Geplaatst op

Een late nieuwjaar

We hadden nog niet genieuwjaard met Barts broer, simpelweg omdat de jongens examens hadden en Kobe daarna in Berlijn zat. Maar vandaag waren beide families beschikbaar en hadden we hen uitgenodigd voor een dessertenbuffetje tegen half vier.

Ik ben gisteren eigenlijk behoorlijk over mijn grenzen gegaan en voelde me vandaag weer alles behalve oké, maar de planning omgooien was moeilijk, dus ging ik deze voormiddag, alweer op karakter, aan het werk. Ik bakte een red velvet cake – die helaas niet rood genoeg was, maar bon – en versierde die met botercrème, ik maakte twee soorten tiramisu, draaide een stevige chocolademousse in elkaar en gooide een schaal vol m&ms, Maltezers en andere dergelijke dingen. Merel bakte ook nog een schaal brownie waaruit ze dan hartjesvormen haalde en die versierde. Alles samen werd het dus een degelijk buffetje waar eigenlijk bijzonder weinig van gegeten werd. Moeten we onthouden.

Het was op zich best wel gezellig, ware het niet dat Bo zich blijkbaar steendood verveelde maar de jongens er niet op in gingen om met hem te gaan voetballen, ook al omdat we zelfs geen voetbal in huis hebben.

Oh, en Bart en ik kregen een leuk cadeautje: een behoorlijk stevige bon om in het Brusselse te gaan eten. Hun suggestie was Comme Chez Soi, en daar gaan we wellicht geen nee tegen zeggen.

En achteraf? Viel ik prompt weer in slaap in de zetel. Het is zo’n beetje mijn thema, deze week.

Geplaatst op

Nieuwjaren

We stonden vandaag tegen kwart voor zeven bij Roeland in Machelen: tijd om nog eens te nieuwjaren! Ons pa was er uiteraard niet bij, die zit nog in het ziekenhuis, maar dat belette Roeland niet om uitgebreid te koken.

Er waren zowaar eerst nog nieuwjaarsbrieven: Chat GPT to the rescue, zoveel was duidelijk, maar dat was echt nog niet slecht! Nand en Marne hadden dat – onder lichte dwang, lieten ze merken – zelfs op een kaartje geschreven.

Na de hapjes verschenen er eerst Sint-Jacobsvruchten met zeekraal op tafel, en daarna een lang gegaarde Mechelse koekoek met een zeer speciale maar echt wel lekkere vulling. En Marne had zowaar chocomousse gemaakt, dik in orde!

En toen bleven we gewoon kletsen, tot Sarah op de proppen kwam met een wreed amusant spel. Ik ben de naam kwijt, maar op een kaartje staat een toch wel zeer vreemde of onwaarschijnlijke vraag, die de speler mag lezen. Op de achterkant staat het antwoord dat aan de rest wordt getoond, maar iedereen moet liegen, behalve één – door een vis aangeduide, I kid you not – persoon die wel het correcte, maar meestal zeer onaannemelijke antwoord geeft. De speler mag drie keer raden wie wél de waarheid heeft gezegd. Maar ik geef u op een briefje: hilariteit verzekerd door de meest bizarre antwoorden die iedereen moet verzinnen.

Enfin, tegen half één waren we thuis van een toch wel zeer aangename avond. Nog eens bedankt, broertje en schoonzusje!

Geplaatst op

Nieuwjaren, deel een

Vanmiddag tekenden van ons gezin enkel Bart en ik present in Ronse: de jongens zijn volop aan het blokken en hebben respectievelijk dinsdag en woensdag hun eerste examen, en Merel is ziek. Ze voelde zich gisteren al niet zo goed, had de hele dag hoofdpijn, net als vrijdag, en deze morgen stond ze plots helemaal witjes in de woonkamer met de boodschap dat ze net had overgegeven. Geen goed idee om haar mee te nemen op restaurant, me dunkt.

We bleven gewoon in Ikaria, het verzorgingstehuis van Nelly, maar dat heeft een degelijk restaurant, waardoor we een feestelijke menu voorgeschoteld kregen: een hapje met steak tartaar, een voorgerecht van scampi in een getomateerde saus, en dan een stevige filet mignon. Toen de kelner daarna kwam vragen of we voor het dessert een grote of een kleine portie dame blanche wilden, kozen we unaniem voor de kleine. Echt.

Daarna trokken we met zijn allen naar Nelly’s appartementje, waar er envelopjes en cadeautjes werden uitgewisseld – een Museumpas voor Koen en Else, een pakket met koffie en een knappe tas voor Bart en een set van twee hele knappe, koperkleurige saladelepels voor mij. Waar Else dat altijd vindt… Oh, en de jongens kregen wijze sokken en Merel fijne lichte slippers.

Het was meteen ook het eind van een tijdperk: Bo zit in het zesde studiejaar en las dus voor de laatste keer een nieuwjaarsbrief voor, eerst voor Nelly en daarna, via Facetime, voor Wolf. En ja, dat was ook wel fijn, ja.

Aansluitend gingen we nog even langs bij nonkel Staf en daarna zelfs nog bij ons pa, die duidelijk bij de pinken was en veel, veel helderder. Alleen herinnert hij zich niks van zijn verwarde episodes.

Enfin, het werd een rondje oudjes, en ik was blij dat wij twee oudjes daarna netjes in onze zetel konden ploffen, jawel.

Geplaatst op

Nieuwjaren!

