Achttien

Lieve, lieve Wolf

plots ben je achttien. Zomaar, zonder waarschuwing, ben je volwassen. Mijn kleintje, waar ik achttien jaar geleden met grote ogen naar lag te kijken, nog niet goed beseffend hoe grondig je mijn wereld en mijn leven zou veranderen.

En nu, nu heb ik plots een volwassen zoon. En wat voor een zoon… Je weet dat misschien niet, maar telkens wanneer ik jou zie lopen, ben ik trots. Trots op wie je bent, waar je voor staat, de mening die je op je eigen respectvolle manier toch uit, waar je voor uit komt en waar je dan ook achter staat, met enige koppigheid die jouw papa en mij niet vreemd is. Dat leidt soms tot heftige discussies, maar ik denk niet dat we ooit echt kwaad van elkaar zijn weggelopen of dat je met deuren heb gegooid. Daarvoor ben jij veel te respectvol, te begaan met andermans gevoelens, te medelevend, te zachtaardig. Ja, hier thuis kan je wel eens sakkeren op de wereld en je medemens, je medeleerlingen, je leraars, je broers, ons, maar dat doe je dan om je hart te luchten en daarna kan je weer met de wereld om.

Ik zeg nu wel dat je plots volwassen bent, maar eigenlijk komt dat absoluut niet onverwacht. Qua mentaliteit ben je immers al jaren veel volwassener dan je leeftijdsgenoten. Ik vermoed dat je tijd in het Zeepreventorium daarvoor heeft gezorgd, liefje. Daar heb je gezien hoe sommige kinderen worstelen met zichzelf en met een oncontroleerbaar lichaam, daar heb je ook relativeren en heb je een gevecht geleverd met je eigen oncontroleerbare pijn. Die pijn is overigens niet weg, dat weet ik: in stresssituaties steekt ze onveranderlijk de kop op, maar we weten intussen gelukkig dat je jezelf fysiek niet kan beschadigen door ze te negeren. Daarom ben je ook zo hard aan het sporten: op maandag en donderdag ga je meestal fitnessen, op woensdag en vrijdag heb je rugbytraining, en soms ga je op dinsdag ook gaan lopen. Je ziet er ook fantastisch uit: smalle heupen, brede schouders, niet bijzonder groot, maar wel knap. Allez ja, dat kan een moeders perceptie zijn ook natuurlijk, maar ik zie soms ook de blikken van de meisjes op school…

Al blijven die blikken een ijdele hoop: al sinds het eerste middelbaar ben je samen met Arwen en dat gaat blijkbaar nog steeds prima. Soms denk ik wel dat dat veel te vroeg was, dat het beter zou zijn mocht je eerst wat andere liefjes gehad hebben, zodat het gras niet groener lijkt aan de overkant. Maar als ik zie hoe goed jullie samen passen… Soms lijken jullie wel een oud getrouwd koppel!

Op school heb je intussen ook al helemaal je eigen zelfbewuste draai in het laatste jaar gevonden. Die 6 Wiskunde-Wetenschappen, dat doe je wel even. Met het nodige gebrom en gegrommel, bij momenten, en af en toe eens een toets die niet zo heel goed is, maar ik hoef je nooit te vertellen dat je moet gaan studeren, dat je je werk moet plannen. Dat doe je zelf heel consciëntieus, zoals je eigenlijk altijd alles doet. Ja, soms besluit je ook welbewust om een taak niét te maken, omdat je die onzinnig vindt, en ik ga daar niet tegenin: daarin herken ik te veel van mezelf, ik deed net hetzelfde.

Je hebt ook een extra rol opgenomen op school: je coördineert de Uitvaart, zoals de 100 dagen bij ons op school genoemd worden. Er is een heus Uitvaartcomité en daar ben jij dus de voorzitter van en ook wel de drijvende kracht. Dankzij jou zijn er intussen hoodies ontworpen, besteld en geleverd, wordt er een show in elkaar gestoken en is er een hoop filmpjes. Maar het heeft jou al wat grijze haren bezorgd, vrees ik: ook hierin ben jij zeer plichtsbewust en je ergert je dood als de anderen dat niet zo zijn. En discussies dat wij al gevoerd hebben hierover! Ja, want het is je mama die de begeleidende leerkracht is hiervoor, al jaren, en eigenlijk is dit nu wel praktisch.

Intussen heb je eigenlijk ook al min of meer een beslissing genomen wat je studiekeuze betreft. Na dat gesprek met Jarne heb je gekozen voor burgerlijk ingenieur en papa heeft al iet of wat een kot voor jou geregeld. In de wijk aan zijn kantoor komen immers ook nieuwbouwkoten, en die ligging is ideaal, netjes tussen de studentenbuurt en de Rozier, en het Technologiepark in Zwijnaarde. Jij zag dat al helemaal zitten: tussen de twee, nieuwbouw, en als het moet ook je vader in de buurt die spullen kan meebrengen of meenemen, en bij slecht weer jou wellicht ook wel heen en weer kan brengen. Niemand kan jou gebrek aan praktisch inzicht verwijten.

