Fantastisch GIFje

Toen we op nieuwjaar zelf met het gezin wat foto’s namen – de vuurspatterfoto is een traditie – nam Bart ook een reeks foto’s van de kinderen die in de zetel ploften, en hij zette ze na elkaar als filmpje.

Merels gezicht is zalig, en de lach van de jongens ook.

Peper

Bart werd 51 vandaag en dat kon ik nu toch niet zomaar voorbij laten gaan? Peper was een van die restaurantjes waar we al vaak waren gepasseerd en waar we telkens zeiden dat we er eens naartoe moesten. Bij deze dus.

Het is eigenlijk een hip eigentijds restaurant met een Indische kaart en een wijntap. Als in: ge krijgt een kaart en die steekt ge in de machine, en dan kan je bij een van de vele soorten wijn of je gaat voor een proefje, een half glas of een vol glas. Naargelang de soort wijn en de hoeveelheid wordt er een bedrag op de kaart aangerekend, en aan het einde van de maaltijd reken je gewoon af.

Bart vond dat wel amusant en heeft een paar soorten wijn uitgeprobeerd.

Een voorgerecht hoefde voor ons niet: aangezien het vrijdag was, waren we allebei nogal moe. Ik nam een zachte curry met kokos en scampi, Bart nam iets vegetarisch met linzen, en we waren allebei toch wel zeer aangenaam verrast.

En ja, ik ben er eigenlijk nog altijd trots op dat ik een volledig bord scampi kan pellen zonder mijn handen vuil te maken.

Voor dessert gingen we wel, en ik nam zoals altijd de crème brûlée terwijl Bart voor een brownie ging.

Tegen half elf waren we alweer buiten, voldaan en met een goed gevoel en een redelijke rekening.

En er was nog tijd om thuis gezellig samen naar iets te kijken bij een knisperend haardvuur. Zalig toch?

Twaalf

Lieve lieve Merel

vandaag word je warempel twaalf. Twaalf, ik kan het me bijna niet voorstellen. En je bent zo gigantisch veel veranderd tegenover vorig jaar, liefje. Ik vermoed dat dat is wat het middelbaar met je doet…

Eerst en vooral heb je veel meer zelfvertrouwen gekregen. Je fietst alle dagen heen en weer naar school samen met Lieze, en als zij er een keertje niet is, dan fiets je gewoon alleen. Vorig jaar durfde je met moeite alleen naar de lagere school… We zijn ook samen een nieuwe IDkaart gaan bestellen, en je bent die alleen gaan afhalen. Nu ja, alleen, Lieze was mee voor morele steun, maar toch: je deed het toch maar.

Ik merk het in heel veel dingen, liefje, maar soms durft die faalangst toch nog gemeen toeslaan. Soms denk je dat je een toets echt niet zal kunnen en sta je hier plotseling rond een uur of elf als een hoopje ellende in de living. Je kruipt dan heel dicht tegen me aan als een gewond vogeltje en ik laat je rustig huilen. En daarna praat ik op je in tot je weer in je bedje kan. En die toets? Zelden minder dan een negen. Want je bent en blijft ongelofelijk plichtsgetrouw, liefje, op het onredelijke af. Je huiswerk is altijd tot in de puntjes gemaakt, je spreekopdrachten zijn weken voor datum afgewerkt en je boekentas staat altijd al rond een uur of acht klaar. Tsja. Een groter contrast met Kobe kan er soms niet zijn, en dat is behoorlijk vreemd voor ons. Allez, toch zeker voor mij, want ik ben eerder van Kobe zijn soort.

Maar aan de andere kant ben je een ongelofelijk opgewekte puber: je danst door het huis, blinkt en glimt als je een nieuwe outfit krijgt of een ander cadeautje en ik kan je dan ook zelden iets weigeren. Je moet me maar aankijken met die grote blauwe ogen van jou en dat kleine glimlachje, en ik smelt. Zeker wanneer je dan nog bij mij in mijn hoekje in de zetel onder mijn dekentje kruipt en je helemaal tegen me aanvleit. En dan liggen we te kletsen, gewoon mama-dochter praat, over vanalles en nog wat, en we lachen ons kreupel wanneer papa dan onwillekeurig met zijn ogen rolt over wat we vertellen.

