Eerlijk? Dit is zowat de dag waar ik het meest tegenop kijk op een heel jaar. Ik vind dit erger dan familiefeesten of een mammografie, of zelfs een tandontzenuwing.
Ik ben van nature geen sociaal persoon, en ik moet dus een hele dag vriendelijk zijn, lachen en uitleggen tegen wildvreemde personen die een variabel niveau van interesse vertonen. Al is dat laatste niet helemaal waar: als ze bij ons een uitleg vragen, is het omdat ze het antwoord ook echt willen horen.
Ik sta een hele dag op mijn voeten, al probeer ik zo veel mogelijk te zitten, en mijn rug vindt het vreselijk. Ik heb geen tijd om te eten, als ik al koffie heb, wordt die doorgaans koud, en mijn keel is gewoon schor op het eind van de dag.
Maar wat me er steevast doorheen helpt, zijn de leerlingen. Elk jaar weer heb ik een hele groep enthousiaste leerlingen die komt helpen. Die zonder aarzelen een afwasje doen, balletjes staan bakken, rondlopen in Romeinse kledij, en vooral overpakken als ze zien dat ik het even moeilijk heb. Die zonder verpinken een uitleg geven over het verschil tussen de twee en de vier uur Latijn in het eerste jaar, die heel eerlijk antwoorden over onze school, en die vooral door hun aanwezigheid en openheid tonen hoe warm onze school ook effectief is, en dat dat geen loze slogan is.
Ik heb complimenten gekregen van ouders: dat onze leerlingen onze beste reclame zijn, en dat weten we. Ik ben hen dan ook ontzettend dankbaar daarvoor.
Tegen vijf uur mochten we opruimen, en niet alleen Bart was speciaal afgekomen, maar er waren ook leerlingen die het niet zagen zitten om een uitleg te geven overdag, maar wel wilden bijdragen en dus tegen vijf uur waren opgedaagd om op te ruimen. We mogen hen dan ook onverbloemd bevelen geven: “Breng dit naar lokaal 1.22, breng dit naar de auto, zet dit in lokaal 0.04. Vouw die kleren op, steek die kaarsjes in een doos, haal die tekeningen van de muren, verzamel alle klimop”. En het fijnste is, dat er ook leerlingen zijn, keer op keer, die gestopt zijn met Latijn maar die weten dat mijn rug het niet doet en daarom komen helpen. Gewoon omdat het nodig is, en, zoals er eentje zei: “U bent er altijd voor ons, mevrouw. Dan kunnen wij er ook een keertje zijn voor u, toch?”
En dat is waarom ik op geen andere school zou willen lesgeven.