En ik, ik ga je meer en meer moeten afgeven, en vooral ook je zusje zit daar nu mee in. Dat jij in de week  niet meer zal thuis zijn, en wellicht in het weekend ook regelmatig weg. Dat is niet meer dan logisch, liefje, en toch zal dat raar doen.

Want jij bent bij momenten ook nog steeds mijn kleine Wolf. Die perfect met puppy-oogjes en een grote glimlach zijn moeder weet te manipuleren om hem naar Arwen te brengen, en dat soort dingen. En dan ongegeneerd een grote grijns ten toon spreidt wanneer het hem gelukt is.

Die grijns was er ook deze morgen, toen je je cadeautjes kreeg. Er was een ontbijt met fruitsla en chocomousse en vooral spek met eieren, en van ons kreeg je geld om op vakantie te gaan met je maten en een bon om onze auto’s te gebruiken wanneer we ze zelf niet nodig hebben.

Van je broer kreeg je een speelgoedautootje en van je zus een grote ingepakte doos. Jouw grijns was onbeschrijfelijk toen je zag wat er in zat: niks, alleen maar een bon met de meme:

Jij vond dat hilarisch! Maar ze gaf je wel een knap zelfgemaakt kaartje en een bon voor twee keer vlaai, wanneer je maar wil. Van Marleen kreeg je ook nog twee zakken van je favoriete snoep. En uiteraard waren er slingers en ballonnen met 18 op.

Ik zie je graag, Wolf. Al achttien jaar. Je zal altijd mijn Wolf blijven, ook al ben je nu officieel volwassen en krijg je meer en meer verantwoordelijkheid. Je mag altijd bij je mama en je papa aankloppen, wij zullen er altijd zijn voor jou.

Maar blijf voorlopig nog maar even mijn middelbare-schoolstudent, oké?

Leeslijst fantasy/sci fi

Het is al van halfweg 2020 geleden dat ik deze lijst nog geüpdatet had. Nochtans heb ik intussen wel wat gelezen, maar niet alleen van deze lijst. En er is wel wat bijgekomen ook, ja. Vooral voor mezelf dus nog eens deze lijst. En wie nog aanraders heeft: shoot!

Tsja, het is niet alsof ik deze week in quarantaine veel aan het beleven ben.

GELEZEN:

TE LEZEN:

