Geloof het of niet, maar ik wist dus niet eens dat er een film was uitgekomen van dit boek: Merel wees me erop en vroeg of dat de reden was dat ik dit ging lezen. Euh, nee dus: dit stond al langer op mijn lijst als blijkbaar uitstekende science fiction, en dat bleek ook te kloppen.
De premisse is eigenlijk zelfs best realistisch: wanneer wetenschappers merken dat de straling van de zon precies licht is afgenomen, stellen ze vast dat er een… bacterie? Amoebe? Een of andere levensvorm, in elk geval, de energie van de zon steelt, en het gaat razendsnel. Als in: de aarde is gedoemd.
Ryland Grace is een leraar wetenschappen die zich plots, helemaal alleen, in een ruimteschip bevindt op letterlijk lichtjaren van ons zonnestelsel. Wat erger is: hij heeft er totaal geen idee meer van wat hij daar aan het doen is, waarom, of zelfs wie hij is, en wie die twee lijken zijn in zijn schip. En hoe kan hij daar geraakt zijn?
Beetje bij beetje komt zijn geheugen terug, en wat hij zich herinnert, is niet bepaald hoopgevend. Hij moet op zijn eentje de wereld zien te redden. Denkt hij. Want…
Het verhaal gaat heen en weer in de tijd: we krijgen Ryland zonder geheugen in zijn ruimteschip, en we krijgen de rest van het verhaal naarmate hij zich dat herinnert. Weir slaagt er wonderwel in wetenschappelijke uitleg te combineren met een razendspannend verhaal en het al bij al nog geloofwaardig te maken ook, zelfs voor wie de wetenschappelijke uitleg aan geen kanten snapt.
Ik begrijp dan ook dat dit verfilmd is: het leent er zich prima toe, het is eigenlijk zelfs een huis-clos. Aanrader voor wie van science fiction houdt, maar eigenlijk ook voor wie daar standaard geen fan van is.