Geplaatst op

De voorbereiding van de OpenSchoolDag

Lucie en ik zijn eigenlijk te zot voor woorden.

Voor de OpenSchoolDag gaan we eigenlijk veel te ver, elk jaar opnieuw. Maar voor minder doen we het niet, want ons vak is het enige keuzevak op school, en als we twijfelaars binnen krijgen in het lokaal en onze uitleg mogen doen, hebben we ze mee. Dat hoor ik elke keer weer.

Maar we doen onszelf elke keer weer wat aan. Dit jaar kregen we van directie pas het lokaal op vrijdagvoormiddag, eerder mochten we het niet vrijmaken. Ik ging met mijn zesdes de stoelen en tafels eruit halen, en het werd prompt schoongemaakt door de kuisploeg – heerlijk als iedereen meewerkt. Lucie had vrij vanaf elf uur, en we hadden allebei al massa’s gerief aangesleept. Zelf had ik nog les tot één uur, waarna ik snel iets at en mee begon met haar. Zij had vorig jaar foto’s genomen en wilde het exact op dezelfde manier – lees: elk beeldje op exact dezelfde tafel in exact dezelfde positie, met een exact even lange slinger klimop op exact hetzelfde plekje gedrapeerd – terwijl ik daar iets flexibeler in ben. Er was trouwens een extra tafeltje met spullen rond Odi et amo, er waren extra werkjes rond de Vesuvius, dat soort dingen. Maar bon, we kennen elkaar al 30 jaar, we weten dat het lukt.

Er kwamen over de middag ook nog wat leerlingen helpen, en het resultaat was dat tegen vier uur alles klaar stond: de tafels netjes geschikt, alles uitgestald, alles klaargezet, alles opgehangen. Puf.

Ja, we gaan veel te ver. Maar voor minder doen we het echt niet.

Geplaatst op

OpenSchoolDag 2025

Dat gevoel,

wanneer je op de OpenSchoolDag je hart vasthoudt omdat die dag heel belangrijk is voor jouw vak en je maar met twee collega’s in plaats van de gebruikelijke drie bent,
wanneer je dan je lokaal langzaam ziet vollopen met leerlingen die vrijwillig hun zaterdag opofferen om jullie bij te staan en zich in Romeinse kleren hijsen,
wanneer je die leerlingen dan, als jij even bezig bent eentje in een toga te wikkelen, naadloos jouw uitleg hoort overpakken en ze vol vuur hun vak – joùw vak – hoort verdedigen,
wanneer de hogerejaars probleemloos de Romeinse recepten tackelen,
wanneer je een tweedejaars, als jij al bezig bent met een uitleg, zonder verpinken jouw medebar ziet overnemen en tussendoor nog een deskundige uitleg hoort serveren,
wanneer om vijf uur, als jij piepedood bent en alles nog moet opgeruimd worden, een aantal leerlingen, waaronder enkele die geeneens Latijn volgen, zich spontaan aanbiedt om te helpen,
wanneer die dan onvermoeibaar ettelijke keren de trap op en af lopen met dozen vol materiaal, tafelkleren opruimen, spullen naar je auto brengen, tekeningen van de muur halen, posters oprollen enzoverder,
wanneer je die dan, kwart voor zes, zeer uitgebreid bedankt en hen zegt dat je zonder hen op dat moment wellicht in een hoekje stond te huilen,
wanneer er dan eentje plompverloren zegt: “Tja, mevrouw, wij zijn nu eenmaal een warme school”

wel, dàt gevoel, lieve mensen, dat zorgt ervoor dat ik zo ongelofelijk graag op mijn Go! atheneum Mariakerke sta en dat ik na 31 jaar nog steeds vol goesting – zij het met wat meer vermoeidheid – lesgeef.

Geplaatst op

Eindelijk geschilderd!

Ik ben dus al een klein jaar bezig met mijn kleine lokaaltje Klassieke Talen te schilderen.

Ik was begonnen in januari: ik had dat eerder willen doen, maar toen was er die operatie aan mijn voet. In de paasvakantie wilde de rug dan weer niet mee.

Na de examens vorig jaar in juni had ik nog een stukje gedaan, maar toen was het eigenlijk veel te warm om te schilderen, de verf droogde te snel.

In de grote vakantie had ik er geen zin in – en ook niet echt een sleutel van de school – en toen het eindelijk weer school was, was het opnieuw veel te heet. Tsja.

Vandaag heb ik heel lief aan Kobe en Merel gevraagd of ze alsjeblief een uurtje wilden schilderen voor me. Het was matig graag gedaan, denk ik, maar de muziek stond keihard en het viel al bij al wel mee, denk ik.

Maar ik ben er vooral bijzonder gelukkig mee: eindelijk zien op zijn minst de muren er proper uit! Nu nog nieuwe gordijnen en de rest opruimen, en we hebben een fris lokaal! Enfin ja, voor zover dat lukt met die compleet kapotte vloer, maar bon. Het zijn alweer enkele belangrijke stappen. En een hele last van mijn schouders, hoe idioot dat ook klinkt.