  • Belgariad – Malloreon – David Eddings
  • Honor Harrington-reeks – David Weber
  • Arthur trilogie – Bernard Cornwell
  • Timeline – Michael Crichton
  • Blijkbaar alles van Lyon Sprague de Camp
  • Memory, Sorrow en Thorn / the War of the Flowers / Otherland reeksTad Williams
  • The technicolor time machine, Deathworld (1.2,3), Stainless steel rat series, Make room make room – Harry Harrisson
  • the known space series, Kzin war, flatlander – Larry Niven
  • The devil princes en Dying earth series (Cugel is fun), dying earth – Jack Vance
  • Fountains of paradise – Arthur C Clarke
  • the moon is a harsh mistress – Robert A Heinlein
  • The chtulhu casebooksJames Lovegrove (Sherlock holmes meets HP Lovecraft.. good read; zeker in achterhoofd houden voor donkere mistige dagen)
  • American Gods, Neverwhere – Neil Gaiman
  • Thrawn trilogyTimothy Zahn
  • Once a HeroMichael Stackpole
  • The woods out back, the dragonslayers return, the dragons dagger; Homeworld / Exile / SojournRA Salvatore: als het iets meer Sword and Sorcery mag zijn
  • Fafhrd and grey mouser series –  Frits Leiber: Die zijn gewoon… ja.. classic en meestal niet zo gekend maar wel de moeite
  • Dragonriders of Pern – Anne McCaffrey
  • Magiër reeks – Feist
  • Monster Hunter / Dark Grimnoir Larry Correira
  • Assassin’s apprentice (Farseer Trilogy) en Liveship traders – Robin Hobb
  • Guy Gavriel Kay – the Fionavar Tapestry (historisch geïnspireerd, heel speciaal)
  • R Scott Bakker – the darkness that comes before.
  • Brent Weeks. Zijn assassins trilogy
  • Bring me the head of prince charming
  • Jackelian series van Stephen hunt: leuke fantasy met een steampunk twist
  • Detective Inspector Chen”-reeks van Liz Williams: over een Chinese detective in een wereld waarin goden en duivels echt bestaan en hoe moeilijk het is bijvoorbeeld om aan uitwisseling te doen van politieagenten tussen hemel, aarde en hel
  • City of stairs. Superieur qua world building, fantastische personages en goed verhaal. Lees het!
  • An ember in the ashes van Sabaa Tahir
  • the shadow of what was lost van james Islington (ook een trilogie). Een fantastische plot met veel verrassingen.
  • the painted man van Peter V Brett, maar de reeks verliest aan kwaliteit naarmate ze vordert
  • Alessandro Baricco, vooral city, oceaan van een zee en Novecento
  • Clive Barker: Imajica, Weaveworld, Cabal, the Great and Secret Show, the Damnation Game, The Bone Ships
  • Stephen King: The Gunslinger, It, the Stand.
  • David Farland: the Runelords series
  • Baudolino – Umberto Eco
  • Kings of the Wyld – Nicholas Eames
  • Michael Marshall Smith (only forward, spares)
  • Markus zusak (the book Thief)
  • Robert Jackson Bennett, de divine cities trilogie
  • Ed mc Donald, Blackwing, Ravencry en Crowfall als je van grimdark fantasy houdt
  • Stuart Macbride en zijn thriller / detectiveseries. Niet bepaald hoogliteratuur, maar goede verhalen, met karakters die je je gewoon kan inbeelden terwijl je hen bezig hoort.
  • Glenn cooper, boek der doden trilogy
  • Rai’Kirah trilogie van Carol Berg
  • “Cage of Souls” door A Tchaikovsky
  • C L Werner “Mathias Thulmann: Witch Hunter”
  • The Chronicles of Thomas Covenant van Stephen Donaldson
  • Kingkiller chronicles van Patrick Rothfuss
  • A darker shade of magic
  • Alchemy Wars (The Mechanical / The rising / Liberation)
  • David Weber: de Honor Harrington reeks
  • Vorkosigan Saga van Lois McMaster Bujold
  • Luitenant Leary reeks) van David Drake
  • Culture-boeken van Iain M. Banks
  • When HARLIE was One, van David Gerrold
  • Monument, van Lloyd Biggle Jr.
  • Fredric Brown, short stories
  • The Night Dawn Trilogy
  • A Long Way to a Small Angry Planet van Becky Chambers (heel anders dan de meeste SciFi, maar enorm sterk)
  • Arthur C. Clarcke: schipbreuk op de maan
  • Mark Lawrence’s Book of the Ancestor-trilogie gelezen trouwens: uitstekend.
  • En daarna Piranesi van Susanna Clarke: zéér uitstekend.
  • En nu bezig aan John M. Ford, The Dragon Waiting — tot nog toe fantastisch! AltHist met een splitsing ergens rond Julianus de Afvallige, die denk ik langer dan een paar jaar geregeerd heeft en een edict uitgevaardigd heeft dat geen enkele godsdienst een andere mag verbieden, met als gevolg dat Ishtar en Mithras-met-zoroastrisme en allerlei in de tijd van de Medici nog een going concern zijn. En ook dat de grootste mogendheid nog Byzantium is, en dat er geen Islam is of Katholieke Kerk en alles en alles.
  • Stephenson – The Baroque Trilogy
  • Piranesi, Susanna Clarke
    This is How You Lose the Time War, Amal El-Mohtar en Max Gladstone
    Klara and the Sun, Kazuo Ishiguro
    The Empire of Gold, S.A. Chakraborty (de hele trilogie is wel leutig)
    The Hod King, Josiah Bancroft (en op opnieuw, de hele reeks)
    The Song of Achilles, Madeline Miller
    Uprooted, Naomi Novik
    De hele Age of Madness-trilogie van Joe Abercrombie: A Little Hatred, The Trouble with Peace en The Wisdom of Crowds
    We Shall Sing a Song Into the Deep, Andrew Kelly Stewart

Terugblik op 2021

Ik eindigde mijn terugblik op 2020 met de volgende verzuchting: “Ik heb er geen idee van wat 2021 zal brengen, maar ik hoop vooral op meer vrijheid voor iedereen.”

Even leek het wel zo, ja, en in de zomer kwam het eventjes goed. Voor het weer fout ging, natuurlijk. Heel veel dingen werden afgezegd, uitgesteld en opnieuw afgezegd. Maar heb ik echt een slecht jaar achter de rug? Goh… We leerden ermee leven, en ik had vooral mijn verwachtingen ook bijgesteld, denk ik. Vakantie zat er niet echt in, of toch enkel in kleine mate. Maar er waren massa’s dingen waar ik wel dankbaar voor was, waar ik van genoten heb. Ik heb geleerd meer te genieten van de kleine dingen, denk ik dan.