Soms kan je echter ook een échte puber zijn: nukkig, stuurs, grommelend, en vaak zonder aanwijsbare reden. Je kan dan met jezelf geen blijf en je weet het ook. Hormonen, liefje, zijn een bitch. Je kan dan tegen iedereen snauwen en vooral Kobe werkt dan op je zenuwen. Ha ja, want tijdens de week zit Wolf op kot en kan je je niet op hem uitwerken. Je mist hem wel, merk ik zo…

Gelukkig zijn er je vriendinnen. Lieze is nog steeds je BFF, de constante in je jonge leventje. Jullie zijn nog steeds hartsvriendinnen en ik heb niet de indruk dat dat voorlopig zal veranderen. Jullie zitten dan ook samen in de klas, en jullie groepje is uitgebreid met Anna, Dafina en Silvie. En je vriendinnen van vorig jaar? Goh… met Julie zijn jullie alle contact intussen kwijt, en dat verwondert me ook niet echt: zij zit in een compleet ander wereldje. Feija zie je nog af en toe, en ook met Jeanne heb je wel nog wat contact, ook al woont die intussen in Duffel.

Maar je bent in weinig opzichten nog dezelfde Merel als vorig jaar: je bent veel zelfbewuster, modebewuster, puberaler, maar ook nog steeds ongelofelijk taalvaardig, bijzonder plichtsbewust, gigantisch lief, intelligent en ook echt wel mooi, die opmerking krijg ik vaak.

Je kreeg vanmorgen een ontbijtje met ballonnen en cadeautjes en meer moest dat niet zijn: je straalde.

Tijd voor taart in de namiddag bij ons thuis was er niet: jij had eerst toneel tot drie uur, en mijn Latijnolympiade liep uit… En toen was het eigenlijk te laat voor jouw samenspel en zijn we in de Labath taart gaan eten.

En toen bleek jouw leraar muzieklab niet op te dagen en waren we zelfs gewoon vroeg thuis.

Ik zie jou graag, liefje. Maar groei maar niet te snel op, ik geniet veel te hard van jou.

81

Jawel, ons pa is gewoon 81 geworden vandaag! Een beetje trager, een beetje lastiger dan vorig jaar, maar eigenlijk best nog wel gezond.

Ja, hij woont nog steeds thuis, maar dat is volledig te danken aan de onvolprezen Martine die alles, maar dan ook alles voor hem doet: kuisen, wassen, boodschappen doen, hem onder zijn voeten geven als er iets niet in orde is…

Sommige dingen doet hij wel degelijk zelf: na héél veel zagen is hij eindelijk naar de kinesist beginnen gaan – iets waar de neuroloog al jaren op aandringt – en hij is ook aan het kijken voor nieuwe hoorapparaten, want de vorige zijn stilaan 10 jaar oud en zo’n klein beetje verouderd.

Maar verder krijgt hij elke zondag eten mee van ons, ook regelmatig op zaterdag van Roeland, eet hij voor de rest dagschotels die Martine voor hem meebrengt, wordt hij twee keer per week gewassen door thuisverpleging, en valt het precies nog redelijk mee. Zolang hij zijn medicatie stipt blijft nemen en in beweging blijft zodat hij niet begint te vallen, lukt het nog wel.

Vandaag ging ik hem, zoals zo goed als elke zondag, oppikken tegen half twaalf. Bart en ik hadden mossels voorzien voor zijn verjaardag, en hij is er bijna bijgekropen. Het ‘recept’ is poepsimpel maar super lekker: uw mossels gewoon klaarmaken met mosselgroenten zoals altijd, maar op het einde er behoorlijk wat room en dille aan toevoegen. Echt serieus, mega lekker!

Er waren frietjes bij, en ons pa heeft voorzekers een uur aan tafel gezeten met een grote glimlach om zijn mond. Dik in orde!

En uiteraard was er ook taart en hebben we gezongen voor hem. Want 81, dat word je niet meteen elke dag.

Nog vele mooie jaren, pa!

Obligate eerste-schooldagfoto

Het is hier een traditie om elk jaar op 1 september de eerste-schooldagfoto’s te posten. Het is dan ook een uitgelezen moment: je vergeet het niet én je krijgt een prachtig overzicht van hoe ze gegroeid zijn.

Vorig jaar vreesde ik nog dat het de laatste foto ging zijn met zijn drietjes, omdat Wolf nu richting unief gaat. Maar hij vertrekt pas morgenvroeg naar Portugal met zijn maten en vond het eigenlijk helemaal niet erg om speciaal nog eens op te staan, en ook Kobe was niet aan het grommelen. Ze weten hoe fijn ik deze foto’s vind…

En geef toe, het overzicht van de jaren is toch prachtig? Het is enorm hoe sterk ze veranderen, hoe volwassen Wolf er intussen uit ziet met zijn baardje, hoe ook Merel een stukje vrouwelijker is geworden, en hoe Kobe ook weer veranderd is. Hij had deze keer zelfs zijn schoenen aangetrokken, maar voor Wolf was dat een brug te ver.



366-sep01