en weer helemaal verzot op Athera en zijn bewoners! Man man man, het was goed!

Dat kasteel van Beersel, dat is goed gek! Een prachtig kasteel, dat wel, met van die smalle smalle draaitrapjes naar de torens. De binnenplaats is gekasseid, maar mag wel eens herlegd worden. De omwalling tussen de torens is veel erger: dat is blijkbaar destijds gebouwd in baksteen, met serieus stevige cement. De bakstenen zijn intussen weggesleten, maar de cement is blijven staan, zodat je eigenlijk gewoon op een maaswerk tussen de stenen loopt. Bijzonder gevaarlijk voor de enkels, zeker als je probeert te lopen in plaats van omzichtig te stappen. Erger aan het kasteel is, dat er geen ramen zijn. We hadden met andere woorden geen enkele warme plaats, overal waren er metershoge raamopeningen in de torens, waar de wind vrijelijk door blies. Man, ik was blij voor thermisch ondergoed en dikke bonten capes 🙂 Ik heb gevoel dat ik zowat de enige was die geen kou heeft gehad.

Het spel zelf was ook fantastisch. Hier en daar kwam de commentaar dat het scenario iets te strak was en te weinig ruimte liet voor eigen inbreng, maar dat vond ik niet. Op bepaalde momenten heb ik zelfs gewoon een hoop bont uitgespeeld wegens veel te warm. Ik stond stijf van de adrenaline (Overleef ik het? Val ik hier dood? Wordt mijn medespeler en stamlid hier doodgemarteld, of kan ik hem nog redden?) en dus stond ik te zweten. Op andere momenten was het louter fysiek: loop maar eens naar de hoogste toren langs zo’n wenteltrapje omhoog (waar ik op bepaald moment zelfs ietwat zijdelings op moest, mijn bontlagen waren er teveel aan), waarna je te horen krijgt dat er beneden problemen zijn en jouw hulp dringend gevraagd wordt. Terug naar beneden crossen dus.

Voor mij was het een goeie 🙂 Om half zeven lag ik in mijn eigen bedje (ginder slapen bleek uiteindelijk voor mij geen optie meer wegens te koud) en was alle examenstress uit mijn hoofd gewaaid. Dat hoofd zit inmiddels vol met cirkelmagiërs, tijdsfluxen, geile warracks, nieuwe martelmethodieken, gestolen spreukenboeken, mithriladers, knappe minnaars…

Benieuwd hoe lang het zal duren voor ik dàt dan weer uit mijn systeem krijg :-p

Poort!

Ik ga naar Poort! Ik ga naar Poort!

(Voor wie geen idee heeft waarover ik het heb: zie deze post, of deze foto. En verklaar me gerust zot, ik zal er niet van wakker liggen)

Ik ben wel benieuwd: we gaan spelen van 16.00 tot ongeveer 4.00 in het Kasteel van Beersel, en ik heb me laten vertellen dat het er koud zal zijn. Op zo’n moment ben ik altijd blij dat ik een barbaar speel, waar genoegzaam naar verwezen wordt als ‘die hoop bont’.

Ik kijk ernaar uit, he mannen, ge kunt het u niet voorstellen. Ik kijk er ongelofelijk naar uit!

Lang leve het escapisme uit de realiteit van examens en buizende leerlingen…

Twunch

Gisteren à l’improviste nen twunch gecalled, en tegen vier uur was er vijf man ingeschreven. Niet de moeite dus om de Wok-Away te verwittigen, vijf man was niet direct een probleem.

Tot vanmiddag dus. Toen waren we plots met vierentwintig, en heb ik nog het concept mogen uitleggen aan de mensen daar, want die waren een beetje gestresseerd. Soit, het was gezellig, we hebben allemaal eten gekregen, en het was dus voor herhaling vatbaar.

Daarna ben ik nog met Annick en Wouter even tot aan de Cora Kemperman gewandeld (ik moest iets laten herstellen) en dan bij Max een koffie gaan drinken. Zij kenden Max niet eens, zo’n Gents instituut (zeker nu Bloch dicht is).

Al bij al een heel gezellige middag gehad. Helaas veel te weinig verbeterd, maar ik heb nog wel wat tijd 🙂

Opheldering, jawel

Weet u nog, die rare brief van de politie? Waar ik toen kop noch staart aan kreeg, en al helemaal geen antwoord?

Gisteren heeft de bewuste agent me opnieuw gebeld. Bleek een grote stommiteit te zijn, en pas na veel heen-en-weergepraat is onze frank gevallen hoe het nu precies in elkaar zat.

Het probleem is namelijk het volgende. Mijn auto, de Xsara Picasso, was vroeger van Netlash, maar ik heb die overgekocht toen die einde lease was. De auto is nog lange tijd op naam van Netlash blijven staan, eigenlijk gewoon omdat ik te lui was om alle paperassen in orde te brengen. De kosten werden wel al door mij (of eigenlijk de gezinsrekening) betaald.