Eigenlijk begon het jaar niet zo slecht, met nieuwjaren en geocachen in Ronse en een babbel met Gwen, en nieuwjaren buiten op het terras bij Roeland en Sarah. Ik startte zowaar een eigen bedrijfje, we ging nog eens nieuwjaren maar dan bij Koen en Else, en Bart en ik gingen op road trip in een Aston Martin. Restaurants waren moeilijk, maar ik haalde af in Villa Ooievaar. Annick kwam gezellig op het terras zitten, en ik kreeg een Apple watch. Ik ging heerlijk taart eten bij Gwen, kreeg Arend en Mireille over de vloer en we speelden zowaar weer DND in het echt, buiten op het terras. Bart en Birgit kwamen ook bij ons zitten, en Koen en Else waren zowaar het eerste officiële bezoek binnen in huis van dit jaar! Ik kon weer lunchen in Villa Ooievaar, Bart ging zelfs mee een kunstroute fietsen waarna Jonas en Annelies nog langskwamen, en we gingen in juni eindelijk ook weer écht op restaurant. Ik nam nota bene een podcast op met de Balense gasten, en we kregen een nieuw katje, Nazgûl. Ik kreeg zelfs een nieuwe auto en we gingen eten voor Nelly’s tachtigste verjaardag. Bart en ik trokken vijf dagen naar Frankfurt en keerden terug voor Bo’s communiefeest.  Bart en ik waren 25 jaar getrouwd en vierden dat in een gewone brasserie. Merel en ik hielden een Girls’ Day Out en ik ging op restaurant met Bart en zijn nieuwe management director. Ik ging Peggy’s nieuwe huis eindelijk eens bekijken en organiseerde een picknick voor 50 man in het Middelheim. Bart en ik gingen fietsen en iets drinken op een boot, en Merel en ik trokken met de fiets de stad in. We gingen met zijn allen – en Arwen – vier dagen varen in Nieuwpoort, deden van barbecue bij Gwen, gingen met het hele gezin naar Black Widow, en zowaar ook Indoor Skydiven in Charleroi! Ik deed nog eens van Vossendagje en dan kwamen Mireille en Jarne nog eens af om verder te knutselen. Bart en ik gingen excellent eten in Commotie, kunst kijken in Brugge en ik zette mijn Ford te koop. Ik ging met de kinderen langs bij Nelly en Staf en zij gingen met Bart battlekarten in Moeskroen. Ik trok naar een zwartzakjesfestival en naar ’t unief voor een interview. Gwen en ik dronken koffie en we trokken met zijn allen naar de Oldtimers van Mahy. Ik haalde nog eens het terras van Villa Ooievaar en we gingen met de Rombautjes eten voor ons pa zijn tachtigste verjaardag. Eten deden Bart en ik dan ook weer bij Bernard en Benoit De Witte, en de heren sprongen zowaar uit een vliegtuig! We gingen nog eens eten met Gwen en Erik, maar er waren dit jaar helaas maar twee quizzen. Merel en Wolf gingen mee naar een blokfluitconcert en ik zag met Bart de Lights on Van Eyck. Hij ging niet mee naar de halloweenfuif bij Bart en Birgit maar uiteraard de dag daarop wel naar Ronse voor Allerheiligen, en een paar dagen later naar de film Dune. Ik ging zingen in De Pinte en deed er van labcache en leerde bij over zelfzorg. Met de hele bende gingen we naar de Colmar, Merel en ik kregen corona en ik zat dus thuis terwijl ik 50 werd.  Gelukkig konden we daarna gaan eten met Ann en Jarno en kregen we ein-de-lijk een nieuwe garagepoort. Ook Liv werd elf en gaf een feestje , we vierden kerstavond bij ons thuis maar ook kerstdag zelf en ik had een hele hoop volk over de vloer. Om het jaar af te sluiten gingen we nog met het gezin onze oudejaarswandeling maken, en dat deed deugd.

