366 – 24 december 2024 – kerstfoto
14 jaar
Lieve Merel
terwijl ik dit typ, zit jij in de zetel naast me, in de comfy pyjama die je van me gepikt hebt, je ziek te lachen met de olive oil stories op TikTok. Het typeert je wel: heel rustig, goedgezind, en af en toe wat commentaar.
Ik heb net even herlezen wat ik vorig jaar schreef op je verjaardag, en het meeste ervan is nog steeds van toepassing. Ja, je bent een jaartje ouder en zelfzekerder, maar dat kleine bange muisje zit er nog steeds in vanbinnen: het uit zich nog steeds in een perfectionisme dat niet altijd houdbaar is. Maar foutjes schud je al wat sneller van je af, je haalt iets sneller je schouders op en een acht is al geen echte ramp meer.
Je kledingstijl is nog iets meer uitgesprokener conform met die van je leeftijdsgenoten, en jammer genoeg betekent dat ook dat je sommige kledingstukken vrij snel afdankt, ook al is daar op zich nog niks mis mee. Maar ik snap het, liefje: op jouw leeftijd is het ‘niet uit de toon vallen tegenover je leeftijdsgenoten’ nu eenmaal een basisprincipe. Je hebt wel een gigantisch gevoel voor stijl: je weet feilloos wat je past en wat je niet past, weet hoe je die fantastisch mooie ronde heupen en lange benen in de verf kan zetten, en hebt de perfecte haarsnit. De make up komt er ook langzamerhand bij kijken: het is nu toch al een tijdje dat je standaard mascara draagt, soms ook al eens gekleurde lippenbalsem en af en toe een geurtje. Je hebt intussen ook verschillende kettinkjes en sinds je opnieuw gaatjes in je oren hebt, draag je ook wel eens verschillende oorringen. Je hebt je basis stekertjes die je ’s nachts draagt zodat je gaatjes niet supersnel toegroeien – ik steek dat op die acnémedicatie van jou – maar ook gouden ringen en intussen mega schattige hartjes.
Lieze is nog steeds je hartsvriendin, maar ik ben mega blij dat je niet zomaar voor haar hebt gekozen qua studierichting, maar elk jullie eigen voorkeur hebben gekozen. Lieze doet de Latijn-Wetenschappen, jij Latijn-Moderne Talen: voor Latijn, zedenleer en nog een paar vakken zitten jullie samen, voor de rest niet, maar dat deert jullie vriendschap absoluut niet. Anna zit per slot van rekening in de Natuurwetenschappen, Eslem – die er sinds dit jaar bijgekomen is in het groepje vriendinnen – in de Humane Wetenschappen (als ik me niet bedrieg) en dat is geen punt.
Wat jij en Lieze intussen wel met een passie doen, is Drama. Je bent gestopt met blokfluit, en dat is misschien maar goed ook, want je had eigenlijk niet echt aanleg voor muziek en vond het op den duur meer een plicht dan wat anders. Maar aangezien jullie beide zo enthousiast waren over het schooltoneel, hebben we jullie ingeschreven voor de lessen Drama in de muziekacademie in Evergem. Dat is op woensdag van zes tot acht, nota bene samen met Poppy, een van jullie vriendinnen uit de lagere school. Het fijne eraan is dat jullie dat helemaal zelfstandig doen: je fietst naar de tramhalte bij Lieze haar huis, neemt daar samen de tram, wandelt al tetterend naar de les, komt al tetterend terug, en bent tegen kwart voor negen weer thuis – de tram komt niet onmiddellijk, je moet altijd wat wachten. Maar wat geniet je ervan! Je komt met de meest amusante verhalen thuis van de rare stukjes die je nu weer in elkaar hebt gestoken en de slappe lach die er onvermijdelijk op volgde. Ik heb echt wel respect voor El, jullie leerkracht.
Je doet inderdaad meer en meer zelfstandig: het schooltoneel, de lessen drama, gaan shoppen met vriendinnen, zelf naar het Kruidvat gaan om de nodige producten in te slaan, boeken bestellen, naar de apotheek gaan… Het is wel zo makkelijk, ja, maar net zoals bij de jongens moet ik je leren loslaten, beetje bij beetje, en daar heb ik het soms moeilijk mee.
