Bloembollen

Dat het genieten is van dat zalige weer! Zoals ik al schreef, verplaatste ons leven zich deels naar de tuin. Merel hielp me om een groot aantal bloembollen te planten: dahlia’s, anemoontjes, allia, gladiolen, en nog wel een paar dingen, die in de bloembolpakketten van school zaten. We hadden er het White Sensation pakket genomen en het Bijen- en vlinderpakket. Dat het kleurenschema van mijn tuin dan een beetje om zeep is, tsja, het zij zo.

Nu ja, er moeten er nog 40 in de grond, denk ik, de rest zit er al. En verder hebben we nog maar eens de Fatboy en de kussens buitengelegd en genoten ervan. Ik heb zitten lezen en genieten.

En er waren ijsjes. Uiteraard.

Karmapunten?

Al sinds jaar en dag hou ik contact met mijn vroegere dictie- en voordrachtleerkracht Marleen. Die woont hier een paar kilometer verderop in Mariakerke, en sukkelt ook al jaren met haar gezondheid. Ze is destijds zelfs met verplicht pensioen gestuurd en heeft onder andere CVS, waardoor haar hele lichaam het bij tijd en wijle laat afweten.

Het is niet alsof we vaak contact hebben, maar af en toe bellen we eens. Een computer heeft ze niet, dus als ze dingen nodig heeft via internet, komt ze even langs. En nu, ja, nu zit ze opgesloten in haar huis. Ze is bijna 70 en komt sowieso in de winter nooit buiten zonder mondkapje omdat ze bijzonder gevoelig is voor virale infecties. Dit is natuurlijk nu helemaal een nachtmerrie voor haar, zeker omdat ze niemand meer heeft. Tsja, een paar broers en zussen, maar daarmee ligt ze in ruzie…

Wolf en ik doen al een paar weken haar boodschappen, en ik heb ook al vanalles voor haar geregeld in verband met een rechtszaak over een verkeerd uitgevoerde verbouwing, waarbij mails en documenten moeten heen en weer gestuurd worden. Beetje moeilijk, als je niet over een computer of internet beschikt natuurlijk.

Donderdagavond belde ze: dat ze enorm last had gekregen van een hernia, en dat ze naar haar osteopaat mocht, maar ze mag met haar oude wagentje de LEZ niet binnen, en een taxi nemen zag ze niet zitten. Of ik haar op vrijdag wilde brengen? Euh… Ik had les te geven van 10.10 uur tot 12.05 uur, had een bespreking met directie om 14.00 uur en een personeelsvergadering om 15.30 uur, tot zo’n 17.00 uur. Niet evident dus. Enfin, ze verlegde haar afspraak naar vandaag, en ik ging haar oppikken om half drie. Uiteraard waren er mondmaskers voor ons beiden en handschoenen en ging ze achteraan zitten, al ben ik er redelijk zeker van dat niemand van ons gezin het heeft, aangezien we niet buiten komen en met niemand in contact komen. Maar bon, ze ging helemaal opgelucht naar de osteopaat en ik ging intussen even rondlopen in het Muinkpark, dat echt een ongelofelijk charmant klein park is.

Na een goed half uur bracht ik haar weer naar huis, deed nog snel boodschappen – er stond geen wachtrij, vandaar – en dat was dat. Heb ik nu karmapunten verdiend?

Eerste schooldag

Ja, ik weet het, het is nog geen 2 september, maar vandaag was voor ons wel al een verplichte werkdag op school. Officieel hebben we wel nog vakantie natuurlijk, maar in realiteit…

Eerst waren er herdeliberaties na klachten, dan de deliberaties bij herexamens, en dan de toelichtingen bij de leerlingen met een zwaar zorgprobleem, zoals degenen met ASS en andere zwaardere stoornissen.

Tussendoor – de vakgroep Latijn heeft niet zo veel van die speciale leerlingen – hielden we nog een stevige vakgroepvergadering, waarop ik gezwind naar huis fietste om er een portie lasagne binnen te spelen. Wolf had die namelijk in de oven gezwierd en zelf hadden de kinderen al gegeten.

Tegen twee uur stond ik weer op school: groepsfoto en algemene personeelsvergadering om het jaar te kunnen starten. Einde: half vijf.

En hiervoor was ik ook al verschillende keren op school geweest. Dus ja, die eerste schooldag valt voor ons ietsje vroeger.

Van audioloog en dinges

’t Is een bezigheid als een ander: ons pa moest dringend in Eeklo zijn voor zijn hoorapparaten. De garantie verloopt woensdag en het apparaat aan de rechterkant werkt niet zo goed, zegt hij. Al eventjes.  Enfin, achteraf gaf hij aan mij toe dat het al meer dan een jaar eigenlijk niet doet wat het moet doen. Zucht.

Enfin, ik ben hem om half elf gaan ophalen, en tegen twaalf uur stonden we opnieuw in Zomergem, waarbij hij met aandrang vroeg om boodschappen te doen, want hij zat eigenlijk zonder eten. Mijn oudste broer had nochtans beloofd dat te doen, maar had er blijkbaar geen tijd voor. Tsja. En het ging maar een kwartiertje duren. Uiteraard wist ik dat dat een utopie was, maar ons pa was ervan overtuigd. Hmm. Drie kwartier later kon ik vertrekken naar huis, waarbij ik de kinderen al had laten weten dat ik later ging zijn, en zij de wortelen al hadden geschild en gesneden. Oef!

Tegen half twee zaten we aan tafel een aangezien de twee mensen die ’s namiddags koffie gingen komen drinken, afgezegd hadden, had ik al bij al nog een rustige middag ook. Het was nog behoorlijk warm, ideaal voor een zwemmeke.

En ’s avonds, toen het eindelijk wat frisser was, is Bart gaan lopen en ben ik tot aan het park in Mariakerke gefietst om een geocache te herstellen. Heerlijk zalig gefietst, precies wat mijn rug nodig had.

Volgende week mag ik nog eens terug naar Eeklo met ons pa: zijn herstelde apparaatje gaan ophalen. Ik denk dat ik dan maar meteen met hem wat nieuwe broeken ga halen, want hij is zodanig veel vermagerd dat al zijn broeken eigenlijk te groot zijn. En stilaan versleten ook.
En misschien meteen een paar nieuwe winterschoenen?

Goh, ’t is een bezigheid als een ander, geloof me :-p