Geplaatst op

Twee drukke dagen…

Na een rustige zondag schoot het hier weer een beetje in gang.

Gisteren crosste ik dus eerst naar de rugspecialist om de juiste papieren, waarna ik even een cache in orde ging zetten in het Begijnhof – ik was er nu toch – en de planten ging water geven op het appartement. En daar stelde ik vast wat voor een verstrooide geest die tweede zoon van mij toch is.

Hij was aan het schilderen geslagen in zijn kamer – eerder mag hij zijn tweepersoonsbed niet opzetten van mij – en had daarvoor al zijn meubels buiten op het terras aan zijn kamer gezet. En was toen op de laatste dag voor hij weer ging studeren, toch weer iets anders gaan doen. Zonder die meubels binnen te zetten, want die was hij compleet vergeten.

Ik zag dus een aantal compleet verregende meubels staan. Zijn bed – matras en donsdeken lagen gelukkig binnen – en lattenbodem zijn wel nog oké, maar zijn kast is er compleet aan, en ook zijn nachtkastje heeft betere tijden gekend. Ook de net gekochte legplanken voor in die kast zijn kapot. Zucht.

Soit, ik liet het voor wat het was – zelf kan ik dat niet verzetten – en reed richting school om een aantal praktische dingen te regelen, want ik krijg eindelijk weer een vast lokaal. En yes, ik kreeg ook mijn prachtige lesrooster in handen. Ik ben gewoon op maandag lesvrij, en op donderdag en vrijdag begin ik pas om 10.10 uur, wat voor mij echt een verschil maakt. Alleen jammer dat dat enkel voor september is…

Thuis had Merel al hamburgers gebakken en de tafel gezet, zodat ik maar mijn voeten onder tafel hoefde te schuiven en mijn hamburger te assembleren. Een gemak, jong, zo’n grote dochter!

Vervolgens reden we samen richting Decathlon voor nieuwe sportkleren voor haar, waarna we nog even de Weba binnenstruinden en ook de Jumbo – die we beiden niet kenden – onveilig gingen maken en een hoop typisch Nederlands gerief kochten, zoals gevulde koeken en Schuddebuikjes.

Waarom we dat deden? Wel, Wolf kwam thuis van een weekje Duitsland met UGent Racing en moest rond kwart over vier opgehaald worden daar. Het zou onnozel geweest zijn om eerst naar huis te rijden, vijf minuten thuis te zijn en dan weer terug te rijden om hem op te pikken. En op die manier kon ik met beide kinderen nog even langs het kot rijden om de meubels die nog te redden waren, alsnog binnen te zetten.

Vandaag begon wel een pak rustiger, maar tegen half twaalf reed ik richting het station, want ik had eindelijk – eindelijk! – afgesproken om te gaan lunchen in Café Parti met Barbara. Barbara wie? Wel, de Barbara die zes jaar lang als mijn beste vriendin in de Latijn-Griekse mijn jeugd heeft gekleurd. Mijn redder in nood als ik weer eens mijn boek niet bij had, degene die af en toe van mij een blok papier kreeg omdat ik de mijne toch niet mee had en ik dan telkens blaadjes van haar schooide. De Barbara die steevast naast mij zat en me telkens een djoef verkocht – of toch in elk geval eens wreed vies naar mij keek – als ik weer eens zat te kletsen of te dromen. Wat uiteraard nooit gebeurde.

We hebben elkaar twintig jaar niet gezien, of toch enkel in het voorbijgaan op een quiz. Bij die laatste gelegenheid, ergens in juni, had ik gezegd dat zij me maar na haar gezinsvakantie moest contacteren en dat we dan concreet gingen afspreken.

Het was vreemd, eigenlijk: het voelde alsof we elkaar zowat elke maand of zo nog gesproken hadden. Uiteraard moesten we elkaar updaten over de kinderen en zo, en wilde ik weten hoe het met haar broer en zus gesteld was intussen, maar verder? We zijn ouder, ja, hebben veel meegemaakt, maar het voelde vertrouwd aan, het klikte meteen weer. Ik heb haar dan ook zeer goed gekend natuurlijk, en vice versa, en dat gaf ons wel wat stof tot praten, en dan ook door Zuhal Demir, want Barbara geeft les in het avondonderwijs. Al jaren gaf ze enkel Portugees, maar dat is gigantisch sterk verminderd door het optrekken van die prijzen, zodat ze nu ook weer Frans moet geven, zelfs op twee verschillende vestigingen. Tsja.

