Jawel, het is alweer tijd voor Big Rivers in Dordrecht! Ik keek ernaar uit, en kort na de middag vertrok ik dan ook richting Kapelle-op-den-Bos om er Mireille op te pikken. We wilden echter niet te vroeg in Dordrecht toekomen om Sabrina niet te veel te belasten, en gingen dus eerst nog op zoek naar een kort rondje – een uurtje, zoiets – om te geocachen. Dat vond ik net voor de grens met Nederland: de Mosten, een klein watersportgebiedje met dus enkele caches.
Het zag er echt wel tof uit: er is een baan om te leren waterskiën aan de hand van zo’n ketting waaraan handvaten voortdurend over het water gaan: wijs om zien, wellicht ook leuk om doen als het zo warm is. Tot onze grote verbazing zat er niet veel volk aan het zwemgedeelte, en dat zag er nochtans cool uit. Maar wij wandelden dus rond het water en eindigden met een drankje en een ijsje aan de wel zeer dun bevolkte bar. Vreemd, met die temperaturen.
Tegen zeven uur stonden we in Dordrecht bij Sabrina, op het appartement van haar zoon waar zij ook deeltijds woont. Het prachtige huisje van de vorige edities is jammer genoeg niet meer beschikbaar omdat de eigenares er weer permanent woont. Meh. Maar het appartement ligt ook prima, net achter het station en vlak voor een groot park. Het zal nochtans de laatste keer zijn, want Milan verhuist naar iets nieuws, en dan zien we dat wel weer.
Sabrina had uiteraard weer een uitgebreide tafel voorzien, met alle mogelijke toespijs en alles erop en eraan. Die houdt er gewoon van mensen te vertroetelen, en wij zijn bijzonder bereid ons te laten vertroetelen. Mooi toch?
En ja, Dordrecht blijft een beetje voelen als thuiskomen, na al die jaren. Ik blijf ervan genieten, telkens weer.