30 jaar

Dertig jaar zijn Bart en ik getrouwd vandaag. En zoals meestal zat ik in Dordrecht, maar mijn lief schreef het volgende:

Dertig jaar geleden tekende ik in het bijzijn van getuigen een contract zonder exit-clausule, zonder due diligence en zonder enige vorm van benchmarking.

Ik ben intussen beroepshalve degene die mensen waarschuwt om dat nooit te doen. Dat is ofwel de grootste blinde vlek van mijn carrière, ofwel het bewijs dat ik één keer in mijn leven perfect heb ingekocht.

Kijk naar die foto. Die hoed. Dat kleed. Je lacht alsof je iets weet wat ik niet weet. Dertig jaar later weet ik dat dat ook zo was. En dan ik, met dat haar. Dat haar is intussen verdwenen. Jij hebt daar nooit iets van gezegd, wat op zich al een van de grotere daden van naastenliefde van deze eeuw is.

Je hebt eenzijdig beslist dat je 45 bent. Ik ga daar niet tegen in beroep. Het betekent wel dat je vijftien was toen we trouwden, wat juridisch onhoudbaar is, dus ik stel voor dat we die rekening nooit meer maken en er gewoon dertig jaar bijzetten. De wiskunde klopt niet, maar ons huwelijk gelukkig wel.

Wat er in die dertig jaar allemaal is gepasseerd, kan ik niet opsommen, en gelukkig hoeft dat ook niet, want jij hebt dat gedaan. Elke dag. Al meer dan twintig jaar. Duizend tweehonderd drieënveertig pagina’s blog. Jij hebt van ons leven een longitudinaal onderzoek gemaakt. Met jezelf als onderzoeker, archivaris, redacteur en enige peer reviewer. Acta diurna de muliere ludenti. Ik heb ooit ergens gelezen dat mensen ontroostbaar zijn omdat ze vergeten worden. Jij hebt dat probleem gewoon opgelost, in stilte, met een WordPress-installatie en een ijzeren discipline.

Ik ben iemand die gelooft dat de mens niet af is. Dat we ooit onszelf gaan kunnen back-uppen. En dan besef ik: jij bent daar in 2003 al mee begonnen. Terwijl ik zat te lezen over de singulariteit, zat jij ze gewoon te schrijven. Een van ons twee is de futurist. De andere doet het werk.

En dus: als er ooit een moment komt waarop ze ons kunnen uploaden, dan wil ik dat wij samen gaan. Niet op dezelfde server. In hetzelfde bestand. Eén verhaal. In elkaar geschoven tot iets wat niemand nog uit elkaar krijgt.

Ik ben niet altijd de gemakkelijkste geweest. Ik heb dingen gebouwd en verkocht en opnieuw gebouwd. Jij hebt intussen iets veel moeilijkers gedaan: ervoor gezorgd dat er een thuis was waar al dat bouwen naartoe kon terugkeren. Je hebt dat allemaal mee gedragen zonder dat ik het gevraagd heb en zonder dat ik genoeg dankjewel gezegd heb. Bij deze dan. Dertig jaar te laat, maar toch.

Semper eadem zeggen ze. Altijd dezelfde. Dat klopt niet. Jij bent niet meer de vrouw op die foto. Ik ben niet meer de man met dat haar. Gelukkig maar. Ik zou met geen van beiden nog willen trouwen. Wel met de twee mensen die we geworden zijn. Meteen.

Ik hou van je. Nog altijd. Tot er geen servers meer zijn.

 

Mijn lief

Dertig jaar geleden tekende ik een contract met scheiding van goederen. Mijn vrienden vonden dat hopeloos onromantisch: je gaat zo’n verbintenis toch aan voor het leven? Maar ik vond dat logisch: ik trouwde met een ondernemende ziel die risico’s ging nemen – je trouwde per slot van rekening met mij – en dan wilden we onszelf beschermen tegen onnodig onheil.

Je stortte je niet alleen met mij in het avontuur: je was doodongelukkig in je werk en dus begon je zelf iets. Op onze zolder, zoals het cliché dat wil. En zoals bij alles ging je er 100% voor: lange dagen, veel te veel uren, frustraties, tegenslagen, maar het groeide. Met extra personeel en dus extra frustraties. Ik stond erbij, keek ernaar, zag je passie en je totale overgave, en zag dat je gelukkig was.

We gingen het avontuur aan van kinderen, en best dat dat niet contractueel geregeld was: met vallen en opstaan, lange dagen, veel te veel uren, frustraties, tegenslagen, maar ze groeiden. En hoe. Wij, wij stonden erbij, keken ernaar, en waren gelukkig.

Je bedrijf excelleerde, fusioneerde, propageerde en uiteindelijk frustreerde: je verkocht en viel in een zwart gat. En toen kwam er een nieuw bedrijf: je zwoer dat je nooit meer met personeel ging werken. Intussen werk je harder dan ooit: lange dagen, veel te veel uren, frustraties, nauwelijks tegenslagen maar het groeit. En groeit. En jij, jij bent gelukkig en ik dus ook.

We hebben iets moois uitgebouwd op die dertig jaar, mijn lief. De EBITDA is geweldig, er zijn geen NDA’s en ook geen non-competes: we doen elk ons eigen ding en vaak komt dat samen. We zijn met ons tweeën de board van een prachtig gezin en een goed huwelijk.

Op naar nog 30 jaar met een nóg betere ROI, mijn lief.

Ik zie je graag, Bart.