Het geocachen trok dit jaar weer aan: zoals gezegd leerden we leven met corona. Het begon al meteen met het gezin in Ronse, met ons pa in Ertvelde, en ik stak samen met hem eindelijk een bonus voor de Sluizen van Gent weg. Ik joeg de jongens de bomen in in Rieme, herstelde caches, fietste een eerste deel van een reeks in Vinkt, deed een toertje rond het sas in Zomergem en sleepte ons pa mee naar Destelbergen. Er volgde deel 2 in Vinkt, deel 3 in Deinze, en ik deed een eerste labcache met Wolf in Ronse. Met Vero ging ik op toer in Ename  en met Merel in Gent centrum. Ik leerde Stefanie kennen, ontdekte samen met ons pa het Kapitein Zeppospark, deed een labcache in Eeklo met hem en ging met Philip cachen in Antwerpen. Ik pikte twee cachekes op in Gent, en nog een extra reeksje in Park Halfweg aan de Watersportbaan met ons pa. Ik legde zelf een labcache in Wondelgem  en liep deel twee van Park Halfweg met ons pa. Met hem vond ik ook een paar cachekes in Oudenaarde. In Frankfurt scoorde ik naast een hele reeks gewone caches en labcaches zelfs een FTF! Ook in de Westhoek haalde ik een reeks caches en zelfs in Charleroi. Ik maakte met Véro Oudenaarde onveilig, scoorde een reeks FTFs met een nieuwe reeks hier in de buurt, en ging met Mireille op trot in Leest. Véronique vergezelde me in Eke, ik liep rond in Moeskroen en met ons pa deed ik een paar wegels in Zomergem. Ik haalde een paar caches in Beke en deed per fiets een eerste deel van Rondje Rieme in de stralende zon.  Deel twee was met ons pa, ik zat in Kapelle-Ramsdonk en deed alsnog het laatste deel van Rondje Rieme. Ons pa en ik liepen nog een paar wegels in Zomergem af, en Mireille en ik reden met de fiets rond in Sint-Kruis-Winkel. Nog meer wegels in Zomergem, een toertje rond de Blaarmeersen, een paar in Landegem langs het water, in Sint-Joris-ten-Distel, een labcache in Ertvelde, en ik installeerde zowaar een eigen Travel Bug Hotel. Ik ging uiteindelijk nog in Zelzate cachen om het jaar af te sluiten.

Qua larpen viel het tegen, al vonden we er soms wel een manier op. Haven deed een online mini en ik begon te figureren in Duister Gent, de maandelijkse Vampirelarp. Gelukkig was er ook een échte Haven waar ik intens van genoot. Omen deed dan weer een echte mini waarbij Wolf voor het eerst ook echt meedeed. Er was een Aether mini en de jongens hadden een heus Roanoke-weekend.

De kinderen hadden wel nog behoorlijk wat te doen: Wolf kreeg nieuwe gewichten, Merel danste nog steeds, Wolf werd zeventien, en Merel begon te scrapbooken. Wolf ging voor zijn theoretisch rijexamen, Kobe gaf een fagotconcertje en Merel mocht gelukkig binnen voor Liezes verjaardag. Ze gaf een blokfluitconcertje en vertrok op scoutskamp.  Wolf werd ook gevaccineerd, Kobe ging op kamp in Ertvelde wegens de rest ondergelopen, en werd vervolgens veertien. Merel schilderde haar kamer met Wolf en hing er onze zelfgemaakte droogbloemenkrans. Wolf had eindelijk weer een eerste rugbymatch en Merel ging met de vriendinnen op Halloweentocht, een tiental dagen voor ze elf werd en daar een feestje voor gaf. In december gaf ze dan een raamconcert en kreeg ze een altblokfluit.

Ik las vorig jaar veel, maar dit jaar nog veel meer: 60 boeken maar met een gemiddelde van 500 bladzijden per stuk. Er waren de Codex Alera, De Passievrucht, En finir avec Eddy Bellegueule, Het tij hoog, de maan blauw, Honderd jaar eenzaamheid, de Powder Mage trilogy, Far from the Madding Crowd, Gods of Blood and Powder Trilogy, Atonement, Alice in Wonderland, een fantastische reeks van 6 kleppers van 800 blz., The Lymond Chronicles, Eleanor Oliphant is completely fine, Life of Pi, The Broken Earth Trilogy, Cold Comfort Farm, Vissen praten niet, de reeks van 8 boeken (800 blz. elk) van The House of Niccolò, De Schaduw van de wind, Perdida Street Station, de twee thrillers van Steven Van Belleghem, 4 boeken La Passe-Miroir, de twee Six of Crows, The Lovely Bones, The Shadow and Bonetrilogie, Extremely Loud and Incredibly Close, en dan nog een paar van de Stormlight Archive, twee over de Women of Troy en tot slot The Penelopiad.

Qua gezondheid was het een redelijk druk jaar: ik ging met mijn vader naar de huidarts om zijn vlekjes huidkanker te laten behandelen, de dag daarna met hem naar neuroloog en psychiater, een paar weken later een scan in het ziekenhuis voor hem. Ik kocht een nieuwe bril, ging naar de maagspecialist, en besprak de MRIscan van ons pa zijn hersenen met de neuroloog. Hij had een afspraak bij de stomatoloog en een week later ook de operatie voor die tand. Nog wat later zaten we in Eeklo voor zijn hoorapparaten en eind mei kreeg ik mijn eerste coronavaccin! Een maand later kwam vaccin nr. 2 en nog een bezoekje aan de neuroloog met ons pa. Ik moest nog eens langs de oogarts en mijn galblaas werd vakkundig verwijderd. Op de valreep kreeg ik ook nog mijn boosterprik.