Enfin, we hadden afgesproken om twaalf uur en ze heeft pas de trein van vier uur terug genomen, en dat wil wel wat zeggen.

Het was zeker voor herhaling vatbaar, vonden we allebei, en dus heb ik de rekening betaald, goed wetende dat zij dan zeker het initiatief gaat nemen om opnieuw af te spreken zodat zij de volgende keer kan betalen. Hey, als het werkt, werkt het, toch?

Geplaatst op

Peppi en Kokki aan zee: dag vier

Rond een uur of negen maakten Gwen en ik een ochtendwandelingetje over de dijk richting bakker, want tegen tien uur stonden Erik en Lena-Mare aan het appartement voor een fijn gezamenlijk ontbijtje.

Daarna gingen zij met zijn drietjes te voet richting centrum, toch een wandeling van een dik uur, want Gwen wilde een van de kunstwerken tonen aan Lena-Mare. Ik zag dat wandelen niet zitten, want dat is te traag en te lang voor de rug. Ik ging dan maar de fiets op om het ontbrekende stuk van The Crystal Ship te doen. Ik zag andermaal mooie dingen en zorgde dat ik rond een uur of twee terug in het centrum was om daar te geocachen: de afspraak was dat ze me gingen verwittigen waar ze gingen lunchen.

Na de lunch gingen zij verder wandelen en trok ik per fiets richting Stene en dergelijke om daar de muurkunstwerken nog te spotten. Ik kwam echt in een buitendorp terecht met prachtige fietspaden doorheen de velden. Mooi mooi mooi!

Tegen zes uur was ik terug, waarna Gwen, Erik en Lena-Mare richting huis vertrokken. Ik mocht gerust nog blijven, want ik wilde het vuurwerk zien dat quasi voor het appartement ging afgestoken worden om half elf.

Ik installeerde me, at nog wat granola als avondeten, keek naar het verdwijnen van het licht boven de zee, las een beetje, haakte wat, ruimde op, laadde de auto in, en keek uiteindelijk naar het prachtige vuurwerk.

En dat was een knaller van een afsluiter voor een zeer fijne vakantie, met schitterend gezelschap, op een knappe locatie. Zoals iemand op het strand schreef:

Geplaatst op

Geocachen richting Dordrecht

Jawel, het is alweer tijd voor Big Rivers in Dordrecht! Ik keek ernaar uit, en kort na de middag vertrok ik dan ook richting Kapelle-op-den-Bos om er Mireille op te pikken. We wilden echter niet te vroeg in Dordrecht toekomen om Sabrina niet te veel te belasten, en gingen dus eerst nog op zoek naar een kort rondje – een uurtje, zoiets – om te geocachen. Dat vond ik net voor de grens met Nederland: de Mosten, een klein watersportgebiedje met dus enkele caches.

Het zag er echt wel tof uit: er is een baan om te leren waterskiën aan de hand van zo’n ketting waaraan handvaten voortdurend over het water gaan: wijs om zien, wellicht ook leuk om doen als het zo warm is. Tot onze grote verbazing zat er niet veel volk aan het zwemgedeelte, en dat zag er nochtans cool uit. Maar wij wandelden dus rond het water en eindigden met een drankje en een ijsje aan de wel zeer dun bevolkte bar. Vreemd, met die temperaturen.

Tegen zeven uur stonden we in Dordrecht bij Sabrina, op het appartement van haar zoon waar zij ook deeltijds woont. Het prachtige huisje van de vorige edities is jammer genoeg niet meer beschikbaar omdat de eigenares er weer permanent woont. Meh. Maar het appartement ligt ook prima, net achter het station en vlak voor een groot park. Het zal nochtans de laatste keer zijn, want Milan verhuist naar iets nieuws, en dan zien we dat wel weer.

