Eigenlijk heb ik al behoorlijk lang last van mijn linkerheup. Als in: voordat we naar Japan vertrokken. Last was toen een groot woord: wanneer ik ging zitten, trok mijn dijbeen wat tegen en voelde ik wel iets, ja. Wandelen was gelukkig geen enkel probleem, dus ik ging ervan uit dat ik ergens iets verrokken had of zo, geen erg.
In Japan begon ik te merken dat ik het soms wat lastig kreeg bij het beklimmen van trappen, dat ’s morgens mijn sokken en schoenen aandoen niet evident was, en dat gaan zitten in pakweg de metro wel eventjes pijn deed, ja. Mijn knie optillen bleek dus moeilijk, maar zoals gezegd: wandelen was gelukkig geen enkel probleem, en ook dat optillen viel wel mee na een paar trappen. En fietsen was ook oké, daar in Kyoto, na een paar honderd meter. Mja.
Het is niet alsof mijn heup dus rust kreeg in Japan, ik maakte er nog steeds niet echt een probleem van. Tot we opnieuw thuis waren, en de pijn erger werd. Nog steeds niet bij het stappen, maar de trap omhoog was een pijnlijke bedoening, en vooral naar toilet gaan werd een opgave: zo’n toilet is lager dan een gewone stoel, en man, ik heb op een bepaald moment zelfs even een kreet geslaakt bij het gaan zitten. Nope, dat was het dus duidelijk niet.
Kine dacht aan een slijmbeursontsteking, want een standaard heuptest – wanneer je artrose hebt in die heup, een versleten heup dus – leverde geen probleem op, ik heb nog alle mobiliteit daar. Hmpf. Intussen was ook mijn keel, of meer bepaald mijn stem, lastig beginnen doen. Ik kon amper nog geluid produceren, en dan moet je eens proberen lesgeven.
Soit, ik nam een kleine week ibuprofen 400, drie keer per dag, maar dat maakte geen enkel verschil. Vandaag dus naar de huisarts, en die stuurde me naar de radioloog voor foto’s en een echo om vast te stellen wat er nu precies aan de hand is. Donderdag mag ik langsgaan. En de stem? Goh, ze zag absoluut niks aan mijn keel terwijl die dus wel pijn doet, maar mijn oren zien blijkbaar rood. Ze heeft me een spray voorgeschreven om mijn Eustachiusbuizen te ontstoppen en dinsdag over twee weken kan ik bij de specialist langs. Hmpf.
Allez bon. Ik ben benieuwd, maar ik hoop vooral dat er een deftige diagnose komt zodat ik iets kan doen aan de pijn, want ik heb het er stilaan mee gehad. En nu maar hopen dat het niet van mijn rug komt…