Op school was er natuurlijk corona en de mondmaskers en het afstand houden en het ontsmetten, maar niet alles was kommer en kwel. Zo zijn er sinds januari de touchscreens waar ik gigantisch fan van ben, updatete ik de schoolbrochure, volgde ik opleiding voor instagram, en liet ik een leerling een sfeerfilmpje maken voor school. We zetten een digitale, live infoavond voor de nieuwe eerstes op poten, en dan ook een volledige OpenSchoolDag met filmpjes en een live Q&A. Mijn maffe collega’s maakten er zelfs een KAM School View voor! We filmden dan ook nog eens zelf voor de tweede infoavond, en ik werd lid van de schoolraad. Ik draaide anderhalve fulltime maar gelukkig kwam er Ludo. Oef.

Heel veel dingen gingen digitaal: opleidingen, klassenraden, lessen van thuis uit, de schoolraad, lezingen, …

Maar zoals gezegd: we leerden leven met corona en er niet meer zo krampachtig mee om te gaan. Dat vaccin heeft toch wel wat veranderd, ja.

Aan de andere kant: we gingen 12 dagen naar Spanje gaan en dat is in het water gevallen. Bart en ik hadden Frankfurt, Merel en Kobe hun kamp, Wolf zijn surfvakantie in Berria, en samen de vierdaagse boottrip. Hopelijk kan het volgend jaar dan wel weer…

Ik mis wel de vlotte restaurantbezoekjes, het, tsja, vrijer omgaan met elkaar, en vooral de larpweekends en mijn koor. Want ook dat is weer stilgelegd natuurlijk.

Maar al bij al was het nog niet zo vreselijk, ik vond 2020 toch wel minder. Al is er ruimte voor verbetering, en hopelijk komt die dan eindelijk in 2022.

Allons-y!

Geocachen in Oudenaarde

We hadden het vorige week al vastgelegd: vandaag zouden Véronique en ik gaan geocachen. De exacte locatie was te bepalen al naargelang het weer: bij goed weer ergens op het platteland, bij slecht(er) weer in een stad, zodat we op tijd kunnen vluchten. Een blik naar buiten volstond om een stad vast te leggen, met name Oudenaarde, want daar waren nog wel wat te loggen caches en vooral ook een aantal labcaches.

Véro zag dat meteen zitten en nam ook Peter en plusdochter Sofia mee voor een gezellige namiddag. Maar zo zag het er in het begin niet uit: net toen ik aanzette, begon het te druppelen, en de hele weg naar Oudenaarde lang was het aan het gieten. Maar echt, gieten als in: rij wat trager want ge ziet niet waar ge rijdt. Ik dacht al: waar ben ik aan begonnen? Maar toen ik in Oudenaarde parkeerde vielen de laatste druppels, en toen klaarde het op. Ik had nota bene mijn zonnebril niet mee en heb de hele namiddag lopen pieren.

We wilden een multi afwerken die uiteindelijk meer dan vijf kilometer bleek te zijn, met onder de baan een hoop tussenstops van labcaches. We hebben wel veel bijgeleerd over Oudenaarde, Véro was wég van het kleine begijnhof en het Tacambaroplein, en we hadden echt een fijne namiddag, die eindigde zonder de uiteindelijke cache te vinden – mijn telefoon was plat, en de batterij van Véronique, waar ik op gerekend had, bleek een kapot kabeltje te hebben.

Maar we hadden er alle vier deugd van, de zon scheen en het voelde echt aan als vakantie.

Foodbag en verse dinges

Opnieuw een balorige zondag, waarbij de rug behoorlijk veel pijn doet en buiten af en toe de hemelsluizen open gaan met veel enthousiasme en overgave, en dat betekent geen geocaching. Het speet mijn pa niet wreed erg, had ik de indruk: er waren, zoals altijd, kousen op te vouwen en blogs te lezen, het is niet alsof hij zich verveelde.

Bart was gisteren naar de Cru geweest en smeet zich met overgave op een risotto met ham, die zeer gesmaakt werd.

De hele week al was het trouwens, euh, vreemd eten: Bart had een doos van Foodbag laten komen en daar de recepten van gemaakt. Met wisselend succes, vonden we:

kebabvlees met Hasselbackaardappelen en zure room

een ovenschotel met worstjes en boontjes

en een vegetarisch iets met broccolini en ‘fake spek’, aka. gebakken kokosschilfers.

Het is niet dat het slecht was, he, het was gewoon niet bepaald spectaculair. Maar wel nieuwe recepten en nieuwe dingen. En eigenlijk dus niet veel anders, wellicht, dan een HelloFresh et al.

We hebben vooral vastgesteld dat het vooralsnog niks voor ons is. Misschien, als we echt alle dagen moeten beginnen koken ’s avonds, dat het een oplossing is zoals voor velen, maar voorlopig toch nog even niet. Voorlopig koken we liever zelf ons eigen goesting.

