Merel wil een simkaart

Merel heeft eigenlijk al lang een eigen GSM, een afdankertje van ons. Alhoewel, ‘afdankertje’ is misschien niet helemaal het juiste woord bij een iPhone 7 of zoiets. Maar als Bart nu eenmaal als een freak de nieuwe iPhonemodellen verzamelt, vaart de rest van het gezin daar wel bij, ja. Je hoort mij niet klagen.

Ze kon dat ding echter alleen maar gebruiken als ze wifi had, want een simkaart, nee, dat zat er nog niet in. Hangouts met de vriendinnen? Uren aan een stuk, jawel. Maar eigenlijk wou ze zeer graag ook op Whatsapp kunnen, en op Snapchat, en ook ergens anders online gaan, en zo.

Op kousenvoetjes kwam ze ons dat vragen, en Bart repliceerde laconiek: “Kobe heeft, toen hij naar de Slimste Mens wilde kijken, een presentatie gemaakt met zijn argumenten. Doe maar.”

Iet of wat beteuterd maar ook wel hoopvol verdween ze weer. En plots, ’s avonds, stond ze hier met haar computer, klaar om aan te sluiten op het tv-scherm. Ze had zich zelfs, zoals het hoort in haar wereld, speciaal omgekleed in wat het dichtst een ‘zakenvrouw’ benadert.

De tekst op de slides is hilarisch…

Ze had zelfs badges gemaakt om rond onze nek te doen, zoals bij een echte verkiezing. Tsja.

En dus is er momenteel een nieuwe simkaart in behandeling bij Mobile Vikings. Je had haar moeten zien stralen…

Valentijn

Bart en ik zijn geen romantische mensen. Absoluut niet. Ik zie graag bloemen, en dus koop ik die voor mezelf, ik wacht niet tot ik er krijg, dat hoeft ook helemaal niet.

Cadeautjes? Ik weet zo al niet wat ik voor mijn liefste moet kopen voor verjaardagen en kerstmis en zo, laat staan dat er vandaag nog eentje extra moet bijkomen.

En van die hartjesdingen? Goh… da’s ook meestal zo klef, toch? Dus nee, hier ten huize doen wij niet echt aan Valentijn. Soms gaan we daar chique voor eten, maar dit jaar is ook dat uitgesloten. Tsja.

Dus houden we het dit jaar gewoon op elkaar graag zien. Op een kusje in het passeren, eventjes wrijven over een voet, met een liefdevolle blik kijken naar elkaar en elkaar een koffie brengen als de ander zich al in de zetel heeft geïnstalleerd.

Yup.

Na 28 jaar samen hebben we daar onze draai wel al in gevonden, denk ik dan.

Die oogjes

Elke avond steek ik Merel in bed, toch als ik thuis ben. Vaak reageer ik dan verwonderd: “Hoe, moet ik jou in bed steken, of wa?” En dan zet ze haar grote smekende oogjes op. Ook Bart probeerde dat even uit, maar kon zijn lach niet inhouden.

Maar wanneer je dat gezichtje ziet, dan kan je toch geen nee zeggen? Toch?

Tiende verjaardag!

Zoals ik gisteren al schreef, had ik mijn vrienden opgeroepen om kaartjes te sturen. En toen waren er niet alleen kaartjes maar ook cadeautjes en lag de hele keukentafel vol.

Deze morgen kwam ze om acht uur bij mij in bed kruipen, we maakten de rest wakker, Merel deed een maskertje aan, en we namen haar mee naar beneden. En toen…

Dat enthousiasme, dat is toch zalig???

Vooral met de mechanische eenhoorn van Mario en Babeth hebben we ons een kriek gelachen: dat ding stapt bijzonder snel, schudt dan al hinnikend met zijn kont en dan begint hij een liedje te zingen. Het effect op Gandalf was grandioos…

Intussen bakte Kobe pancakes bij wijze van ontbijt en mocht zij alles uitpakken en alle kaartjes opendoen, iets waar ze echt lang mee bezig was. En toen maakte ze dit filmpje:

’s Middags waren er wraps van broerlief, en in de namiddag was er uiteraard ook taart. Haar lievelingstaart was er niet meer in gewone vorm, alleen in de Sint-uitvoering, maar dat vond ze niet erg. Alleen is zo’n dikke laag chocolade niet zo handig voor kaarsjes ^^

En ’s avonds, toen waren er frietjes van de frituur.

’t Is niet dat we volgevreten waren of zo, hoor!