Maar gelukkig kom je regelmatig in de zetel bij me onder mijn dekentje liggen, en dan vertel je over wat je bezig houdt: de boeken die je leest, de series die je bekijkt, The Drama op school, de saaie en minder saaie lessen van je leerkrachten, het gezaag van je klasgenoten… Vaak eindigt dat dan met gigantisch gelach, soms ook met een kribbige opmerking omdat ik, naar jouw aanvoelen, kritiek op jou geef terwijl dat niet zo bedoeld is.
Je leest ook enorm, en dat vind ik zalig: je hebt voor je verjaardag nota bene je eigen, matchagroene Kindle gevraagd, want mijn oude viel regelmatig uit – dat was ook de reden dat ik hem vervangen heb. Daarnaast was er nog een Taylor Swift papieren popjesaankleedboek – of hoe dat ook heet – een adventskalender met kleine Taylor Swiftfiguurtjes, een set van je favoriete stiften van je broers en een reeks minipopjes, van die verzameldingetjes. Oh, en het bijpassende beschermende hoesje voor je Kindle. Je straalde, en ik genoot ervan je te zien.
Maar vooral ben ik trots op jou, en op de prachtige jongedame die je aan het worden bent. Al mijn collega’s zijn unaniem lovend over jou, vinden jou een zeer aangename leerling die zich in alle talen prima weet uit te drukken, met een rijke woordenschat en een prachtige manier van spreken, en een positieve ingesteldheid.
En telkens als weer iemand uitroept in de leraarszaal: “Wat een dotje is dat toch!” zwelt mijn hart van trots en kan ik dat alleen maar beamen.
Aan de ene kant kan ik niet wachten om te zien tot wat een prachtige vrouw jij zal uitgroeien, aan de andere kant wil ik jou nog zo lang mogelijk als mijn klein vogeltje onder mijn vleugels houden.
Maar een ding staat vast, lieve Muizie: I love you to the moon and back!
En toen zat Bart in Amsterdam
Op zich is het niet zo vreemd dat Bart niet thuis is: hij is al richting Singapore gegaan, IJsland, Dubai… Maar dat was telkens een reis door een andere organisatie, zoals VOKA of zoiets.
Deze keer heeft hij het zelf georganiseerd, met alle stress vandien. Hij heeft gelukkig een prima reisbureau gevonden dat alleen maar dit soort zakenreizen op poten zet, en in de paasvakantie waren we zelf al eens gaan scouten wat er nu interessant zou zijn en wat niet. Maar het blijft een feit dat je met alle mogelijke mensen moet samenwerken – het programma zat eivol, van het ene communicatiebureau naar het andere – en dat er allerlei onvoorziene dingen kunnen gebeuren natuurlijk.
Ja, het loopt eigenlijk wel goed met IKAG (I know a guy, and often it’s a girl) zijn nieuwe bedrijf. Hij zet evenementen op poten, maar legt vooral de juiste link tussen bedrijven en bureau’s. Zijn dagen zijn stevig gevuld en hij is doodmoe als hij thuis komt, maar zijn ogen blinken.
En dus zit hij nu met een aantal ondernemers in Amsterdam, en ik zie de foto’s passeren in zijn Instagram maar vooral ook op onze gedeelde Google Foto’s, en ik weet: dit is wat hij wil doen, dit is wat hij graag doet, dit is waar hij goed in is. En ik ben trots op mijn lief.
Gelukkige verjaardag, pa!
83 worden, het is niet iedereen gegeven, nee. Sommige mensen, zoals oma, worden meer dan 100 zonder noemenswaardige problemen, anderen, zoals ons ma, sneuvelen veel te vroeg.
Woensdag werd ons pa dus 83, vandaag ging ik hem, zoals elke zondag halen, en we hadden zijn lievelingseten voorzien: mosselen met frieten, en in de namiddag slagroomtaart. Ik had hem gevraagd welke taart hij wilde, en hij had geantwoord dat het hem niet zo veel kon schelen, als er maar slagroom bij was.