Meer kunst in mijn wijk

Het was andermaal een glorieuze dag, ideaal om te gaan fietsen.

Bart had fantastisch gekookt – verse asperges rechtstreeks van bij de boer –

en we hadden eigenlijk wat te veel gegeten, maar dat lieten we niet aan ons hart komen: we lieten ons pa achter met koffie en een boekje en sprongen op de fiets richting Mariakerke. Daar was het namelijk de laatste dag – mei, weet u wel – van de actie Meer kunst in mijn Wijk die Max op poten had gezet.

De vorige weekends was het compleet rotweer geweest, maar vandaag wilde ik het toch niet meer missen. Max heeft 45 panelen gezet langs de straatkant met tekeningen van hemzelf en foto’s van Katleen Van Huffel.

Ik moet eerlijk zijn: ik was doorgaans niet echt onder de indruk. Ik had het gevoel dat Max niet zijn beste werk heeft tentoongesteld, en ook de foto’s waren… mja. Maar niet iedereen kan een Anton Corbijn of een Stefan Van Vleteren zijn natuurlijk.

Al bij al was het wel een zeer aangename fietstocht, mijn lief en ik.

En thuis kon ik opa gelukkig maken met een stukje taart en een kommetje fruitsla mét slagroom.

Nog later op de avond waaiden eerst Annelies en Jonas langs met vierkoppige kroost voor een gezellige babbel en het ophalen van wat meiklokjesplantjes, en toen kwam ook Amedee om dezelfde reden er even bij zitten.

Yep. Er zijn slechtere zondagen.

Speelde Nero Dalmuti?

Oh help! Ik heb blijkbaar leerlingen geïnfecteerd (en gecorrumpeerd wellicht) met The Great Dalmuti! Oh noes!!

Laat me even uitleggen. The Great Dalmuti is een gezelschapsspel dat vooral heel erg verkeerd kan gaan en tot extreem, hilarisch machtsmisbruik kan leiden. We hebben er al tranen mee gelachen, maar dan spreek ik wel van dik 25 jaar geleden, toen ik heel vaak rondhing met de Antwerpse larpbende van David, Maité, Joussef, Erlend en co.

Je speelt het het best met een hoop volk, en de winnaar mag van die onnozele opdrachten geven aan de verliezer, tot de volgende ronde. Het spel zit zo in elkaar dat de winnaar eigenlijk zeer lang de winnaar blijft en de verliezer de verliezer, tot er een revolutie komt, waarbij de rollen omgedraaid worden. En dan is de Dalmuti, die plots de Grote Dienaar wordt, compleet gejost natuurlijk als hij daarvoor de dienaars een beetje heeft zitten kloten.

Bon, ik had het spel gebruikt als voorbeeld voor een spel dat Nero en zijn leeftijdsgenoten blijkbaar speelden tijdens de Saturnalia. Tacitus beschrijft het op zijn eigen, bijzonder beknopte manier als volgt: “Festis Saturno diebus, inter alia aequalium ludicra, regnum lusu sortientium, evenerat ea sors Neroni.” Ofte, in vertaling: “Tijdens de Saturnalia, tijdens andere spelletjes met leeftijdsgenoten, lieten ze in een spel het lot bepalen wie van hen koning mocht worden, en dat lot viel te beurt aan Nero”. Denk Driekoningenkroon of zo, maar niet alle leerlingen kenden dat, vandaar.

Nero gaat opdrachten geven en zijn stiefbroertje belachelijk proberen maken door hem een liedje te doen zingen, terwijl het eigenlijk een zeer verlegen kind leek te zijn. Quod non.

Nu, ik had de leerlingen gevraagd om iets uit de verhalen van Tacitus in een TIktokfilmpje te gieten: een creatieve actualiseringsopdracht, als het ware. De meesten focusten op de dood van Britannicus, maar een groepje leerlingen had blijkbaar intussen The Great Dalmuti en speelden dat stukje dus na.

Wel, ik vond het zalig! Geen idee of ze het spel eerder al hadden, maar blijkbaar had de moeder van een van hen dat gevonden en hadden ze het dus gespeeld. Ik ga het hier niet posten omdat ik hen nog geen toelating heb gevraagd, maar ik heb me kriek gelachen.

Openschooldag: de digitale editie

Een maand geleden schreef ik nog dat ik mijn taak als OpenSchoolDagcoördinator wel zag zitten. De weken daarna leverden me eigenlijk vooral veel stress en frustratie op omdat de planning niet gevolgd werd, maar het deel dat ik zelf in handen had, dat zat nog wel snor.

Vandaag was dus de uiteindelijke OpenSchoolDag. Op de infoavond hadden we live presentatie afgewisseld met filmpjes, maar dat was uiteindelijk een idee gebleken waar heel veel ruimte voor verbetering in zat.