Sabrina had uiteraard weer een uitgebreide tafel voorzien, met alle mogelijke toespijs en alles erop en eraan. Die houdt er gewoon van mensen te vertroetelen, en wij zijn bijzonder bereid ons te laten vertroetelen. Mooi toch?

En ja, Dordrecht blijft een beetje voelen als thuiskomen, na al die jaren. Ik blijf ervan genieten, telkens weer.

Geplaatst op

Autokeuring

Ik heb het een behoorlijk tijdje niet meer moeten doen, maar mijn wagen is intussen vijf jaar oud, en dan hang je er ook met een elektrische wagen aan: chassis, banden, lichten, ophanging, dat soort dingen.

Ik had een afspraak midden in de namiddag, en man, wat een service! Ik kwam op het exacte uur aangereden – is in vogelvlucht 700 meter van mijn deur, maar door de werken net geen vijf kilometer –  en kon meteen binnenrijden. Nog geen tien minuten later zat ik alweer in de auto, betaald en al. En ja, goedgekeurd.

Kon ik weer vijf kilometer rondrijden naar huis :-p

Geplaatst op

Comedy Marathon in de Capitole

Deze voormiddag kreeg ik een onverwacht berichtje van Nicholas: dat hij nog twee tickets over had voor de Comedy Marathon voor het goede doel in de Capitole, en of ik niet mee ging. Euh, ja zeker? Alleen bleek er een misverstandje Рhij dacht twee tickets, ik maar ̩̩n want Bart kon niet mee Рmaar dat raakte alsnog opgelost. Tegen kwart voor acht stond ik in de parkeergarage, iets later zat ik op de zesde rij tussen half bekende gezichten, en mijn lieftallige broeder.

Het concept? Een MC Рin dit geval Jarno Boone Рpraat het geheel aan elkaar, een hele reeks comedians Рof would-be comedians, als we eerlijk zijn Рkrijgt elk acht minuten voor een korte show, en Die Verdammte Spielerei doet een muzikale duit in het zakje. En ja, die mannen kunnen ̩cht spelen! Hun aanvoerder is trouwens een betere opwarmer dan de professionele opwarmer, om eerlijk te zijn: h̩̩rlijke man.

De optredens waren van wisselend niveau, maar vooral Wim Claeys, die ik kende van zijn muziekskens, is me bij gebleven. Die man moet echt vaker comedy doen, zijn stukje over West-Vlamingen in Gent was hilarisch.

En wie stond er allemaal op het podium? MC Jarno Boone, Dries Heyneman, Vincent Voeten, Iwein Seghers, Steven Goegebuer, Roosje Pertz, Wim Claeys, Piv Huvluv, Piet De Praitere.

Goed gelachen, dus dank je wel, Nicholas!

Geplaatst op

Kerstavond 2025

Dit jaar hebben we het aloude stramien wat kunnen veranderen: vorige jaren spraken we op kerstavond altijd af met Jeroen en – oorspronkelijk – mijn ouders, en Roeland zagen we dan wel op nieuwjaar of zo, want die sprak op kerstavond af met zijn schoonfamilie. Op kerstdag kwamen we dan samen met Barts ouders en broer. Nu, dat laatste was uiteraard ook al behoorlijk veel veranderd: eerst was Jeroom weggevallen, en dan verhuisde Nelly naar een service flat. Die eerste jaren kwam ze wel nog mee naar afwisselend ons of Koen, maar de laatste jaren ook al niet meer.

Dit jaar hebben we afgesproken met Koen dat kerstdag voor ons niet meer hoeft, en dat we dan liever in een minder drukke periode afspreken, namelijk op Allerheiligen, wat we vroeger sowieso altijd deden. Na wat gepalaver over en weer bleek het ook voor de jongens te kunnen op kerstdag, wat ervoor zorgt dat we hier morgen met veertien gaan zijn, en dus voor het eerst met Roeland en zijn gezin erbij.

Vanavond was het dus een heerlijk rustige avond, in pyjama en met pakjes en cadeautjes. Arwen was hier ook, en Bart had allerlei hapjes en knabbels voorzien. En er waren cadeautjes. Veel cadeautjes. Arwen had zelfs voor iedereen iets voorzien, wat echt niet nodig was.