Nu, op 17 augustus, een maandag, heb ik eindelijk alle stappen ondernomen: ik had de auto de week voordien laten nakijken in de garage, op die maandag ben ik naar de keuring geweest, naar de verzekering gereden voor alle papieren, een nieuwe nummerplaat gaan halen, en dat was dat. Dàcht ik toch.

Bart had de week voordien, vrijdag de 14de, de auto nog gebruikt voor iets van Netlash, en toen een parkeerboete opgelopen. Netjes betaald, daar niet van.

De agent zat echter met een probleem: blijkbaar was de oude nummerplaat volgens de Dienst Inschrijvingen Voertuigen uit roulatie gehaald op 11/08, en was de boete dus op een auto die rondreed met ongeldige nummerplaat.

Unk?

Dat kon toch helemaal niet?

En toen klaarde het op. De formulieren voor een aanvraag voor een nieuwe nummerplaat worden ingevuld op het verzekeringskantoor. Manueel, met zo van die kottekes. En wellicht heeft de computer toen de 7 gelezen als een 1, waardoor de oude nummerplaat zes dagen eerder verviel, en al de rest zes dagen eerder was ingegaan. Geen kat die daarop zou gelet hebben, als er intussen geen boete was geweest.

De agent kon zich daarin vinden, want dat leek zowat de enige plausibele oplossing. Hij wilde nog even verifiëren met mijn verzekeringsagent, en of ik dan de dag daarna even op kantoor kon langskomen? Het moest een officieel verhoor zijn aangezien hij al een procesverbaalnummer had aangemaakt, en dat kon niet per telefoon.

Zucht. Ik vandaag dus na het examen naar Ekkergem, om het nog even uit te leggen. Na een kleine vijf minuten wachten stond er een piepjong, niet onknap agentje voor me. Dat hij het even besproken had met zijn chef, en dat ze de hele zaak gewoon gingen laten vallen, want dat alles wat ik zei bleek te kloppen.

Allez bon. Moest ik me daarvoor zo haasten richting politiekantoor, aan de andere kant van ’t stad? Een telefoontje was wel zo makkelijk geweest, nee?

Soit, het mysterie is tenminste opgelost.

Kerstconcert

affiche

Wie me kent, weet dat ik al gans mijn leven met muziek bezig ben. Wie me de laatste tien jaar of zo kent, weet dat ik zing, in een koor welteverstaan. Als tenor dan nog, ja, dank u.

Uiteraard is er opnieuw een kerstconcert. Persoonlijk vind ik het dit jaar toch wel de moeite, want we zingen een nog niet eerder uitgevoerd werk van Rutter, nl. zijn Mass of the Children, voor orkest, koor, kinderkoor en solisten. Daarnaast krijg je natuurlijk ook nog andere dingen te horen, zoals een kick-ass gospel en zo.

Enfin, ik zou zeggen: komen kijkenluisteren! Kaarten kan je via mij krijgen, eenvoudig vragen op twitter of in de commentaren.

Hieronder alvast de perstekst.

Kerstconcert Arte Musicale in O.L.V. Sint-Pieters:

start van een spetterend jubileumjaar!

Op zondag 27 december 2009 organiseert vzw Arte Musicale haar jaarlijkse kerstconcert in de O.L.V. Sint-Pieterskerk in Gent. Het hoogtepunt van de avond wordt ongetwijfeld de Belgische creatie van ‘Mass of the Children’ van de componist John Rutter. Met dit kerstconcert wil Arte Musicale haar jubileumjaar feestelijk inzetten.

Vzw Arte Musicale is een Gentse vereniging die drie muzikale groepen overkoepelt. 2010 is voor hen een feestjaar: jeugdorkest Forza Muzica bestaat 20 jaar, kamerkoor Furiant 15 jaar en jongerenkoor Furiakanti bestaat 10 jaar. Allen staan ze onder leiding van Steve De Veirman.

De drie groepen verzorgen jaarlijks elk apart, verschillende concerten, ook buiten de stads-en landsgrenzen. Maar op het jaarlijkse kerstconcert  treden de drie groepen steeds samen aan. Dit jaar brengen ze de ‘Mass of the Children’ van John Rutter, een werk voor orkest, koor en jongerenkoor. Het is een mooi, meeslepend werk met ingetogen melodieën afgewisseld met ritmisch uitdagende stukken. Het is de eerste keer dat dit werk wordt uitgevoerd in België.

Praktisch

Het concert start om 20u, deuren open om 19u30
Na het concert wordt u een glas Gluhwein of warme chocolademelk aangeboden.

Prijzen

Vvk                                        €12
Kassa                                     €15
Studenten/65+                 €10
-12 jaar                                 gratis

Meer info

www.artemusicale.be