Deze keer heeft Fluxlab voor ons een hele film samengesteld: intro, mijn presentaties overal tussen, de uitleg van directie en leerlingenbegeleiders, maar ook ouderwerking, leerlingenraad, secretariaat, CLB, een uitgebreider stukje over de verschillende activiteiten… Alles zag er veel, maar veel professioneler uit, en de verschillende onderdelen zijn ook op de website terug te vinden. Oordeel gerust zelf (in de uitleg op Youtube zie je de tijdsaanduidingen voor de onderdelen).

Aansluitend gingen we dan wel eventjes live: ouders konden vragen stellen via chat en Teams, ik las die dan voor en directie of leerlingenbegeleiding gaf daar dan antwoord op. Op die manier was er wel een zekere betrokkenheid en toonden we dat we ook echt wel verbonden wilden zijn met de ouders en niet zomaar een filmpje afspeelden.

Vandaag bleef ik er dan ook zeer rustig onder: alle stress was weg want de film was af, en de rest had ik onder controle. Zenuwen voor zoiets heb ik dan ook totaal niet.

Het was dan ook in orde, hoorde ik van verschillende kanten. Ouders stuurden ons een bedankje of zelfs een proficiat, collega’s stuurden mij rechtstreeks hun felicitaties, en ik, ik was eigenlijk vooral blij dat het achter de rug was.

Wat. Een. Werk.

Maar bon, over een goeie maand is er een tweede infoavond voor de studiekeuzes voor onze bestaande leerlingen. Deze keer nemen we het heft zelf in handen, want het is geen uitgebreide show, gewoon de directie die de verschillende keuzemogelijkheden uit de doeken doet. Vrij droog en saai, maar zeer informatief.

En dus vooral met veel, véél minder planning. Oef.

Opleidingen

Vorige week kwam plots een vraag van de directie: scholengroep ging een aantal opleidingen organiseren, en of dit niks voor mij was? Het waren inderdaad allemaal marketinggerichte dingen, zoals hoe je school te profileren op Facebook, Instagram, jezelf in de markt zetten, SEO voor je website, leren filmen met je smartphone, dat soort dingen. Ideaal voor een mediacoach dus.

Ik stipte aan wat ik belangrijk vond en kreeg effectief de opleidingen “Lanceer je school op instagram” en “Leerlingenwerving” toegewezen. De Instagramopleiding is simpelweg omdat ik wel een account en een schoolaccount heb, maar daar eigenlijk niks mee doe. Ja, ik post af en toe eens een sfeerbeeld, maar dat is het wel zo’n beetje.

Enfin, gisteren heb ik dus een drie uur basistraining gekregen over Instagram: niet alleen beeldjes schieten dus, maar do’s and don’ts, wat een goeie bio is, het type beelden, wat werkt en niet werkt… Volgende week het vervolg: wat kan je als school op je story zetten, waarvoor gebruik je reels, dat soort dingen.

Ik ben benieuwd. Instagram als marketinginstrument voor je school: het zou moeten werken.

Glasverf

Jaren geleden, en dan bedoel ik echt 30 jaar geleden, was ik zot van glasverf. Je kan dat kopen in elke hobbywinkel en vooral ook in De Banier. Geen idee meer hoe ik er ooit mee begonnen ben, maar ik amuseerde me rot. Ik kan zelf voor geen meter tekenen, maar ik kan vrij goed natekenen, en dat is dus wat ik deed. Alleen… je tekent niet met een stift of potlood of zoiets, maar met een tubetje contourpasta. Daardoor creëer je verschillende vlakken die je daarna inkleurt met je glasverf. Je kan ook zonder contourpasta werken om gemengde kleuren te maken, maar ze zijn dan zeker niet goed afgelijnd.

Enfin, ik heb destijds een ganse reeks weckpotten versierd en heb er daar nog steeds van.

Voor de trouw van Gwen en Erik heb ik een serie van 5 gemaakt, ùren heb ik daarin gestoken, maar ik vond ze wel leuk.

In mijn klas in Gentbrugge heb ik een grote tekening gemaakt met een tekst in glasverf, en dan nog blaadjes uitwaaierend over een raam. Zalig als de zon daar doorkomt, dan heb je een glas-in-lood-effect.

Alleen moet je er blijkbaar zeer voorzichtig mee zijn, want na verloop van tijd begint dat af te bladderen.

Maar bon, Merel zocht iets om te maken als cadeautje voor haar papa maar had totaal geen inspiratie. Ik stelde haar voor om een glazen vierkante pot te versieren, maar eerst eens te proberen op een yoghurtglaasje. De contourpasta was keihard geworden en dus onbruikbaar, ook de helft van de kleuren was na 30 jaar keihard, maar er waren er wel nog bij die bruikbaar waren, en dus ging ze aan de slag.

History repeats itself, zo blijkt.