Lucie en ik zijn eigenlijk te zot voor woorden.
Voor de OpenSchoolDag gaan we eigenlijk veel te ver, elk jaar opnieuw. Maar voor minder doen we het niet, want ons vak is het enige keuzevak op school, en als we twijfelaars binnen krijgen in het lokaal en onze uitleg mogen doen, hebben we ze mee. Dat hoor ik elke keer weer.
Maar we doen onszelf elke keer weer wat aan. Dit jaar kregen we van directie pas het lokaal op vrijdagvoormiddag, eerder mochten we het niet vrijmaken. Ik ging met mijn zesdes de stoelen en tafels eruit halen, en het werd prompt schoongemaakt door de kuisploeg – heerlijk als iedereen meewerkt. Lucie had vrij vanaf elf uur, en we hadden allebei al massa’s gerief aangesleept. Zelf had ik nog les tot één uur, waarna ik snel iets at en mee begon met haar. Zij had vorig jaar foto’s genomen en wilde het exact op dezelfde manier – lees: elk beeldje op exact dezelfde tafel in exact dezelfde positie, met een exact even lange slinger klimop op exact hetzelfde plekje gedrapeerd – terwijl ik daar iets flexibeler in ben. Er was trouwens een extra tafeltje met spullen rond Odi et amo, er waren extra werkjes rond de Vesuvius, dat soort dingen. Maar bon, we kennen elkaar al 30 jaar, we weten dat het lukt.
Er kwamen over de middag ook nog wat leerlingen helpen, en het resultaat was dat tegen vier uur alles klaar stond: de tafels netjes geschikt, alles uitgestald, alles klaargezet, alles opgehangen. Puf.
Ja, we gaan veel te ver. Maar voor minder doen we het echt niet.
