Deel twee van deze trilogie vond ik eigenlijk al beter: er zit iets meer diepgang in, de wereld moet niet meer geschetst worden, en het gaat iets vlotter vooruit (hoewel…).
Garion weet intussen wie of wat hij is, maar hij is onderweg op zijn missie om de wereld te redden, en dat gaat blijkbaar niet zo vlot. De personages worden wat meer uitgediept, maar Eddings gaat bij momenten de verschillende volkeren wel erg stereotyperen, en je kan je vaak niet van de indruk ontdoen dat hij het over echte volkeren heeft, zoals een Mediterraans volk enzovoort.
Wat ook wel stoort, is dat Garion vaak onder zijn voeten krijgt van Polgara – de Queen of Sorcery uit de titel – omdat hij iets doet zonder te beseffen wat de gevolgen daarvan zijn, net omdat zij als zijn opvoeder bijzonder veel voor hem verzwijgt of zegt dat hij dat later wel zal te weten komen. Sorry, maar zo werkt een opvoeding niet. Als je iemand opzettelijk niet alle feiten vertelt, moet je ook niet komen zagen dat hij iets gedaan heeft op basis van de info die hij heeft.
En Ce’Nedra, de prinses die zijn vrouw zal worden? Man, wat een vervelend nest zeg! Hoe stereotiep kunnen ook hier de gender rollen zijn?
Los daarvan is het beter geschreven dan deel een en gebeuren er echt ook wel leuke en spannende, soms zelfs humoristische dingen. Beter dan deel een dus, maar nog steeds geen echte hoogvlieger, wat mij betreft.