In het kader van “Het mag al eens wat lastiger Frans zijn, toch?” ben ik in deze gedoken, geschreven in 2021 maar zich afspelend in Parijs in 1830.
Het verhaal draait rond Valentin Verne, een jonge, zeer knappe, charismatische maar zeer afstandelijke, kille en bij momenten ook zeer wrede inspecteur, die van de Zedenpolitie overgeplaatst is naar de Sureté om daar een bizarre reeks moorden op te lossen. Parijs is sowieso een kruitvat met brandende lont na de revolutie van 1830, en dit soort seriemoorden kan de situatie alleen maar verergeren. Tegelijk krijgen we het verhaal van een jong gastje, dat opgesloten wordt gehouden door een sinister persoon, de Vicaire, in een donkere vochtige kelder en daar regelmatig misbruikt wordt. Uiteraard zullen de twee verhalen samenkomen, maar hoe, wanneer en waarom?
Fouassier schrijft een prachtig, bijwijlen barok proza met heerlijke beschrijvingen en subtiele nuances. Dat maakt de lectuur natuurlijk niet makkelijk, maar gelukkig is er de woordenboekfunctie op de Kindle, die ervoor zorgt dat ik maar op een woord te tikken heb om er de uitleg – in het Frans, uiteraard – van te krijgen. Nee, dit is geen hedendaags gesproken Frans, zoals in Tout le bleu du ciel, dit is duidelijk literair Frans, maar dan wel om duimen en vingers bij af te likken. Mooi, goed geschreven, een intrigerend hoofdpersonage, een knappe plot waarvan je de subtiliteiten maar halfweg het boek ziet opdoemen, enfin, een policier van eenzame hoogte, vond ik.
Ja, ik ga zeker het vervolg lezen, maar eerst wellicht iets dat wat minder zwaar valt, want zowel de psychologie – je leest per slot van rekening over kindermisbruik en trauma en zo – als de schrijfstijl nopen niet meteen tot lichte lectuur.