Uiteraard moest er ook nog genieuwjaard worden. Zaterdagavond tekenden we present bij Jeroen en Delphine, waar we talloze hapjes voorgeschoteld kregen, nieuwjaarsversjes werden verzonnen – al dan niet met veel succes – en daarna vooral genoten werd van een zeer uitgebreide kaasschotel. Dik, maar dan ook dik in orde. Nog eens merci, Jeroen en Delphine!

De volgende middag deden we het hele proces nog eens over, maar dan in Bistro De Louise in Louise-Marie, vlakbij Ronse: een klein, gezellig restaurantje met een klassieke maar lekkere kaart – de gegrilde gamba’s zijn een aanrader! – en een houtkachel die het beste van zichzelf gaf, zodat Merel en ik tussen hoofdgerecht en dessert even een luchtje gingen scheppen buiten. Maar koud, man!

Wolf, die druk aan het studeren was, werd beide keren via FaceTime op zijn nest gepakt en alsnog een fijn nieuwjaar gewenst, een gift van zijn peters toegestopt en een nieuwjaarsbrief voorgelezen van zijn eigen petekind. De techniek staat voor niks, meneer!

Enfin, het nieuwe jaar werd alweer goed ingezet, me dunkt.

Geplaatst op

Nieuwjaren 2023, deel 2

Nieuwjaren, dat is altijd in schuifkes, aangezien ge meer dan één familie hebt. Vorige week zaten we nog bij Roeland, vandaag trokken we naar Ronse voor Barts familie. Meestal spreken we dan af rond twaalf uur, maar aangezien Kobe eerst nog een concertje moest spelen, was de afspraak maar om één uur. Deze keer niet in een of ander restaurant, maar gewoon in het restaurant van Triamant zelf: best gezellig en ook echt wel lekker. Koen was er trouwens ook op krukken: die is omver geskied en heeft op die manier zijn knie gebroken. Tsja… Wolf was niet mee: die heeft dinsdag examen en zag het niet zitten om zo veel tijd te verliezen.

Maar er waren wel nieuwjaarsbrieven, en Bo heeft de zijne dan maar voorgelezen via FaceTime, zodat Wolf kon meegenieten. Het gaf een beetje een vreemd beeld, maar de techniek staat nergens meer voor, toch?

Het eten was eigenlijk ook echt wel goed: een hapje, dan uitstekende garnaalkroketten, traag gegaarde steak met frietjes en een fijne dame blanche als dessert. Een beetje veel, maar bon.

Ik heb trouwens als cadeautje – ik ben geeneens meter, maar bon – een pracht van een kaars gekregen, met een fantastische geur. Héérlijk!

Merel kreeg, naast een envelopje, een speciaal GSM-zakje waar ze bijzonder opgetogen mee was, en de jongens elk een boxersshort van Carthartt. Ook daar waren ze allebei in hun nopjes mee.

Enfin, gezellige dag gehad dus.

Geplaatst op

Nieuwjaren 2023, deel 1

Roeland en Sarah hadden ons uitgenodigd om vanavond bij hen te komen nieuwjaren, zo rond een uur of vier, voor uitgebreid aperitief en dan kaas en wijn. Een beproefde en meer dan goed bevonden formule, overigens.

Bart was tegen de middag ons pa gaan ophalen – die trouwens echt wel genezen is, oef – en tegen kwart voor vier reden Wolf en ik met één auto, en de andere vier met de andere auto naar Machelen. Het is een goeie oefening voor Wolf, en dan kon hij ook naar huis wanneer hij dat zelf wou. Woensdag examen fysica, en zo, vandaar. Maar hij had zijn spullen ook meegenomen en heeft daar wat zitten studeren.

Het werd eigenlijk ferm gezellig, met nog de enige echte nieuwjaarsbrieven van Marne en geïmproviseerde – lees: afgelezen van het gsm-scherm – exemplaren van de rest van de hoop. Goed gelachen, trouwens.

Tegen half negen had ik veel te veel gegeten, begon de rug echt weer moeilijk te doen, en sommeerde ik Wolf om me naar huis te brengen. Iets later volgde ook Bart met de kinderen, terwijl opa met Jeroen mee reed.

Fijne avond gehad, jawel.

Geplaatst op

Nieuwjaren, deel 3

Zaten we gisteren nog in Machelen bij Roeland, dan waren we vandaag op restaurant met de De Waelekes. Bij Nelly in Triamant is er wel een degelijk restaurant, maar toch niet voor dit soort dingen. Bij Koen geraakt Nelly de trap niet meer op, en kerstmis was al bij ons. Nelly is gelukkig fan van ’t Konijntje, en wij ook, en we zaten deze keer ook met ons familie achteraan, een pak rustiger.

Er werd gegeten, er werden nieuwjaarsbrieven voorgelezen – Wolf is peter van Bo, Bart van Liv, en Koen van Wolf en Else van Merel, brieven genoeg – en er werd fijn gediscussieerd over vanalles en nog wat, van corona-impact over woke tot alle mogelijke financiële onderwerpen.

Merel was door het dolle heen over het cadeau van haar meter: een escape gezelschapsspel en vooral het plan om samen ook eens een échte escape room te doen. Ze stond zowaar te springen!

En het eten was opnieuw meer dan oké.

En als kers op de taart stopte ik op de terugweg nog even bij de molen op de Hotond, het hoogste punt van Oost-Vlaanderen, voor een snelle geocachefoto.

Fijne afsluiter van de kerstvakantie!