Zuiddag

Elk jaar doen onze laatstejaars een dagje mee aan Zuiddag: ze gaan voor minimum 40 euro een dag werken, en het geld wordt meteen gestort op een rekening voor een goed doel. Het project wordt steeds populairder: elk jaar doen meer en meer scholen mee.

Het nadeel daaraan is dat er soms een tekort aan jobs ontstaat: het project is blijkbaar niet zo gekend bij bedrijven en particulieren. Zelf vond ik het een uitgelezen kans om een paar klusjes te laten opknappen in nCube, Barts kantoorruimte waar zijn bedrijf Wijs is gevestigd. Bart zag dat onmiddellijk zitten, ook zijn kantoorverantwoordelijke was meteen enthousiast, en dus gingen twee jongens uit mijn 6 Grieks-Latijn aan de slag: opruimen van de buitenruimte (en vooral het rapen van peuken, zo blijkt), uitmesten en herinventariseren van de opslagruimte, ijskast, koffiemachine en fruitkast eens aanpakken, dat soort dingen. Zij hebben zich blijkbaar geamuseerd, en Liesbeth was laaiend enthousiast: eindelijk een hoop klussen gedaan die al lang eens moesten gebeuren, maar waar maar geen tijd voor was. Ze wilde al meteen nieuwe leerlingen boeken voor volgend jaar!

Ook Ilse (HR manager) had eens rond gevraagd, en blijkbaar zag Kamel, de boekhouder van Wijs, een dagje extra hulp ook volledig zitten, en dus ging een andere leerlinge bij hem aan het werk.

Ik denk er serieus over om volgend jaar eens te kijken hoe ik ook hier in huis iemand aan het werk kan zetten: schilderen, tuinwerk (al kan je het weer niet kiezen natuurlijk), kleine klusjes…

Want zeg nu zelf: er zitten toch alleen maar positieve kanten aan het verhaal? Jij bent geholpen voor veertig euro, een zesdejaars heeft een job, en het geld gaat naar een goed doel. Win-win, dacht ik zo.

Enfin, een iets ernstiger en minder persoonlijk verslag, maar mét foto’s, vind je op Gentblogt. Uiteraard.

School.

Dat ze ernaar uitkeken, die eerste schooldag. Wolf was snel weg, richting zijn vrienden.

1sept08

Kobe hing nog wat rond mij, want die grote speelplaats, dat was toch nog wat anders. Maar zodra zijn juf werd afgeroepen, en vooral: zodra hij zijn Ella terugzag, was ook hij met een grote glimlach verdwenen.

1sept05

1sept06

1sept76

En Merel? Die mocht ik zelf naar de klas brengen. Krampachtig hield ze mijn hand vast, vol spanning, maar zodra ze haar klasje en haar juf terugzag, was ook dat verdwenen.

1sept01

Ze kreeg de opdracht haar boekentasje weg te zetten en haar jas op te hangen, en deed dat met gigantisch veel genoegen. Kijk zelf maar.

1sept02

1sept03

1sept04

En toen stak ze me zonder meer buiten. Ha ja, want mama’s horen niet in de klas.

En ik, ik wandelde terug naar huis, nam mijn eigen boekentas, stapte in mijn auto, en reed naar school. Met een grote glimlach, jawel.

Proclamatie 2013

Het is dus weer zover: onze zesdejaars zwaaien af, en dat gaat zoals altijd gepaard met een ganse plechtigheid.

De muzikale intermezzi waren ook dit jaar weer apart:

– een zelfgeschreven gedicht van een van de leerlingen. Ik was ongelofelijk gevleid toen ze me vertelde dat het geschreven was op basis van een van mijn lessen, waarin we een tekst over filosofie van Seneca hebben gelezen, en meer bepaald over tijd. Tsja…

proclamatie1

Hierbij hoorde ook een stukje piano, en meer bepaald Mozart.

proclamatie2

– het nummer ‘Stay’ van Rihanna, begeleid door piano en gitaar. Het was dik in orde.

proclamatie3

– een filmpje, gemaakt door een van de leerlingen, oorspronkelijk voor de Uitvaart (Honderd Dagen in het GO!). Voor de proclamatie heeft ze het ietwat aangepast, tekst toegevoegd en foto’s erbij gezet. Prachtig. Ik wilde het uiteraard met u delen.

Deliberaties, repetitie en barbecue

Dat het zo van die rare, vermoeiende dagen zijn. Dagen gevuld met deliberaties, en die vat je niet zomaar licht op. We nemen per slot van rekening beslissingen over een kind zijn toekomst, en dus wordt er vaak ernstig en hard gediscussieerd.

En dan zijn er repetities. Ha ja, want na deliberaties komt er onveranderlijk een proclamatie, en die wordt opgeluisterd met muzikale intermezzi. Intermezzi waar ondergetekende verantwoordelijk voor is, en dus wordt er gerepeteerd.

Maar dan wordt er ook gefeest. De jaarlijkse barbecue van de zesdes, altijd bijzonder geslaagd, omdat we dan onze leerlingen (zonder ouders of partners) op een andere manier zien en benaderen, en zij ons. Met lekker eten ook, trouwens. Al een chance dat wij een echte, goeie kokkin hebben op school.

Rare dagen dus, en vooral goed gevuld. Want intussen lopen ook het gezin en het huishouden niet weg.