Ik geloof dat het ergens in februari was, dat Jarne – de jongste Vos en mijn trouwe metgezel in de auto op weg naar larp – me vroeg of hij me even mocht bellen, want dat hij me iets moest vragen. Dat ‘iets’ bleek te zijn: of ik de ceremoniemeester op zijn huwelijk met Jade wilde zijn. Ik voelde me meer dan vereerd.
We spraken later af voor een etentje bij hen thuis – Jade kende ik toen nog niet, maar ik had er uiteraard al gigantisch veel over gehoord – om de eerste krijtlijnen uit te zetten. Dat bleek een groots opgezet feest in verschillende onderdelen: de ceremonie zelf, dan de receptie, aansluitend een spel (om een uurtje tussentijd te vullen), dan het diner en tot slot het dansfeest. De bedoeling was dat ik de ceremonie ging leiden en daarna uiteraard bleef, en ook het spel in goede banen ging leiden, samen met een bevriend larper.
Een week of twee voor de grote dag zaten we nog eens samen voor details en zo, en op zaterdag 27 juni tekende ik present, in die gigantische hitte. Het werd een stralende dag, en niet alleen in de letterlijke zin van het woord. Het bruidspaar, zoals dat dan heet, zweette zich niet alleen te pletter – ik ben hen op een bepaald moment een glas water gaan brengen en heb hen waaiers toegestopt, tijdens een van de speeches – maar glunderde dat het geen naam meer had.
En ik, ik amuseerde me, en kreeg achteraf ook de nodige complimenten: “Oh, gij zijt hier nog? Gij blijft voor het feest? Oh, vriendin van Jarne? Serieus? Ik dacht dat gij een professioneel ceremoniemeester waart!”
Het was warm, het was fijn, het spel liep gesmeerd, het gezelschap was zeer aangenaam, en voor mij was het emotioneel een zeer moeilijke. Want ja, ongeveer op het moment dat ik hen het jawoord liet uitspreken en de linten van de handfasting knoopte, is mijn vader overleden. Dat was oké: ik had afscheid genomen voor hij in een coma ging, mijn broers waren bij hem, en ik wilde mijn vrienden niet in de steek laten. The circle of life, hij zou dat wel oké gevonden hebben. En toch…
Maar dit is voor Jarne en Jade: ik wens hen alle geluk toe, en dat ze mogen blijven stralen voor elkaar zoals ze dat die dag deden.