Bart kreeg een set boxen voor in zijn bureau – hij had die zelf gekozen – en een doosje van zijn favoriete nootjes, en van Arwen een certificaat voor beste dad jokes.

Wolf kreeg een vinyl van Fleetwood Mac van ons en een vinyl van Jack Harlow – een van zijn favoriete artiesten, blijkbaar – van Kobe, en een tekening van Orion, de UGent Racing auto van vorig jaar van Merel. Oh, en hij en Kobe kregen samen ook nog twee nieuwe poolkeus van ons, want de andere zijn wat versleten intussen.

Voor Arwen had ik een leuke mok voorzien, met een ginger kat erop, een verwijzing naar haar allerliefste Viggo. Merel had diezelfde Viggo ook getekend met oliepastels. Daarnaast kreeg ze ook zo’n set van die mouwloze handschoentjes in relatief felroze.

Kobe kreeg Toxicity van System of a Down van ons op vinyl, en Californication van de Peppers van Wolf. Ze hangen die dingen aan de muur in de living van hun kot, en dat ziet er fantastisch uit, vandaar. Van Merel kreeg hij een andere hoes van de Peppers, By The Way, maar op tekening, echt knap gedaan. Daarnaast kreeg hij ook nog een set bluetooth oortjes van mij, die ik gewonnen had op de laatste quiz, en van Arwen een mega wijze Pokemonkaart van een Vindingrijke Wasbeer en een voucher voor 10 euro op Steam.

En Merel, die werd al helemaal bedolven onder de cadeautjes. Ze vroeg en kreeg van ons een hele mooie pyjama, en een paar kerstsokken zoals altijd. Van Wolf kreeg ze een kleurboek – no cap – en van Arwen een reeks Ligamistiftjes. Van mij kreeg ze er ook drie, de kersteditie, maar van een ander merk. Van Kobe kreeg ze een vinylplaat van Gracie Abrams, maar die was jammer genoeg nog niet toegekomen, dus had hij de hoes afgeprint en in een envelopje gestoken.

En ik? Wel, ik kreeg enkele fantastische cadeautjes! Arwen gaf me een boek, maar niet zomaar eentje:

De Hobbit in het Latijn! De max gewoon!

Ik had het niet gedacht, maar Barts cadeautje ging daar zelfs nog boven! Mijn oud-leerling Kamiel is een creatieve duizendpoot – hij heeft een Emmy gekregen voor Sorry voor Alles – die vooral ook bezig is met nuttelozeborden.be, een geniaal idee met overal jawel, nutteloze bordjes. Moet maar eens kijken op de site, het is hilarisch! Ik vind die al heel lang de max, en had zo’n nutteloos bordje dan ook op mijn Wishlist gezet. In al mijn arrogantie had ik er ook bijgezet: “Maar dan wel een gepersonaliseerd eentje, je moet het hem maar vragen.” Wat Bart dan ook deed, en dat leidde tot de volgende conversatie:

Blijkbaar heb ik toch nog een blijvende indruk achtergelaten bij sommige van mijn leerlingen :-p

Enfin, deze namiddag zat er effectief een envelop in de bus met het volgende:

Héérlijk! In drievoud, en dan nog eentje met een dt-fout, waarvan Kamiel weet dat ik er allergisch voor ben.

Ik ben nog aan het denken over waar ik ze ga hangen. Eentje in mijn lokaal, als ik er ooit eentje heb van Latijn. Eentje ergens hier in huis, da’s zeker. Dat moet ik wel nog overleggen met de rest van het gezin, maar bon.

En die dt-fout? Eens bespreken met de collega’s Nederlands, dat is zalig.

Oh, en van Wolf kreeg ik nog twee mini borduursetjes, compleet met ringetje en al. Frida Kahlo op het ene, bloemetjes op het andere. Ideaal voor tijdens de creaclub, me dunkt.

Enfin, heel blij met mijn cadeautjes!

En toen keken we met zijn allen naar Love Actually, bracht ik opa terug naar huis, ging Kobe nog een aantal uur studeren, en zaten we voor de rest nog gezellig wat te kletsen.

Een kerstavond in familie, in alle comfort, met een fijne film, fijne cadeautjes, lekker eten, pyjama’s… My kind of Christmas.