Mijn lief is dan de zondagvoormiddag nog naar de bakker gereden en heeft losse taartjes meegebracht, waaronder een Bossche Bol, zo’n grote opengesneden bol met veel slagroom in. Hij had ook al een bus slagroom gekocht, en voor een keertje kon er dus nog extra slagroom bij. Ge hadt ons pa moeten zien blinken!
De jongens zijn allebei op reis, en ook Jeroen en zijn gezin hadden andere verplichtingen, maar Roeland kwam langs voor de koffie, en dat werd best gezellig. We waren dus niet met veel om te ‘vieren’, maar ik denk dat ons pa er best wel deugd van had, ja.
Er is werk aan, aan ons pa, en er zijn vooral veel medische problemen, maar hij doet het toch maar, op zijn eentje in dat grote huis, op zijn 83ste. Ik wou alleen dat hij wat meer bewoog, wat beter voor zichzelf zorgde, zodat we op zondag nog gezellig samen konden gaan cachen. Maar ik vrees dat ik er me stilaan moet bij neerleggen dat hij oud wordt. Als je 83 bent, mag dat al eens, nee?
Traditie van de eersteschooldagfoto
Niemand zegt dat de eersteschooldagfoto ’s morgens moet genomen worden, toch? Deze ochtend was Wolf weliswaar wel wakker – hij was aan het studeren, morgen examen – maar Kobe was gewoon nog niet thuis: hij was bij een maat blijven slapen wegens een feestje voor diens verjaardag.
Maar ze waren volledig akkoord gegaan om de foto na de schooldag te nemen, rond half vijf of zo. Schoenen zijn uiteraard nog steeds onnodig als je zelf niet op school moest zijn, kwestie van statement en zo.
En dus ook nog de foto’s van vorige jaren, want dat overzicht blijft prachtig. Kobe is niet echt meer gegroeid, denk ik, maar vooral Merel is alweer een stuk opgeschoten en alweer vrouwelijker geworden. Kobe zijn haar is wel weer kort, en Wolf verandert niet zo veel…
Echt, ik ben elke keer zo trots op mijn gebroed, die foto’s maken me zo blij… Als ik hen zie, weet ik dat ik tenminste drie dingen goed heb gedaan in mijn leven.
28 jaar volmondig ja
366 – 11 juli 2024 – 28
366 – 26 juni 2024 – 16 en afgestudeerd
Moederdag
Moederdag, het is toch altijd een fijn gevoel. Om negen uur werd ik uit mijn bed gesommeerd en alras aan tafel geroepen. Daar stond een waar feestmaal te pronken: nog warme croissants en chocoladebroodjes, yoghurt, gesneden fruit, een versgekookt eitje…
En toen waren er ook de cadeautjes: Merel had een bijzonder mooi kaartje gemaakt en een theelichtjeshouder met bloemen uit de tuin. Fantastisch goed gelukt, vond ik.
Van de kinderen samen kreeg ik een ingenieuze contraptie: een beweegbare arm die op de zetel kan gevezen worden en waarin mijn Kindle vastklikt zodat die boven mijn hoofd kan hangen, en daarbij een afstandsbediening met een soortement klikkertje, zodat ik niet zelf mijn pagina moet omslaan, maar ik daar die afstandsbediening voor kan gebruiken. Nutteloos, zegt u? Nee hoor, ik kan ’s winters lekker warm onder mijn dekentje blijven liggen zonder telkens een arm te moeten bovenhalen. Heerlijk ding!
Van Bart kreeg ik een boek: Dirty Laundry: Why Adults with ADHD Are So Ashamed and What We Can Do to Help van Richard Pink en Roxanne Emery, een koppel dat de meest hilarische ADHD-tiktokvideo’s maakt. Ik heb me er al kriek mee gelachen en tegelijk dood geschaamd. Het feit dat Bart me nu het boek cadeau doet, is veelzeggend: het toont vooral dat hij mijn ADHD volledig heeft omarmd en er alles aan wil doen om me te helpen. Wat hij overigens al meer dan 30 jaar doet. Ik heb medelijden met de arme mens…
Soit, het werd een fijne dag, met milkshakes in de tuin en uitgebreide knuffels. Ik ben lang niet ’s werelds beste moeder, maar ze zien me graag en ik hen, en dat is het voornaamste.