Deel drie van de trilogie, en nee, het wordt nog steeds geen toplectuur. Dat hoeft ook niet, het is young adult en fantasy uit een absoluut niet woke tijd, en als je daarmee rekening houdt, valt het best wel mee.
Garion is nog steeds onderweg – eigenlijk is dit een uitgesponnen reisverhaal, maar dan veel minder goed geschreven dan LOTR – met zijn reisgenootschap, waar nu ook Ce’Nedra aan toegevoegd is, zijn toekomstige bruid en verwende prinses. Er zit iets meer vaart in dan in deel twee, maar de uitgesponnen grappen en de cynische humor – waar ik doorgaans wel fan van ben, maar niet als ze racistisch of sexistisch zijn – beginnen na verloop van tijd op de zenuwen te werken, net als sommige personages. Serieus, hoe vervelend kan je sommige personages maken? Ik weet wel dat niet al je personages even sympathiek moeten zijn, maar als je sommige echt wil buitensjotten, dan lijkt het me toch niet ideaal. En natuurlijk is er dan op het einde de grote confrontatie, maar enkele weken na lectuur heb ik al geen idee meer hoe dat precies verliep. Dat zegt wel iets, ja.
Soit, het is een klassieker, ik heb het gelezen, maar dat is ook wel dat. Nee, ik ga de trilogie niet meteen aanraden aan mensen, sorry.